Traumatizing Quotes Novels & Stories

I still care even if my trust was milk-powdered. I hate that I was called resilient for responding greatly from my trauma. I hate that I am being bamboozled by all the what ifs, the how-it-happened, the go with the flow. I hate that I am undeserving of this hatred, but it never left me since the day it entered. I am mad, because all my life, I have been wondering what I do to deserve all this pain, and all my questions are still unanswered.

Mula sa magulang, kapatid at hanggang sa ibang nga relatives ko. “Isn't it ironic? Mas natatandaan ko pa ang bawat detalye ng mukha nila, kesa sa mukha ng mga taong tumulong sa akin 'nong mga panahon na walang-wala ako,” saad ko habang malungkot ang ngiti sa labi. “That's how human brain works. Traumatizing events will leave a mark on your whole being, but not the good ones,” dugtong at pagsangayon din naman ni Kirill sa sinabi ko.

“Minsan inaatake ng trauma si Gretchen, kaya hindi makaya ng parents niya nanghihingi ng tulong sa akin.” Nag-angat ako ng tingin. “Bakit sa'yo? Hindi nila dalhin sa magaling na doktor. Tsaka mismo si Gretchen ang makakatulong sa sarili niya!” tumaas ang boses ko. “Baka ginagamit na lang niya ang traumatic experience niya para mapalapit sa'yo,” Humiwalay si Matthias ng yakap sa akin hinawakan ako sa magkabilang balikat at naglakbay ang tingin sa mukha ko.

"Tapos na lahat.Mag pahinga ka na,'' I said a nag patuloy na sa pagkain. I heard him sighed but I ignore it. "Are you still ma at me,Babe?" biglang tanong niya.Malungkot ang tono ng boses niya. ''Hindi yun agad agad nawawala,I am sill n a process of healing. But,I don't hate you at all. Nasaktan lang talaga ako ng sobra.Truama ay nandito pa rin,'' saad ko at tinuturo ang puso ko. ''Sorry,Babe. Sorry for making you feel that way,''

Parang hindi lamang negosyo ang tinutukoy niya. Parang may mas malalim na pinagdaanan. Ngunit mabilis din niyang itinuloy ang kanyang speech. At muling bumalik sa propesyonal na tono. "One thing I learned through the years..." Bahagya siyang ngumiti. "...is that sometimes, the people who hurt us become the reason why we grow stronger." Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit. Pero pakiramdam ko ay direkta iyong tumama sa akin.

Hindi pwedeng ako lang ang nahirapan. Time to suffer ka rin. Kahit konti lang. Konting dugudog lang ng dibdib. Paano kung asarin ko muna siya? Paano kung pahirapan ko siya ng very light? Yung tipong emotional damage… pero aesthetic. Yung hindi naman traumatic—pero memorable. Napailing ako sa sarili ko. Grabe, Chantal. Ang petty mo. Pero sige lang. Deserve mo ‘to.

Siguro, iyon ang ginawa nitong coping mechanism, na maling-mali naman. “Yes. Hindi kahapon lang nangyari ang lahat, Lu— isang buwan na ang nakalipas.” Hindi makapaniwalang napahawak ito sa ulo habang iiling-iling na lumayo sa kaniya. “Ano ba talagang nangyayari sa akin?” Nilapitan niya ito. “You’re traumatized. Sa dami ng mga pinagdaanan mo, na kahit naman sino ay talagang hindi kakayanin, kaya siguro umabot ka sa puntong ito.”

"I have found the paradox, that if you love until it hurts, there can be no more hurt, only more love." – Mother Teresa Chapter 12 I have been running errands these days, mahirap maghanap ng trabaho. Sherlyn has been helping me pero hindi ako qualified because I didn't get to finish college. I even slap her back nang sabihin niyang, tutulong siya sa mga gastos ko, nakakhiya iyon para sa kaibigan ko kaya tinanggihan ko siya. Nagsisisi talaga ako, sana tinapos ko nalang pag aaral ko bago ako nagpakasal kay Sandro, and now what do I get? A trauma and struggles dahil sa kanya. It is still hurting me, pero ngayon ay nangingibabaw talaga ang galit ko sa kanya. I didn't give up sa paghanap ng trab

But still I’m here, facing all of that for my mom’s justice. Hindi ako papayag na gano’n gano’n na lang ang lahat. Gusto kong maramdaman ng Circassian ang pinagdaanan kong paghihirap kahit alam kong medyo mahirap iyong gawin. I want Helena rot in jail at kung sino pang mga kasabwat niya sa pagsunog sa sitio namin. This place might be traumatic but this place will also heal my broken heart.

Nabaling ang tingin ko sa katabi ko na nakisali na rin sa usapan namin ni Nomi. "May trauma na ako last time. Baka hindi na kayanin ng puso at isip ko kapag naulit pa iyon. Mabuti sigurong mag-resign na lang ako." "Sayang naman. Ipagdasal na lang natin na mabuti siyang tao." "We suffered for a long time. I hope this time we can breathe freely." "Oo nga. Sa tuwing pumapasok ako ng trabaho, pakiramdam ko 'yong hininga ko mapupugto."