Tula Tungkol Sa Aking Buhay Mga Nobela at Kwento

Walang puwang sa buhay ko ang mga tao na ang alam lang ay manakit. Noong umalis ako sa bahay nila, hindi ako nagpaalam. Ayoko nang makarinig ng mga pangaral ni Tita, o ng mga patama ni Liya tungkol sa pagiging “walang silbi” ko raw sa bahay. Pero ang hindi nila alam, ako ang dahilan kung bakit gumagana ang buhay nila. Ako ang nag-aalaga sa kanila. Ako ang naglilinis, naglalaba, nagluluto. Kapag may kailangan si Tita, ako ang takbuhan. Kapag may gustong ipabili si Liya, ako ang tagabili. Ngayon, heto sila, natututo kung paano mabuhay nang wala ako. At ang totoo, natatawa ako sa iniisip na pinahihirapan sila ng sarili nilang kapabayaan.

Tuluyan ding may kumawalang ilang luha mula sa kanyang mga mata dahil sa konklusyon niyang iyon. Hindi ba’t parang ganoon nga? Kung sa pag-uwi lang ng Pilipinas ay madali naman sana talaga nitong magagawa matapos nitong gumaling sa mga pinsalang natamo dahil sa pagsabog na iyon. But he was not able to do so. Nakilala na kasi nito si Irina, pinakasalan at bumuo ng bagong pamilya habang sila ni Luke ay tuluyan muna nitong isinantabi. Hindi pa nito aminin pero nahihinuha na niyang hindi na sila ang naging prayoridad nito. “Hindi rin naging madali ang buhay ko sa ibang bansa, Laica. You just don’t know what I went through just to survive.”

Chloe's POV Masakit palang malaman na kahit mahal ka ng isang tao... May mga bahagi pa rin ng buhay niya na hindi niya agad kayang ibigay sa'yo. At minsan, hindi ang kasinungalingan ang sumisira sa tiwala. Kundi ang mga katotohanang huli mong nalalaman. ---

Lahat ng meron ako ngayon ay dahil yun sa determinasyun kong makabangon muli mula sa pagkakadapa. Mag isa na lang sa buhay si Tita Mayumi. Maaga siyang nabyuda at hindi naman sila pinalad magkaanak. Hindi na din pumasok sa isip ni Tita ang mag asawa ulit. Kaya naman natuwa siya ng makita ako.

Tinapik ni Kuya ang balikat ko saka naman kusang pumatak ang luha ko. My life is such a pain, ang hirap umusad. Ang hirap kumilos at hindi ko din alam ang gagawin ko. Ayoko na uutusan at pangungunahan ako ng kahit sino, but i am stuck at the same place where Dave left.

Sa kaonting sandaling iyon ay nakalimutan ko ang tungkol kay Tharia. Ganitong buhay lang sana ang gusto ko- tahimik. Walang ibang iisipin kundi mga simpleng bagay lang. Kung alam ko lang na mangyayari ito sa akin ay mas in-appreciate ko ang buhay na mayroon kami Lola Kristel noon. Tahimik, payak, hindi hinahabol ang oras. Pero ma-a-appreciate ko rin kaya ang buhay ko noon kung hindi ko naranasan ang lahat ng ito?

bulong ni Glenda, "ang buhay ay hindi laging tungkol sa kung sino tayo noon. Minsan, mas mahalaga ang kung sino tayo ngayon at kung sino ang gusto nating maging." Tumingala si Sara sa kalangitan, ang mga bituin ay kumikislap na parang mga lihim na naghihintay matuklasan. "Ma, minsan po napapaisip ako kung bakit ganito ang nangyari sa akin. Bakit kailangan kong mawalan ng alaala?"

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Teddy Kung totoo man yun, hindi ko hahayaan na masira nila ang buhay natin. Matagal ko na kayong itinago hindi para lang mawala sa kanila, kundi para mabuhay kayo ng payapa. At kahit ngayon, paninindigan ko pa rin yun. Ngunit sa dulo ng kanyang mga salita, may tanong na hindi niya masagot kahit sa sarili niya.

“Llewela Furiae Ortíz-Lambríx POV ” PAULIT ULIT sa isipan ko lahat ng mga nangyayari, ganun ba ako Katanga at ka b*bo para hindi ko Malaman lahat lahat? Para akong nakakulong ngayon sa isang madilim na parte ng Buhay ko. Wala akong ibang maisip kundi ang sisihin Ang Sarili ko.