Romans & histoires Tímido

เธออึกอัก ใจเต้นตึกตัก รู้สึกตื่นเต้นชะมัด “ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ” “ฮึ่ม! ฟังนะ ตั้งแต่ที่มันได้ยินคุณพูดว่า...จู๋สั้น” ให้ตายเหอะ เขาไม่อยากเอ่ยคำนั้นออกมาเลย “มันก็...ไม่ยอมลงอีกเลย”

คำว่าไม่ไหว กระตุ้นให้นายเดชาสะบัดนิ้วเต็มแรงจนโหนกสวาทของเธอสั่นระริก เสียงดังจ๊อกๆๆๆต่อเนื่อง “โอ๊ยไม่ไหวลุงเดช...อื้อ...ไม่ไหว” เนินอูมขนาดเต็มฝ่ามือขยายพองตัวขึ้นพร้อมกับบีบรัดแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำทะลักออกมาจนเต็มร่องและฝ่ามือของชายแก่ จนไรขนฉ่ำชุ่มไปด้วยน ้ำแห่งกามใคร่

ยู่บ้าง "ดาวไม่เป็นไรนะคะคุณติณ" อย่ารู้สึกผิดหรือกังวลใจไปเลย ดาวชอบเวลาคุณยิ้มอย่างหยิ่งทะนงเหมือนไม่แยแสโลก เพราะคุณที่เป็นแบบนั้นช่างเจิดจรัสจนไม่อาจละสายตา เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ร่าเริงเร่าร้อนในยามกลางวัน เป็นชีวิตที่ดวงดาวน้อย ๆ ผู้มีแสงในตัวเองแสนริบหรี่ได้แต่อ ิจฉา

​“เวลาทำงาน เบาๆ หน่อย เกรงใจเพื่อนร่วมงานบ้าง สมบัติผู้ดีมีไหมนะ หะ!” ​ณรินทร์หยุดเสียง แล้วมองจ้องไปยังต้นเสียง ทางนั้นมองสบตากับเธอพอดี ก็ทำเป็นหันไปตีแขนเพื่อนข้างๆ ที่เป็นถือสัญชาติเดียวกับเธอ คือสัญชาติ LGBTQ+ ​“ไอ้บอม มึงอะ มีไหมสมบัติผู้ดี”

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”

คนข้าง ๆ นอนตะแคงกอด และส่งลมหายใจอุ่นรดต้นคอฉันเป็นระยะ ฉันเขิน เขินจนไม่กล้าคุยกับเขา ทำไมถึงเขินแบบนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน

สุดคำพูด ปากน้อยก็ครอบครองกลืนกินเนื้อร้อนของเขาทันที “อะ...อื้อ” ด้วยกลัวว่าจะถูกส่งกลับไป ณดาก็รีบทำสิ่งที่ตนไม่เคยทำมาก่อน มือน้อยจับหน้าขาแข็งแรงจิกเล็บสั้นไปกับเนื้อของเขาพร้อมปากน้อยค่อยๆ กลืนกินตัวตนบุรุษทีละน้อย แม้จะกลัวและกังวล แต่ก็กัดฟันสู้เพราะถอยหลังตอนน ี้ไม่ได้แล้ว