Novel & Cerita Tula Para Sa Aking Sarili

halos tulala nitong saad na ikinabuntong hininga ko na lamang. "Pero hindi pa naman huli ang lahat, hindi ba? Tama siya sa una niyang sinabi, na at least nabubuhay ka pa. You can still do everything to gain your strength and turn that tragedy as your inspiration," tapik ko nang makailang ulit sa kanyang balikat.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

sabi ko sa aking sarili. Hanggang hinahawakan ko ito saka ako nag iisip kung anong ibig sabihin ni Tiya. Ang habilin nya sa akin na kailangan ko itong pag-iingat dahil iyo ang susi na makilala ko ang tunay kung magulan.

tipid na ani ko. Para akong nauumay na hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Palibhasa, ang dami kong iniisip. Pakiramdam ko nga, pati problema ng mundo ay okupado sa utak ko. Wala namang ganito dati, naramdaman ko lang ito pagkatapos ng birthday ko. Pagkatapos ng ganap sa amin ni Sir. “Magmula ngayon, sisingilin na kita. Sisingilin na kita nang hindi pera ang hihingin ko sayo.”

Sariling gawa namin iyon at kapag hindi namin napaubos ay hindi kami makakakain ng sapat. Hindi ko halos napansin na lumuluha na pala ako sa pagbabalik-tanaw ko ng nakaraan. Ang layo na ng narating mo, Tyra. You should be proud of yourself. Kaya mo nang tumayo sa sarili mong mga paa at hindi mo na rin kailangang dumepende sa ibang tao. Palihim kong pinunasan ang luhang tumulo galing sa aking mata. Baka mamaya ay isipin ni Alistair na nababaliw na ako rito at umiiyak na lang ng mag-isa.

tanong ko sa aking sarili. ***

Bakit sumagot ka pa? Gusto ko na lang i-umpog ang sarili ko dahil tila nababaliw na ako. Kausapin ko ba naman ang sarili ko dahil sa kagagahan ko. Mukhang mababaliw ako sa mansyong ito bago ko pa magawa ang plano ko! Kumunot ang noo ni Tita Kelly, “What do you mean, hija? My son is lying to me?.”

Huwag na uy! “Alam mo ikaw, sobrang negative mo. Ikaw na nga itong tinutulongan ko para magkaroon ka ng kumpyansa sa sarili mo, ayaw mo pa. Gusto mong makagain ng self-confidence, ‘di ba? Why don’t you help yourself? Andito nga ‘ko para tulongan ka pero ikaw naman itong hindi gumagawa ng paraan para tulongan iyang sarili mo. Useless lang ang pag-e-encourage ko sa ‘yo kung ikaw di-ni-discourage mo naman ang sarili mo,” aniya at nakasimangot na umalis ng gazebo.

Handa niyang ialay ang buong buhay niya upang ingatan at protektahan ito. Hinigpitan ni Theodore ang kanyang yakap, at sa huli ay nagsalita sa mahinang boses, “You belong only to yourself, no one else gets to decide that for you.” Lahat ng kanyang ginagawa ay may iisang hangad, na sana ay magkaroon ito ng lakas ng loob na maging totoo sa kanyang sarili, nang walang kinatatakutan at nakagagapos sa kanya.

MIKAY Tulala. Tuliro. Hindi alam ang gagawin dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Napahawak ako sa aking labi... pakiramdam ko naiwan yung labi niya sa labi ko. Yung pakiramdam na hinahalikan niya ako ng dahan-dahan kanina tapos isama mo pa yung... ahhhh I kennat the feels talaga! Bakit kasi may padila? Tapos akala mo pa kung aksyon star yung dila niya kung makipag-away ito kanina sa bibig ko...