Traumatizing Quotes Novels & Stories

Marahas siyang lumayo, tila ba ang hawak na iyon ay nakakapaso. "Anong klaseng hustisya ang hustisyang huli na?" Hisis niya, ang boses ay puno ng poot at desperasyon. "Tell me! Kapag ba napanagot ang masamang tao, mabubura na ang lahat ng pinagdaanan ko noon? Will it make the trauma go away as if it never happened?"

ulit niya na siyang nagpahugot na lamang sa akin nang malalim na hininga. “Yes,” pahayag ko naman, at kinagat na lamang ang aking ibabang labi. Dahan-dahan akong tumalikod sa bintana, at nagpunta na lamang sa sofa para makakain na ako. Pero kung tutuusin ay wala talaga akong gana. “Hindi ko kasi talaga alam kung paano iko-comfort ang isang tao na may trauma. Ayaw ko rin na ma-trigger ‘yon,” problemado kong wika.

Ngunit habang tumatagal, lalo lamang tumitindi ang sigawan. Hanggang sa malinaw niyang narinig ang huling sinabi ng ama ni Jared. "Sa ugali mong 'yan? You'll be alone for the rest of your life!" Para bang may kung anong kumurot sa dibdib niya. Bilang isang doktor, alam niyang hindi lamang pisikal na sugat ang dapat gamutin. Lalo na sa isang pasyenteng katulad ni Jared na dumaranas ng matinding trauma matapos ang aksidente, malaking bagay ang emosyonal at mental na kalagayan nito. Hindi niya kayang manahimik habang may mga salitang maaaring lalo pang magpalala sa kondisyon ng pasyente.

Umiyak ang babae, nauutal sa mga salita, "I-I'm sorry... I-I just want to—" “Sorry? Alam mo ba kung ilang araw ako na na-trauma at umiyak sa bahay namin dahil kinailangan kong balikan ang nakaraan? I'm a victim, and you, of all people, know that! Ginamit mo ‘ko! Alam mo ba ang tunay na pakiramdam ng tunay na biktima?” Patuloy ito sa paghikbi, nakikiusap, "I'm so sorry, Lily!"

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Mapait ako na pangiti sakin sarili, sakin itsura. Looking into the mirror led me to the truth, showed me what I really fear the most. I saw how hurt I am by recalling my mistakes. I deeply sighed and wiped my tears. I swear to myself. "Despite all disappointments, hardship, mistakes, pain, and fears you won't repeat some because you need a fresh start though you need to walk through that hurting path. I will survive, I have to survive."

Napahilamos naman siya ng mukha gamit ang magkabilang palad bago muling napatawa nang bahagya, isang tawang puno ng sarkasmo. “Alam mo ba kung ilang babae na ang ginulo ko? I harmed them to the point that they were deeply traumatized,” malamig niyang pahayag habang mataman akong tinititigan. “Hindi ka ba natatakot na gawin ko rin iyon sa'yo? Para kasing nakikita ko sa mga mata mo na hindi mo ako itinuturing na isang mamamatay-tao.” “Dahil hindi ka naman talaga ganoon,” kalmado kong sagot. Hindi ko alam kung saan ko nakukuha ang lakas ng loob para sabihin 'yon.

natatawang sambit nito. "No, you are unbelievable," reklamo ko habang tinuturo ito. "Do you know how hard it is to focus when your face looks like that?" "Looks like what?" "Like a problem." Bahagya itong natahimik bago umiling na tila amused na amused. "A problem?" "Yes. A dangerous emotionally damaging problem." "Ang dramatic mo." "Traumatized lang." "Same thing." Napabuntong-hininga ako habang umiinom ng kape.

I cried on his broad shoulder. "Am I worth it of this kind of treatment?" nanginginig kong turan habang umiiyak na parang wala ng bukas. Durog na durog ako. No one can understand my agony. No one can understand my feelings. No one can understand my trauma, no one.