Tula Ng Pag Ibig の小説・ストーリー

Red suddenly cupped Tina's face at pinunasan ang mga luha na lumandas sa mula pisngi niya. I guess I should give up. I don't want to happened again the way I did before. Lahat na lang ng taong minamahal ko ay may iba nang mahal. Bakit ba pagdating sa pag-ibig ay napakamalas ko? Bakit ba sobra-sobra akong magmahal at wala na akong tinitira para sa sarili ko? Nagiging martyr ako at tanga pagdating sa pag-ibig. Gusto ko lang naman na mahalin ako ng taong minamahal ko pero bakit hindi ko man lang maranasan iyon?

" Yung pangalawa ay ang pag-ibig na panandalian lang. Yung tipo ng pag-ibig na hindi mo alam kung kailan nagsimula pero basta na lang din natapos. Sa sobrang bilis hindi mo na nalaman na tapos na rin pala. Bagamat totoong pag-ibig ang iyong naramdaman sa isang tao, hindi ito nagtatagal. Dumaan lang ito para turuan ka ng leksyon." "Bakit kailangan pang umibig kung sa bandang huli ay maghihiwalay lang din? Hindi ba pwedeng manatili bakit kailangang umalis? Bakit kailangang may masaktan? Bakit po kailangan lang magturo ng leksyon? Ikaw po ba Lola, anong klase ng pag-ibig ang para kay Lolo?"

'Huling pag-ibig na aking matatamasa, Unang kilig sa iyo nadarama, Laging ikaw ang pipiliin sa araw-araw, Iibigin, umulan man o umaraw, Nakaukit ka na sa aking puso, Gagawin ko ang lahat, huwag lang tayong magkalayo.' Iyan ang nakasulat na tula. Tapos sa ibaba nito ay may nakasulat na initials na PDRNG. Naghahanap pa ako ng iba ngunit ito lang talaga ang nahanap kong nararamdaman kong may koneksiyon sa naunang nahanap kasi sa mga letrang makikita din dito.

Napatingin ako sakanilang apat na ngayoy nag tatawanan para bang may pinag uusapan sila na nakakatawa, napangiti nalang din ako habang nakatingin sakanila. May nakapag sabi sakin non... 'Ang pag-ibig parang ulan Minsan biglaan Minsan nagtatagal Minsan naman ang bilis nagtatapos Pero bakit nga ba napakaespesyal ng ulan? Kasi gaya ng pag-ibig kaya mong maramdaman pero di mo kayang pigilan.' Masaya na ako, masaya kami...sana ikaw rin Vanessa. -THE END-

Katulad din ng ngiting nakikita niyang kislap sa mga mata ni Irene at sa lapad ng pagkakangiti nito. Perfect couple. Alam niyang ang salitang ‘perfect couple’ ay hindi lang tumutukoy sa panlabas nilang anyo kundi sa tunay na nararamdaman nila para sa isa’t isa. Ngunit, bakit bigla na lang naglaho ang pag-ibig sa kanya ni Irene gayung lahat naman ay ibinigay niya rito? Hindi rin naman siya nagkulang sa sex para maghanap ito ng iba.

Aking pinakamamahal na Ell, Ang tulips ay simbolo ng perpektong pag-ibig, at ikaw ang aking perpektong pag-ibig. Ikaw ang babae ng buhay ko, at walang sinuman ang makakapagpalit sa’yo sa aking puso.

"Hindi ako naniniwala, Kuya Gael dahil alam kong mamahalin mo rin ako. Alam kong magbubunga lahat ng ginagawa kong pagtitiis at pagpaparamdam ng pagmamahal ko sa iyo." "Pagmamahal? Pagmamahal ba ang tawag mo roon, Tallulah dahil para sa akin wala kong maramdamang pagmamahal. It's not love, it's obsession that might ruin me, Tallulah." Salubong ang kilay nito na tila ba gusto nitong iparamdam sa kaniya ang galit nito. "It's doesn't matter if it's love or obsession, Kuya Gael dahil isa lang ang alam ko, mahal kita at hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko," naiiyak niyang balik.

tugon kong puno ng pait, “maliban sa pag-ibig.” Sandaling natahimik siya. Ang mga daliri niyang nasa bulsa ay bahagyang gumalaw. Tumingin ako sa kanya, at marahang idinugtong, “Binigay mo sa akin ang lahat, oo. Pero ‘yung tanging hiling kong mahalin mo ako… hindi mo kayang ibigay.” Isang kisap ang dumaan sa mga mata niya na agad ding naglaho. Galit ba ‘yon? Awa? Hindi ko alam.

Malalim ang tingin nito, tila may gustong sabihin ngunit mahirap basahin. “I think… I’ve fallen in love with you,” mahina niyang sabi. Bahagya siyang napangiti, ngunit may bahid ng pagkapait ang tono. “So kailangan kitang ilayo sa akin… bago pa ako tuluyang malunod.” Bahagyang humigpit ang hawak ni Talia sa kubyertos. May kung anong kumirot sa dibdib niya, hindi niya maipaliwanag pero agad niya itong tinakpan.

sagot ni Lia, habang hinahaplos niya ang kanyang mukha. Ang kanilang pag-iisa ay naging banal—isang muling pagpapatibay ng sumpaan na ang kanilang pag-ibig ay walang hanggan at hindi matitinag. Sa alpaca rug, sa harap ng nagbabagang apoy, ang pag-alis ni Rafael ay naging walang-katapusan na pagdating—ang walang-hanggang gabi na nagbigay ng lakas sa Imperyo ng Pag-ibig na ngayon ay isisilang.