Tungkung Langit Novels & Stories

"I'm really sorry." Inalis niya ang tingin kay Craig at itinuon sa madilim na kalangitan na pinamumugaran ng makikislap na mga bituin. "Is it that difficult for you to live in the same house as me, Craig?" maya'y tanong niya. Siguro dala ng alak kung bakit malakas ang loob niya na magtanong sa oras na iyon. Hindi ito nakasagot.

Tahimik lang siya pero kitang-kita sa mga mata niya ang bigat ng damdamin. Ilang beams ng apoy ang sabay-sabay na bumulusok pataas. Sa gitna ng asul na liwanag ng mga fireworks, unti-unting lumitaw ang isang string ng mga letra… isang mensaheng naka-form gamit ang mismong apoy sa kalangitan. Napalingon silang lahat. Bawat isa, dahan-dahang binasa ang mga salitang tila isinulat mismo sa langit:

Naguguluhan ako. "Natutuwa ako ngayon. Alalahanin ang pelikulang ito, Twilight Saga? Well, ang pangwakas na serye ay wala na. Namatay ka upang makita ito nang ilang oras ngayon. Lumalabas ito ngayong gabi, at masuwerteng kumuha ako ng mga tiket bago sila mabenta," Twilight saga? Nabili?

Tiningnan ko ang madilim na kalangitan. It seems like the sky won't be in my side right now, huh? At hindi nga ako nagkamali dahil hindi pa man nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan. Buti na lamang at medyo malaki ang waiting shed rito kaya naman hindi ako nababasa.

"'Yun lang pala ang katapat mo para matahimik ka." Napalunok muli ako ng laway. Sinong hindi matatahimik e napakaseryoso niyang sinabi 'yun. Pataas kami ng pataas ng pataas and pataas all over again. Asan na kami? Parang nasa bubong na kami ng bahay nila eh. Tumingin ako sa langit at kitang-kita ko ang bilog na buwan at mga stars sa taas. Agad kong hinanap ang orion at hindi naman ako nabigo na makita ito.

bulong ko sa sarili ko na halos hindi ko narinig ang sariling boses sa paghampas ng hangin. Tumitig ako nang matindi sa tubig, nararamdaman kong umiinit ang palad ko, at bigla na lang, ang tubig sa fountain ay nagbago ng daloy. Unti-unting umangat ito mula sa fountain, parang may sariling buhay na nagiging isang pabilog na bola ng tubig na lumulutang sa hangin. Sa bawat galaw ng daliri ko, sumasabay ang tubig—nagiging animo’y sayaw sa kalangitan.

AXECEL "Guys?! Guys?! Gusto niyo bang pumunta ng langit? I mean, mag lunch sa langit?" Hindi naman kami nagulat nang biglang lumabas si Gelo galing ng kwarto, kundi dahil sa sinabi niya. "Ha?" Sabay pa talaga kami ni Top na auto blanko sa sinabi ni Gelo. "Ten pesos lang, nasa langit ka na. Ano? Ano? Tara? Pa-langit tayo?"

Mayroon ring mga troso sa gigilid na waring naghihintay lamang ng sisibak sa kanila para gawing panggatong. Maliwanag ang daanan kumpara sa ibang bahagi ng gubat dahil malayang nasisinagan ng natural na liwanag ang pathway. Tumingala ako at nakita ko ang pagpapalit ng kulay ng kalangitan. Ang kaninang kulay asul na langit ay nahaluan na ng kulay kahel. Unti-unti na ring dumidilim. “Parang watercolor painting ang langit. Ang ganda,” bulong ko sa aking sarili habang nakatingala.

“Serenity, sobrang miss na kita. Gusto na ulit kitang makita at mayakap.” Napahugot siya ng malalim na buntong hininga habang nanatiling nakapagkit sa labi ang matamis na ngiti. Tumingala siya sa langit. The day was gloomy. Makulimlim ang langit at tila anumang oras mula ngayon ay babagsak na ang ulan.

Tanging ang malakas na patak ng ulan lamang ang malayang nag-iingay ngayon. "Tatlong kanto pa mula rito." Wika ko matapos magpunas ng braso. Tango lang ang isinagot nito. Wala rin naman akong makapang sasabihin kaya nanatili lang akong tahimik. Pero parang nanadya ata ang panahon. Dahil biglang nagpakawala ng dumadagundong na kulog ang buong kalangitan.