Tokyo City Lights นิยาย & เรื่องราว

Ngunit sa likod ng mga naglalakihang LED screen at hiyawan sa iba't ibang panig ng mundo, isang madugong anino ang patuloy na naglilinis ng daan. Mula sa makukulay na ilaw ng Tokyo, patungo sa makasaysayang mga kalsada ng London, at hanggang sa naglalakihang skyscraper ng Argentina ang bawat show ng CELESTIAL ay laging sold-out. Ang mundo ay namamangha sa husay nina Orion, Neptune, Rigel, at Archer, lalo na sa boses ni Sirius na tila may dalang kakaibang kapangyarihan—isang pait na nauwi sa rurok ng tagumpay. Ngunit ang hindi alam ng banda, sa bawat hotel na tinutuluyan nila at sa bawat concert hall na tinatapakan nila, ay may isang tahimik na digmaang nagaganap.

For a heartbeat, all the city’s towers reflected the same pattern — three flashes, one pause, three flashes again. Morse code. J-A-K-E. Rhea gasped. “Lucas … he’s still here.” I didn’t answer. I just watched the light play across her face and realized that whatever Jake had become, he hadn’t vanished. He had evolved into the quiet pulse that kept this rebuilt world alive. Rhea’s POV The city hadn’t slept. From the rooftop, makikita mo ‘yung thousands of lights flickering in rhythm—three short pulses, one long, three short ulit.

Ako naman ay puro tango lang ang nagagawa. Napangiti naman ako sa city lights mula sa labas na matatanaw sa spot kung saan kami nakaupo ni JD. Overlooking ang mga buildings na kalapit. Napakagandang tingnan dahil sa mga ilaw nito. "Beautiful, isn't it?" bigla ay tanong ni JD pagkakuwan.

Helm by Josh Boutwood — Bonifacio Global City Punô ng warm lights at elegant minimalism ang Helm. Soft jazz hummed in the background habang ang city lights sa labas ay parang mga bituin na kayang abutin ng kamay—isang lugar na sakto para sa mga taong sanay sa karangyaan pero marunong pa ring mag-enjoy sa simpleng saya. Nagtatawanan silang tatlo pagpasok pa lang.

Sobrang baliw ng plano ni Jeandric. GABI NA at puno ng makukulay na ilaw ang paligid, ang bawat sulok ay sinasabayan ng kumukutitap na neon lights mula sa mga buildings. Nakatayo si Jaxon sa top floor ng gusali ng kumpanya, pinagmamasdan ang napakagandang tanawin ng lungsod.

Makalipas ang ilang araw, sumikat na ang araw at nag-usap ang lahat habang hinihintay nilang opisyal na matapos ang paligsahan. Nagsimulang gumalaw ang himpapawid at may isang ginintuang anyo sa langit sa itaas ng Kobe Mountain. May pitong ilaw na iba’t iba ang kulay sa anyong ito, at nagsimula itong kumutitap mula noong lumitaw ito. “Mukhang lalabas na tayo. Maglalaho na ba ang light dome na ito?”

ROSELEI. BUM-BUM-BUM-BUM! Ang malakas at ritmikong tunog ng mga dambuhalang Taiko drums ay tila dumadagundong mula sa lupa patungo sa mismong dibdib ko. Napakaganda ng buong Gion. Ang kahabaan ng kalsada ay pinaliligiran ng libu-libong pulang paper lanterns na nagbibigay ng mainit at romantikong liwanag sa madilim na gabi ng Kyoto.

Hinila ako nang bahagya ni Luna, at tila may sariling buhay naman ang mga paa ko na sumusunod lang sa bawat hakbang niya habang abala ang paningin ko sa pag-enjoy sa view. Ang ganda. Ang daming makikinang at makukulay na city lights sa ibaba, na mas lumabas pa ang mapang-akit na taglay na ganda dahil na rin sa tindi ng katahimikan at kapayapaan ng gabi. Dagdag mo pa ang mga bituing nagpuno sa malawak na kalangitan, at ang malamig na hanging sariwang naglalaro sa ere.