Twenty-five Twenty-one Novels & Stories

Bahagya niya akong niyuko para tignan ang mga mata ko. "Gusto ko sana kapag veinte cinco anyos na ako." Gustong-gusto kong bumunghalit ng tawa pero kinagat ko na lang muli ang ibabang labi ko. Nanlalaki ang mga mata niya. Laglag rin ang panga niyang nakatingin lamang sa akin. "Pambihira! 25 ? Matanda na ako nu'n, Tasha!" ang hindi makapaniwalang reklamo nito.

Pag angat ko dito ng tingin, si 25. Pero imbes na tanggapin ang kamay niya, tumayo ako ng mag-isa 'saka siya tipid na nginitian "Thanks.." sabi ko rito 'saka tinulungan ng tumayo si 20 na kasalukuyan pading umiiyak.

sabi nito. Mabuti na lang hindi iyon pinakalikod. "Daya, nauna na tayo dun eh," bulong-bulong niya. Nagpatunog ito ng dila. "Tingnan mo to," sabi nito, mahina lang, halos bumubulong at pinakita ang numero sa hawak na papel nito. "21 and 22. Ito tingnan mo." Tinuro nito ang number sa itaas. 21 and 22 nga. "Kung ano ang nakasulat na number dito, iyon ang upuan mo, gets?" Napanganga siya at napatango. "Sa susunod hintayin mo akong magdesisyon bago ka kumilos. Sige na pasok na."

Tumaas ang kilay ko. "O, para maniwala ka talaga sa akin ibibigay ko na sa iyo ngayon iyong 2500." Nilabas niya ang maliit na envelope at inabot sa akin. Limang malulutong na five hundred ang laman non. "Ayaw mo pa rin ba?" "A-Ano ba ang gagawin? Legal naman yan?" Mahinang tumawa iyong babae. Kamuntikan niya pa nga akong hampasin na para bang close kaming dalawa, nailag ko lang ang braso ko.

"Ate, isang chicken curry nga. Magkano po?" "Twenty-five pesos." Sagot ni ateng cashier. Binuksan ko ang pitaka ko. One hundred lang ang pera ko. Walang barya. Kaya itong isang daan ko na lang ang ibinigay ko sa kaniya. "Nako, wala kaming barya niyan." Pagtanggi ni ateng cashier. "Ate, sa akin niyo na lang po kunan." Isang lalaking boses ang nagsalita na nasa tabi ko lang. Nauna siya sa akin sa linya.

paliwanag nito, at kumindat pa. Napangiwi si Ruby at napatanong, "Eh magkano iyan?" Sumagot si Caitlin ng, "299." "299?!" sabay-sabay nilang bulalas, inuulit pa ni Kade ang bulalas nila at nag-iingay din si Jace. Niklaro pa ni Knox, "Two thousand two hundred ninety?" Sumagot si Caitlin, "Two hundred ninety-nine." "Tinanggap mo? Umuo ka?" tanong pa niya.

Ganun 'yun kadali. ****** LMCD22

Literal na nakaawang ang mga labi niya. “Bakit ang laki?!” “Actually twenty-three million lang dapat. Dinagdagan ko na ng isang milyon para regalo ko sa birthday mo. So, on your twenty-fourth year, you have a twenty-four million in your bank account.” Twenty-four million? Kunsabagay, ano lang ba ang twenty-four million sa lalaking ito? “At least kapag wala ako, may madudukot ka. Hindi ka na mamomroblema,” dagdag pa ni Anthony.

Tahimik lang siyang ngumiti. Sa loob-loob niya, para siyang palihim na humihingi ng tawad sa isang lalaking hindi naman mag-e-exist. “Ang lalaking lampas twenty-five, fifty-two na ’yan, ” biro niya nang mahina, hindi tumitingin sa kanila. “Ano pang silbi n’on?”

usisa niya. “Eh? Twenty-two po,” tapat ko namang pakli. “Kaedad mo rin ba ang Alpha na sinasabi mo?” tanong niya. “Thirty-two po si Aki-san!” proud kong turan habang nakangiti ng malapad.