Tula Tungkol Sa Oras Novels & Stories

With furrowing brows, I walked towards them to see what's making them laugh. "Anong pinagtatawanan niyo?" Tanong ko sa kanila. Sa gulat ay nahulog pa ng upuan si Dahlia, habang si Tiffany naman ay kaagad na tinago ang cellphone niya. "Wala!" Tawang-tawa na sabi ni Tiffany na tinaasan ko lang ng kilay. "Ate, anong oras po ba tayo uuwi? Bukas na kasi magsisimula pasukan namin." Napatingin ako sa orasan dahil sa sinabi ni Violet. Mag aalas dose na pala ng umaga.

Dali dali naman silang tumalikod at tinuloy ang ginagawa. Tss! Sinilip ko ang oras sa relo. May 20 minutes pa naman para sa susunod kong meeting na gagawin lang via zoom. Kaya may oras pa ako para makipaglaro kay Chuchu. "Dahil hindi mo pa nakikilala si mama mo. Si papa muna ang bahala sayo." Nakangising sabi ko. *****

Chapter 67 CHLOE'S POV Lumipas ang mga araw at abala kami ni Taurus sa school at lahat ng studyante pressure at ginugol nila ang oras nila sa pag aaral dahil final exam na ngayon na whole week, na ibig sabihin mag second sem na. Mag kasama kami ni Taurus sa Cafeteria, pareho vacant at hinihintay na lang namin ang next na schedule sa susunod namin na exam na dalawa, na kailangan pa namin mag hintay ng isang oras. Hindi naman gaanong matao at mainggay sa Cafeteria dahil lamang konti lang naman ang mga tao doon at tapos na rin naman ang lunch time kaya't makikita mo na lang doon ang ilang estudyante na kumakain at ilan naman piniling tumambay muna doon.

Kung umalis lang sila noon, ano ang halaga ng lahat ng pag-ibig na pinanghawakan nila sa loob ng maraming taon? Ano nga ba ang halaga ng isang buhay, mahigit dalawang dekada na magkasama, kung ganun lang? Ang lahat ba ng oras at damdaming iyon ay talagang mas mababa kaysa sa naramdaman nila para sa isang tao na halos isang buwan pa lang nilang kilala?

Tugon ng mga ito “What do you mean mom?” Tanong niya “Well, bukas pa namin malalaman ang tungkol roon. The person who saved you guys will tell it to us tomorrow.” Dahil sa naging tugon ng mga ito ay napalingon siya sa orasan na nakasabit sa pader Alas onse palang pala ng gabi. “Nasaan po ba siya?” Justine asked Umiling naman ang kanilang mga magulang.

"Anong oras ba ang tanghalian?" Noon kasi, laging tinatawag siya ni Aling Layda kapag oras na ng pagkain kaya hindi niya alam ang eksaktong oras ng kainan ng mga tagapaglingkod. Lalo na’t mas malaki ang Reen Lake kaysa villa ni Zeus na nasa kabilang panig ng bundok.

DAMIAN 3:27 ng madaling-araw. Alam ko ang oras kasi siguro mga labing-limang beses ko nang tiningnan yung orasan sa tabi ng kama nitong nakaraang oras. Madilim ang kwarto, tanging ilaw lang ng buwan ang pumapasok sa bahagyang nakabukas na kurtina, gumuguhit ng mga anino sa pader.

"Kapag nandiyan si Tina..." "...ibang-iba ang aura mo." Agad na nabura ang ngiti ni Rhylle. "Wala." "Anong wala?" "Wala lang." Naglakad na siya papasok. Ngunit ang bahagyang pamumula ng kaniyang tainga... Hindi naitago sa kaniyang ina. --- Kinabukasan... Alas-sais pa lamang ng umaga... Gising na si Tina. Masigla niyang nilinis ang buong sala.

"Loka!" Pagdakay, napatakip ito sa sariling bibig at tulad ko'y napangisi na rin. Naupo agad kami sa aming pwesto at eksaktong dumating din ang aming gwapo at hot na Professor. Konting discussion, oral recitation, quiz and dismissed. "Gosh, ang bilis ng oras!" bulalas ni Delilah habang nakatitig sa orasan sa sarili nitong cellphone.

HINDI nila namalayan ni Rachellena umaga na. Nakakarinig na sila ng tilaok ng mga manok. Four-thirty na, ayon sa kanyang wristwatch. Ni hindi sila nakaramdam ng antok dahil ginugol nila ang mga nagdaang oras sa pag-uusap ng tungkol sa kung anu-anong topic. Nilibang niya ito upang kahit pansamantala ay maibsan ang takot nito.