Novel & Cerita Twenty-five Twenty-one

***** 10-25-25 @LadyGem25

Tingin ko kasi magkasing-edad lang kami. “Twenty-three,” ngumiti na siya ulit ngayon. “Ikaw?” “Twenty-two.” “Matanda pa pala ako ng one year,” natawa ito ng mahina. “But happy ako na natagpuan na ni Alguien ang babae na handa niyang pakasalan. Sana tuloy-tuloy na… at sana maging reason ka na maging happy na siya.”

sabay na tanong nila mom and dad kaya tumango ako. "Dapat daw 25 flowers 'yon na ukit mula ginto. Kaso aksidenteng nabagsak noong gumawa kaya pito lang ang nasa bouquet dahil two plues five is seven. Two and five was number on twenty-five kaya naman akala ko gold bars makukuha ko para gawa ako ng inidoronh ginto kaso mas bet ko na yung golden flowers na bigay sa akin ni Poy, now the flower is in my room from Sensui's house. Wahhh now i wanna kiss again the golden flowers." ngiting mahaba kong salaysay na nakahawak sa magkabilaan kong pisngi.

Sumimangot ito saakin. "Oh, I'm sorry! Twenty eight ka palang ba? Hindi kasi halata.." Natatawa kong sinabi. "Tss.. nag salita ang hindi Twenty seven!" he teasing me back. "Hoy! Echeverri, twenty five palang ako noh! Anong akala mo saakin?!" Pinandilatan ko ito ng mata. "Sabi mo eh," he then shrugged his shoulder.

Hindi naman eh. "One, two, three, four, five, six. Siiixxx." tiningnan ko naman ang minute hand. Ganoon din ang ginawa ko pero count by five naman. "Five, ten, fifteen, twenty, twenty---" nakita kong nasa gitna ng 20 at 25 ang minute hand. Ano ba'ng gitna ng 20 at 25? Ah ewan. "Six and twenty something minutes," sabi ko na lang. Haist bukas talaga hindi ko na ito susuotin lalo ko lang napapatunayan ang kabobohan ko at hindi ko iyon gusto.

puri nito sa anak, kaya naman agad na napayaka si Cassie sa ama, kaya naman maririnig ang mahinang palakpakan. Cassio took a breath, nang pagkalas nila sa yakapan nila ng anak niya. “And now… I think everyone’s more excited to hear from the birthday girl herself. So, sweetheart—this is your moment” Ani Cassio at inabot na ang mic kay Cassie, kasunod ang malakas na palakpakan ng lahat. “Good evening, everyone. First, I want to thank all of you for being here tonight. Turning twenty-five feels surreal. Some say it’s the age where you’re expected to have everything figured out… but honestly, I still feel like I’m just beginning.”

biro ko, pero ramdam ko ang tibok ng puso ko. Natawa siya nang mahina. “Fine. Let’s use a different term. Gusto kitang makasama. Simple as that. Rule Number Twenty-Five: Kapag tinanong kita kung okay ka, maniwala kang nag-aalala ako, hindi dahil may kailangan ako sa kumpanya mo.” “Rule Number Twenty-Five na pala tayo,” sabi ko nang may ngiti. “Ang dami na niyan ah.”

Sambit niya na ikinainis ko. "Ano bang sabi ko kanina, 'di ba 24?" Depensa ko. Nasabi ko naman 'yong 24 kanina, 'diba? "You said 25. Wala kang sinabing 24." Sambit niya at ako nama'y pilit inalala kung hindi ko ba talaga sinabi 'yong number na 'yon. Ang alam ko talaga, sinabi ko 'yon eh. Hindi ba? "Does it really matter to you, kung nahulaan mo o hindi? Ngayon, alam mo na 'yong edad ko. Is it fair enough kung sasabihin mo rin kung ilang taon ka na?" Tanong niya.

Nagkatinginan ang lahat at nagtanong, "Sino sa inyo ang 250?" Umiling ang lahat. Kumunot ang noo ni Kaizer at muling binasa ang numero sa kaniyang seryosong boses, "I repeat, number 250. Please claim your prize immediately." Hinahanap pa rin ng lahat kung sino ang "250." Napatingin si Lexie kay Camille na nasa kaniyang tabi, "Ikaw ba 'yan?" Mariing umiling si Camille, "Siyempre hindi!"

Fifty-two KRYSTAL Hindi ko maitago ang ngiti ko dahil hindi ko makalimutan ang mukha ni Zeikko. Grabe siya magtampo, tipong hindi talaga niya ako kinibo o kinausap, kahit nga super clingy ko na sa kaniya sa sasakyan kanina dahil sumabay ako hindi pa rin tumalab kaya ang ending pumasok kami sa trabahong dalawa na walang goodbye kiss.