Train To Busan 3 : Redemption Novels & Stories

Impaktang 'to, akala mo nama ikinaganda mo iyang pag-aattitude mo? I just looked at Jae tapos ay binalewala ko na lang iyon. Jae then held my hand at alam kong hindi iyon nakaligtas sa mga mata ni Kim na siya namang kinatuwa ko. Ano ka ngayon. Muli niya akong inirapan at saka bumaling kay Jae upang kausapin ito. "Sir Jae, the bus will be here by 7:30. Kukunin ko lang iyong ibang gamit sa taas then we'll be off and ready by then." sabi pa nito sa kasama ko habang ngingiti-ngiti pa.

“Ganoon din kung ibabalik mo sa amin ang pera pagkatapos mong kumita ng mas malaki sa hinaharap. Ilang taon ka nang hindi umuuwi sa iyong bayan, hindi naman pwedeng wala ka kundi pamasahe mo, di ba? Kung gayon, saan ka kukuha ng pera kung gusto mong bumalik sa South City para magtrabaho sa hinaharap?” Naisip ng matandang babae na may katuturan din iyon kaya hindi na siya nagpumilit. Pagkatapos ay pinapunta ng mag- asawa ang matandang babae sa istasyon ng tren nang magkasama. Inalagaan ni Tessa ang lahat; mula sa pagbili ng mga tiket sa tren at meryenda, paghahanap ng karwahe, pag- escort sa matandang babae sa tren, hanggang sa paghahanap ng mga upuan.

Humingi ako ng tulong at nalaman ko na diretso sa mansiyon si Earniel? Inalam ko rin kay Denver saan ang sakayan at pagksabi niya ay umalis ako kaagad, sumakay ako ng tren ng makabili ng ticket, para makarating roon; anim na oras ang biyahe kapag commute dahil sa mga station na daraanan, samantalang apat kalahating oras lang kapag driving, kadalasan ay nakachopper siya kapag nagmamadali pero nung nakasama niya ako ay hindi na siya sumasakay roon. Nabaling rin ang tingin ko sa T.V na nakainstall sa Tren si Earniel na nakaflash at kuha iyon sa press conference niya.

Pagkatapos nilang kumain ay dinaanan na muli nila ang mga cellphone nila. Ibinigay ni Daniel ang tiket ni Irish, Christian at Janna nang pasakay na sila ng bus. Tumaas ang kilay ni Janna nang makita niyang 9 ang seat number niya ngunit 17 ang kay Daniel. Tinignan ni Irish ang seat number niya, 18 at si Christian ay 10. Naunang pumasok si Janna sa bus. Magkakasunod silang apat. Walang imik na dinaanan ni Irish ang nakikiramdam na si Janna kung saan uupo si Daniel. Ngunit dumaan lang si Daniel kay Janna at nagtuluy-tuloy ito sa kinauupuan niya. Ipinakita niya kay Janna ang walang pagsidlang saya. Ngiting nang-aasar para lang makabawi. Kitang-kita ni Janna ang pagngiti ni Irish nang tumabi si D

Panunura nina Jin at Jimin. "Tumigil nga kayo!" Pagsusuplada pa niya sa dalawa na nginisian ko na lang. Maya-maya pa, pagkababa namin sa train ay deretso kami sa sakayan papunta sa probinsya. "May isang oras pa ba tayo sa biyahe bago tayo makarating sa pupuntahan natin?" Tanong ko kay Jimin. "30 Minutes left!" Tugon nya.

pagkasabi nya n'un ay umalis din s'ya agad. 'Ano daw? Halos mapuno naman ng bulungan ang cafeteria dahil dun. Nang tumingin ako kay Ella ay para na s'yang zombie sa train to Busan dahil sa sobrang kilig lol. Napa face-palm na lang ako. Well, we already crossed this line, there’s no going back, This is no return. ------ PS: THE PARK IS NOT EXISTING LOL

Samu't saring sapantaha na siyang ikinahiya ng dalagita. "Master, hindi mo kailangang sumakay rito o mag-commute," bulong nito na binalewala lang ni Jasson. Nang makapagbayad ito sa teller ay muli nitong hinigit ang kamay ni Samara dahilan upang magpatianod na lamang ito. Eksaktong dumating ang train nang makababa sila. Mabilis na ipinangsanggalang ni Jasson ang isang kamay kay Samara bilang pagprotekta rito.

Sumulyap sa oras, sinabi ni Jordan, "Medyo malapit na tayo sa South Korea. Makakarating tayo sa loob ng tatlong oras. Ako mismo ang lilipad sa South Korea at kakausapin ang brat na iyon." Umalis si Jordan at ang kanyang koponan sa Zephyr Three. Makalipas ang tatlong oras, dumaong si Zephyr Three sa isang bakanteng lugar mahigit sampung kilometro ang layo mula sa mga suburb ng Seoul, ang kabisera ng South Korea. Dahil ang Zephyr Three ay isang invisible plane, hindi ito ma-detect ng sinuman o ng radar. Samakatuwid, pumili ito ng isang bakanteng lugar upang mapunta.

“Hindi namin sila tatratuhin nang masama pagdating nila!” “Tama!” dagdag ni Jesse. “Kami ang magbabayad sa pamasahe nila! Ilang biyahe yun sakay ng tren mula jabgasas hanggang Centrolis. Bibilhan namin sila ng first-class na ticket!” “Pa, Ma!” Pumadyak si Lina sa inis.

Naka busangot kong sabi sa aking sarili. "Yes, friendship...nandito na ako kaya huwag ka ng mag alala diyan," inunahan ko na at baka kung ano na naman ang sasabihin. "Ok kung ganon. Puntahan mo na sa arrival area sa terminal 3, alam mo naman na diba at pakibilisan mo dahil mag three oclock na ng hapon. Baka lumapag na ang sasakyan nila kasi kung minsan naman mas maaga sa time na talagang uwian niya," sunod sunod na sabi ng gaga.