Twenty-four-hour Novels & Stories

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

kuryosong tanong ni Owen. “Siguro nga isa ka pa sa hindi nakakaalam ng oras talaga ng shift ng mga nasa health workers. 12 hours ang shift namin pero minsan kapag may emergency 24 hours shift pero kung malala ang case ni patient at sunod-sunod ang mga pasyenteng naeemergency 32 hours.” “Woow,” napapaawang na lang ang mga labi ni Owen dahil sa pagkamangha. Iniisip niya kung kaya niya bang manatiling gising sa loob ng 32 hours.

“Thank you for calling 24/7 customer service. This is Jade. How may I help you today?” Nagtatrabaho bilang isang call center agent si Jade sa isang kilalang courier company rito sa Metro Manila na kung tawagin ay 24/7 Express. Magdadalawang taon na rin sa serbisyo si Jade at kahit mahirap, kinakaya niya para sa pamilya niya. Graveyard shift ang tawag sa oras nang pagtatrabaho ni Jade. Simula alas-onse ng gabi hanggang alas-siyete ng umaga ang trabaho niya. Mahirap sapagkat puyat ang kalaban niya kaya kapag sa umaga at tanghali, natutulog siya para naman makabawi siya sa mga oras na hindi siya natulog. Risky. Oo. Pero para sa pamilya niya, gagawin niya ang lahat lalo pa’t may kinakaharap sila

pairap kong sagot. Malakas siyang natawa pagkatapos ay manghang tumingin sa akin. Umiling-iling siya. "Two weeks," aniya. Bumuntong hininga at muling umiling na para bang disappointed. It was like two weeks was too long to wait. Hmmm... Maging ako ay napaisip. Not that I am thinking about fvcking him again. Ang nasa isip ko ngayon ay kung kasya na ba ang dalawang linggo, para ma-produce ko ang halaga na kailangan ko para bayaran siya.

saad n'ya. "Pag ganito na puno po ang resort ay open po twenty four hours ang bar," magalang na sagot ng staff. "Ganun ba. That's nice. Thanks!" sagot n'ya saka naupo sa isang sulok. Siguro naman ay hindi s'ya hahanapin ng mga kasama sa oras na malaman na wala s'ya sa tabi ng mga ito. Naka-tatlong bote s'ya bago makaramdam ng pagkahilo.

wika ko. "And what?" "Just give me twelve days. If I didn't make you fall in love with me, then I'll stop annoying you. And I promise to stay as far away from you." I finally said it. Oo, yun ang plano ko. Ang paibigin si Kien sa loob ng labing-dalawang araw. Alam kong imposeble dahil ilang beses na ako nag attempt na paibigin siya pero walang nangyari. But this is a challenge. I challenged my self. Sa loob ng labing-dalawang araw, I want to be the only girl with him. I want to be the only girl he'd date. I want to be the only girl he would think about. Just twelve days.

Nag-abang ng 24hours si winson,ni hindi na ito umalis sa tabi ni lorain,mabantayan lang niya si lorain. "Lorain! "Honey! malapit na ang 24hours,pakiusap naman lorain' Gumising kana jan' Wag mo kaming iiwan ng anak mo! Magbabago na ako lorain,Nakikiusap ako sayoo! "Mga slitang lumalabas sa bibig ni winson,Na halos hindi na niya kaya pang punasan ang mga luhang lumalabas sa kanyang mga mata.

Ngumiti siya ng pilyo, yung tipong smile na palaging nakakalimot ako sa problema. “The kind of plans that include you, me, our bed, and no interruptions for at least forty-eight hours.”