Novel & Cerita To You Who Swallowed A Star

Hindi siya natinag at humalakhak lang nang malakas. Ibabalik ko na sana sa basurahan ang papel pero natigilan nang mabasa ang titulo nito. Supernova: When a star lost it all.

Malungkot siyang ngumiti habang umiinom siyang mag-isa. Naisipan niyang kunin ang kaniyang smartphone. Hinanap niya ang Music App at agad siyang nagpatugtog. 'Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars I'm gonna give you my heart 'Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars 'Cause you light up the path

Habang si Lawrence ay nag paalam narin sa akin at Dreana, sinulyapan pa ako nito at mabilis kumindat bago naglakad paalis. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa, muli ko tinignan ang mga tao dito sa canteen kung nakatingin paba sila, ng makita ko na hindi na ay nakahinga naman ako ng maluwag. Nagulanta ako ng tapikin ni Dreana ang kamay ko. "Huy, kain na." tinanguan ko ito at kumain na ulit. *** "Ok, that's all for today, class dismiss." sabi ng prof namin sa panghuling subject bago ito lumabas.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa nakikita ko. “A-ang dami nga baby, nagmukha ka tuloy ng galaxy.” Sagot ko sa kanya. Aba eh ang gago yata ng teacher sa kindergarten na ‘to?! Lagyan ba daw pati mukha ni Munde?! Oo masaya akong malaman na marami siyang stars na nakuha, ibig sabihin lang non’ eh madaming achievements nagawa ng baby ko. Pero ibang usapan na yata kung pati mukha ni Munde lagyan niya ng stars?!

Tiningnan itong maigi ni Frank at nakita niya na isang milyong dolyar ang halagang nakasulat dito! “Kung ganun, tatanggapin ko ito,” ang sabi ni Frank. “Dapat lang, Mr. Lawrence.” Ngumiti si Kurt. “Tsaka, pwede ko bang malaman kung ano ang naging sanhi ng kondisyon ko?” “Stellar Wormwood,” ang sagot ni Frank. “Isa itong nakakalasong halaman.” Nagulat si Kurt. “Ibig sabihin ba nito na nilason ako?”

bati nito. Tuluyan na siyang pumasok. Sinalubong siya nito't dumukwang para humalik pero umiwas siya. Ayaw niyang mahawa sa mikrobyong pumasok dito. Kumuha siya ng baso at kunwaring iinom. Hindi naman ito nakahalata. Bumalik ito sa harap ng kaldero at muling hinalo ang niluluto. "I'm starving," sabi niya kahit hindi naman.

parang natataranta nitong wika at agad na iniumang sa kanyang harapan ang puting kumot. She opened her mouth and show him what's inside. Nakita niya ang gulat sa mga mata nito nang makitang wala na sa loob ng kanyang bibig ang katas nito. "Where did it go?" Napakurap-kurap siya. "I swallowed it," inosente niyang sagot. Akala niya noon nakakadiri pero hindi naman pala. It's a bit salty and smell like zonrox but still edible.

Inabot niya sa akin ang isang manipis na libro. I smiled at him and pulled the stool beside his bed. This is his favorite story. "How to Catch a Star..." I started to read him the story. It was a little boy who eagerly wants to catch a star. Maraming siyang ginawa para subukang makakuha ng bituin. He climbed at the tree, reached the reflection of the star from the water and even made a rocket ship. But when he was about to give up, he saw a star on the seashore. Right then, he finally had have a star of his own.

"No, please. Huwag kang huminto." Nanatiling pikit ang mga mata ko. Narinig ko ang kalansing ng bote. "Open your mouth," utos niya. Sumunod ako. Isang mapait at nakakalunod na likido ang pumasok sa bibig ko. "Swallow it." Nilunok ko ang bawat patak. Alak. Mabilis na gumapang ang init nito sa lalamunan ko. "You planned this?" tanong ko, medyo nahihilo na.

Ang galing nya eh. And i also feel him, gusto ko di i-rewrite ang mga letseng bituin. Pero anong konek ba ng bituin sa destiny? Nevermind. Pinakinggan ko lang si Dawn dahil alam kong para sa akin ang kanta nya na 'to. What if we rewrite the stars? Say you were made to be mine Nothing could keep us apart You'd be the one I was meant to find It's up to you, and it's up to me No one can say what we get to be