Tula Tungkol Sa Oras Mga Nobela at Kwento

“Yeah, and?” Lucas paused when he realized what Selene was trying to tell him. Noong matigilan siya at makita niya ang tipid na pagtango ng dalaga, ‘tsaka lamang siya natauhan. Para siyang sinampal ng katotohanan at realisasyon. Whenever the clock strikes twelve, it makes a reverberating sound! “Anong oras na?!” parehong tanong nina Selene at Lucas sa isa’t isa.

Tiningnan niyang maigi ang kanyang paligid, hindi nga siya pwedeng magkamali hapon na talaga dahil sa sikat ng araw. Ibig sabihin ay ganun siya katagal na nakatulog? Ngayon siya napaisip kung anong oras talaga sila naghiwalay na dalawa kagabi. Hindi niya na kase alam ang oras at isa pa ay wala naman siyang orasan na pagtitingnan. Ngayon lamang siya ganun katagal na natulog simula nung dumating siya sa islang iyon.

“Alas-tres na pala?” Nang makitang ligtas at maayos siya, saka lamang nakahinga nang maluwag si Lyka. “Miss Lozada, medyo mahaba po ang tulog n’yo ngayon.” Mula alas-dose y medya hanggang alas-tres, dalawa’t kalahating oras.

CHAPTER 28 Helliry Chrysopeleia POINT OF VIEW — KINAUNAGAHAN ay hindi ko namalayan ang oras na umagang umaga na pala. Malakas kasi ang ulan at kahit alas syete na ay madilim pa rin dahil nga sa ulan. 'Di ko man lang alam na may bagyo pala. Maaraw naman kasi kahapon, tapos at nanuod nga ako sa T.V pero mga cartoons lang naman pinanuod ko.

LILURA ÁSVALDR ODESSA Nagising ako ng madaling at una kong tiningnan ang orasan sa tabi ko, nakita ko na 4;14 na ng madaling araw. “Ma.. kain ka po muna para may laman ang t’yan mo..” kalabit ko sa mama ko ngunit napa tigil ako ng napaka lamig ng balat ni mama.

Pitong taon. Sinasabi nila na ang oras ang nagpapahilom sa lahat ng sugat, pero para sa akin, ang oras ay isa lamang mahabang tulay na naglayo sa akin sa mundong halos nagpabaliw sa akin.

“Bumalik ka. Please.” Nilingon niya ang orasan sa dingding. Alas-otso y media. Bente minutos pa bago ang sinabing pagdating ni Theodore. Pilit niyang ikinumbinsi ang sarili na walang dapat ipag-alala, pero hindi siya mapakali.

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI ANG GABING HINDI INAASAHAN Ang ulan ay tumutulo nang malakas sa bubong ng maliit na tindahan ng kakanin ni Tita Linda—ang pinsan ng nanay ko. Nasa sulok ako, nagwawalis ng sahig habang tinitingnan ang orasan: alas-diyes na ng gabi. Dapat ay uuwi na ako, ngunit inutusan ako ni Tita Linda na hintayin siya dahil kukuha daw siya ng bagong stock ng puto.

Hindi ko alam kung saan ang bahay ni Theia, paano makakapunta roon galing dito. Busina at nakakabulag na ilaw. Tanghaling tapat o sigurong mga 1 pm sa hapon. Sinong bubuksan ang lights ng ganito kalakas sa ganitong mga oras?

ELISE POV: *]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:c59641ea-cdd9-4535-96d2-dc039c5ce938-0" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant"> Makalipas ang dalawang araw, dumating na ang oras ng tuluyang paghihiwalay. Nakahanda nang umalis pabalik ng Pilipinas sina Tita Cynthia, Marise, at Noah.