Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Aking Buhay

Hindi ko dapat itigil dito ang mundo ko. I CHOOSE to move on. Ipinagpatuloy ko ang buhay ko at sinunod ko na lamang ang kagustuhan ni Luxe at Tita Yolanda. Alam kong balang araw ay mapapatawad din nila ako ngunit sana hindi pa huli ang lahat. Sana kapag dumating ang araw na iyon ay gugustuhin ko pang makibahahagi sa kanilang buhay.

Hindi ako pala-kwento sa buhay lalo na kapag bago lang kaming magkakilala. My life needs to be private, tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Julie, it's just that ayoko lang talaga mag-kwento ng mga mapapait na nangyari sa buhay ko. It should be private and not to tell anyone.

Nagsisisi pa ba ako? Hindi na… Akala ko ay magiging miserable ako sa paglalayas ko, sa paglalayo ko ngunit nagkakamali ako. Parang tadhana na sa akin iyon. Na ang paglalayas ko ay ang pagbukas din ng bagong buhay. Ang tuluyang lesson sa buhay. Wala akong kamuwang-muwang sa realidad dahil lahat ng bagay na gusto ko ay binibigay ng mga magulang ko. Masyado akong spoiled at wala akong alam kahit paghuhugas lamang ng pinggan. Sa pagbabantay pa kaya ng bata?

Parang hindi kami nanggaling sa kaniyang sinapupunan. Tulala akong napaluha. Tahimik lang na napahikbi sa tabi. Naninikip ang dibdib habang tila nag-kaisa ang problema at sakit na aking naranasan. Sa simula pa lang na magkaroon ako nang muwang sa mundo, hanggang ngayon na patuloy pa ring nakikipagsapalaran sa hirap ng buhay.

paliwanag niya. Medyo naliwanagan ako. Alam kong medyo matigas ang aking ulo pero hindi siya sumusuko na ipaliwanag sa akin kung ano ang makabubuti sa aking buhay. Biglang sumagi sa isipan ko ang mga sakripisyo at paghihirap ni Mama para ibigay sa akin ang magandang kinabukasan. Ayaw kong mabalewala iyon. “Susubukan ko po, Dr. TJ. . . Susubukan ko pong ipagpatuloy ang pag-aaral ko pati na rin ang aking mga pangarap pero hindi po muna ngayon. . .”

Tungkol ito sa amin, sa kung paano kami nagsimula, at sa kung paano namin dahan-dahang binuo ang kung anong mayroon kami ngayon sa kabila ng magkaiba naming mundo. “Ang pagluluto naman talaga, parang buhay,” sabi ko nang may malambit na tono, inihilig ang aking ulo habang nakatingin sa kaniya. “Hindi mo puwedeng madaliin ang pagpapalambot ng karne, dahil magiging makunat lang ito. At hindi mo puwedeng lakasan ang apoy ng saing, dahil masusunog lang ang ilalim habang hilaw pa ang ibabaw. Kailangan ng tamang oras, tamang tiyaga, at sapat na pagmamahal.”

"Medyo masakit pa rin pero kinakaya ko namang umahon ngayon. Kaya nga no'ng nalaman ko kay Mommy na nandito ka tapos may anak kayo ni Kuya, bumalik ako rito. Gusto kong makalimot pero hindi ko yata kayang makalimot kapag walang proper closure. Kapag hindi ko hinarap iyong dahilan ng lahat ng bigat na nararamdaman ko." Nagkwento pa si Cha tungkol sa college life niya. Tungkol sa mga ginagawa niyang pagbubulakbol sa Italy. May business daw siyang nakatayo roon na mukhang kailangan niyang ipasara dahil hindi niya na raw muna iniisip na bumalik sa Italy.

Tama, bago ako mawalan ng malay at tuluyang nawalan ng malay, inihayag niya ang lahat tungkol sa kung sino talaga ako. Pero, naguguluhan ako kung paano mangyayari ang mga imposibleng bagay na iyon sa buhay ng isang ordinaryong tao na tulad ko. Kapansin-pansing nakakakilabot ang kwento ng buhay ko, parang ang daming gulo na nangyayari. Nakakapagod. Ni minsan sa buhay ko ay hindi pumasok sa isip ko na sina Sam, Liam, Noah, at ang kanyang Tatay... Naging bahagi sila ng buhay ko.

“Talaga?” “Mmm,” sagot ni Hailey. “Sino ba ang hindi maghahangad ng mas magandang buhay? Aside from that, sabi mo malaki din ang chance ko sa buhay. Sumasang-ayon ako diyan. Ngayon na maaari na akong maging isang mayaman na asawa, dapat kong pahalagahan ang sandaling ito. Medyo mahal ang hospital bills ng uncle ko, you kn

Bigla kong tinuhod ang kaniyang gitnang bahagi na naging dahilan upang mapayuko siya. “Una sa lahat, hindi business ang pinagkaka-abalahan ko sa buhay. Isa akong volunteer, Cholo. Hatalang hindi ka nakikinig dahil abala ka sa pagtitig sa pribadong katawan ko. Pangalawa at pang-huli ay hindi ako katulad ng mga babaeng nginingitian mo lang ay sasama na sa iyo and you both can get a room where to talk about something special,” sabi ko.