Novel & Cerita Tula Sa Pag Aaral

Tinitigan lang siya. "Nakakita rin ako ng maraming estudyante doon. Nakaupo sila sa sahig, magkakasamang nagbabasa ng libro, nag-uusap tungkol sa tula. Palihim akong nakinig. Sobrang sigla nila," sabi ni Lucia. Siya. "Napakaswerte nila na makapag-aral sa kolehiyo, makapag-aral, makakilala ng mga kaibigan. Hindi ko kailanman..."

“Ang iba ay nagtuturo kung paano makakuha ng higit pa. Kayo ay nagtuturo kung paano maging sapat at paano panatilihin ang mayroon. Ito ang aral na matagal naming hinahanap.” Sa mga sumunod na taon, nagsimulang dumating ang mga mag-aaral mula sa iba’t ibang panig—mula sa maliliit na isla hanggang sa malalaking kaharian. Ang ilan ay nanatili ng ilang buwan, ang iba ay ilang taon. Hindi sila tinuruan ng iisang tiyak na paraan, kundi ng mga pangunahing aral: igalang ang daloy, alagaan ang pinagmumulan, isaalang-alang ang kabuuan, at isipin ang kinabukasan.

“Ang pag-aaral ba ng Runic puzzles ay umaabot pa rin sa madaling araw?” “Hindi na Runic puzzles. Ngayon, nagsasaliksik ako ng pinakamahusay na sistema ng edukasyon sa mundo,” paliwanag niya. “Kailangan nating magkaroon ng isang edukasyon na magpapalaki sa kanya bilang matalino at malayang tao. Hindi bilang isang sundalo. Kailangan din nating mag-hire ng international linguistic tutor dahil gusto kong matuto siyang mag-Chinese at Japanese bago mag-lima taong gulang.”

"Wow!" nakapamulsang anas ni Arthur. "Is this the university that Tito Yal has co-founded? Not bad! Maganda ba ang quality ng pagtuturo nila rito? Given how much the tuition f*e is for every semester, I hope it is as much as I am expecting." Tumaas ang isang kilay ni Elyan sa sinabing iyon ng binata. Kaya naman sa mga sandaling iyon ay mabilis pa sa alas kuwatro niyang hinampas ng libro ang kaibigan.

Pabulong na sabi ni Tanch kaya napatawa ako at tumango tango. Nagsimula na ang klase. Nakikinig lang kami kasi puro discussion lang naman at may surprise quiz pero nasagutan ko naman lahat. Nakangiti kong pinasa sa teacher ang papel na sinagutan ko. Studyante na ulit ako. Mahirap pero masaya kasing mag aral. Ito din ang sinabi ni Kuya sa akin, mahalaga ang merong kaalaman kasi iyon lang ang kayamanan na madadala ko habang buhay.

wika ko at muling humigop ng kape. "Pa'no 'yan edi mapupuyatan na tayo? Saka ang hirap pagsabayin ang pag-aaral at pagiging superhero, estudyante parin tayo guys,"puna naman ni Julian kaya napatingin ako kay Larry at nginitian ito.

Tiim bagang na sabi ni Helena. “We’re very busy with our studies. Sa kolehiyo. Lalo ka na. Isinubsob mong mabuti ang ulo mo sa pag-aaral because you said, ikaw na lang ang aasahan ng lola mo at ayaw mo siyang biguin. Na gusto mong maging matalino. Magkaroon ng maraming kaalaman para maka-survive kayo ng lola mo sa trahedyang dumating sa pamilya ninyo…”

Wala. Gabi gabi, laging pumapasok sa isip ko paano kaya kung nag aral ako? Hindi kaya ganito ang buhay namin? Yayaman ba kami? Sa kalagitnaan ng pag iisip narinig ko na ang papabalik na si Niel, hawak hawak niya ang isang supot ng ulam at sabay na hiningi niya sa tendera. Habang nasa kalagitnaan ng pagkain ay nakikinig ako sa mga kwento ni Niel tungkol sa pag-aaral niya.

** Tuluyan na siyang nakabawi ng lakas. Nagpasya siyang hindi na bumalik sa school at lumuwas na lang ng Manila. Sumama siya sa kaibigan ng Tiya Alice niya. Tamang-tama na naghahanap ito ng kasama sa bahay. Inalok siya nito na kung gusto niyang ipagpatuloy ang pag-aaral sa Manila, hahanap sila ng sponsor para matapos niya ang sinimulan niya. Magandang offer iyon para sa kaniya at makababawi na rin siya sa tiya niya. Isa pa, makawawala na rin siya sa anino ng mga Fetalvero. Sinabi niya ang desisyon niya sa kaniyang tiya.

Mahaba paliwanag ni Ahtisa, na lalong ikinalungkot ni Myla. “So tuluy na tuloy na pala ang pag-alıs mo kung saka-sakalı?” Muli niyang paniniyak dito. “Oo, kailangan ko talaga ng pera eh.” “Paano ang pag-aaral mo?” Biglang maintaining niya dito.