Romans & histoires Toxic Lie ลวงรักวิศวะร้าย

เอาสิ ยัยนี้มันขิงนะเนี่ย เป็นเมียประธานเชียร์เท่ากับเส้นใหญ่ว่างั้นเถอะ “กูจะเกลียดมึงก็เพราะความชอบขิงผัวของมึงนี่แหละน้ำพิ้งค์” “แฮะๆ กูไม่ได้ขิงนะ แต่บังเอิญผัวตำแหน่งใหญ่อะ” ขอกลอกตาสักทีเถอะ เบื่อมันจริงๆ . . . ห้องเชียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์

นั่นยังปากดีอีก ลักษณ์ไม่อยากจะพูดมากกับพวกมัน พูดไปก็เสียน้ำลายเปล่า ผ่านไปสิบห้านาที [1] วิศรุต หรือเล็ก พระเอกจากเรื่อง รักเล่ห์บุพเพร้าย [2] ราม พระเอกจากเรื่อง รักเธอเสมอแมว โดย Sitha [3] คาลิเบรท หมายถึง เป็นการสอบเทียบค่าของอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่เราใช้ให้ได้ค่าม าตรฐาน การปรับเครื่องมือให้ตรงกับค่าอ้างอิงทำให้ได้ค่าที่ถูกต้อง เพื่อประโยชน์ในการวัดค่าให้ได้มาตรฐานเป็นสากล

คนที่ว่าก็คือโน่หรือไอ้หมากระเป๋าของมะนาว เดี๋ยวนี้ไม่ใช่หมากระเป๋าแล้ว ไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่มะนาวชอบไปหยิกแก้มทุกเช้า คือหนุ่มหน้าตาดีของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่สาว ๆ หลายคนรู้จัก ซินเลือกนั่งตรงเก้าอี้ที่เว้นว่างไว้สองที่ข้าง ๆ เพื่อนตัวเอง และอีกตัวก็เว้นระยะห่างก ับเด็กรุ่นน้องอีกคนเอาไว้ ข้างกันนั้นคงเป็นแฟนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่ส่งยิ้มมาให้เธออย่างเป็นมิตร

"แน่ใจแค่ไหนครีม ว่ามันคือความรัก อาร์ตอายุแค่20-21 อาร์ตอาจจะเจ้าชู้ อาจจะคิดหลอกลวง อาจจะ " "ครีมไม่รู้หรอกค่ะ ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ครีมอาจจะโดนทิ้ง อาจจะอกหัก หรืออาจจะโดนพี่อาร์ตนอกใจก็ได้ แต่ครีมอยากรักพี่อาร์ตค่ะแม่ ครีมอยากมีพี่อาร์ต อยากอยู่กับเค้า เข้าใจไหมค ะ "

ที่เข้ามารวบตัวผม บ้าอะไรกันวะ “จับกลับไปส่งคณะเลยครับเขาเข้ามาสร้างวามวุ่นวายในคณะอื่น” “มึงพูดอะไรของมึงห๊ะไอหน้าหมึกกล้วย!” “ดูสิครับพูดจาก็หยาบคายแถมยังทำผู้หญิงร้องไห้อีกรีบๆ เอากลับไปเลยครับ!” และแน่นอนว่าหลังจากนั้นผมก็โดนรปภ.ลากออกจากคณะทันทีผมโวยวายและบอกว ่าเป็นเรื่องทะเลาะกันของคู่รักแต่อีกฝ่ายก็ไม่ฟังก่อนจะสั่งแบล็คลิสต์ผมห้ามเข้าคณะนี้จนกว่าจะจบภาคเทอม

ENGINEER 46 | หงุดหงิด | หลังจากที่ฉันกับโดนัทและพี่เดลเดินแยกออกมาจากกลุ่มพี่ๆวิศวะเพื่อไปหาที่นั่งทานข้าว ชายคนที่เดินขนาบข้างฉันก็เอ่ยถามคำถาม "ไอเตอร์มันได้ทำอะไรน้องแคร์หรือพูดไม่ดีใส่หรือเปล่า"

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 56 >>{"โทรมามีอะไรคะแม่"} {"ทำไมใช้น้ำเสียงแบบนี้กับแม่ล่ะ"} >>{"เสน่ห์ขับรถอยู่ค่ะ เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วจะโทรกลับ"}

แต่พี่ว้ากที่ว่าไม่ใช่แก๊งหนุ่มฮอตของสาขาวิศวกรรมอุตสาหการอย่างกลุ่มของพวกเขา เย็นนี้จึงมีเวลาว่างเพราะไม่มีนัดที่ไหน “พวกมึงอยากไปก็ไปกันดิ กูเจ็บขาอยู่ จะกลับไปนอน” นที หนุ่มวิศวะฯ ปีสาม ลูกชายเจ้าของโรงงานแปรรูปอาหารและโรงแรมชื่อดังในตัวเมือง ผู้มีเบ้าหน้าฟ้า ประทาน หล่อเหลากร้าวใจ ดวงตาคมมีเสน่ห์ สาวคนไหนเห็นก็ชื่นชอบและอยากครอบครองทั้งตัวและหัวใจ แต่ทว่าเขายังไม่เจอคนที่ถูกใจสักที ได้รีบเอ่ยปฏิเสธเพื่อนเพราะไม่สนใจ

เซลีนหันไปถามพี่ชาย “ยัง เดี๋ยวลงไปกินข้างล่าง” น้ำตาลที่นั่งอยู่บนโซฟามุมห้องแอบมองเขาเป็นระยะ ชายหนุ่มในเสื้อช้อปวิศวะ ไม่ใช่แค่หล่ออย่างเดียว แต่มีเสน่ห์ในแบบที่ทำให้เธอเผลอใจสั่น แต่ต่อให้พยายามเบรกตัวเองยังไง หัวใจก็ไม่ยอมฟังเสียงเหตุผลอยู่ดี

ตอนนี้คีรินต้องอดทนอย่างมากที่จะไม่ขำท่าทางของเพื่อน ไอ้เสือคณะวิศวะ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า กลายเป็นหมาหงอยมานั่งเมา เพราะเมียไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง เขาอยากยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปไปอวดเพื่อนคนอื่นฉิบหาย “ใยไหมมีอะไรดีว่ะ ถึงทำให้มึงเป็นขนาดนี้ได้ไอ้โซล”