A deep pain appeared in my heart— ranging through my inner chest and invading my system.
"Ginawa mong miserable ang puso at buhay ko — Liam Archer," bulong ko na may mga luhang umaagos sa aking mukha.
And there I was left in tears again and again.
Yumuko ito at muli siyang h******n nang mas malalim, mas mapanuring.
Ang tibok ng puso ni Ayumi ay tila nakikipag unahan sa bilis ng musika. Habang tinatanggap ang halik, dahan dahang sumandal ang kanyang katawan sa piano. Sa bigat ng kanilang mga damdamin, naglabas ang instrumento ng isang mahina at magulong tunog mula sa mga teklado isang protesta sa bigat na hindi nito kayang pasanin.
PROLOGUE
Umiiyak ang kalangitan… katulad ko. I tried to wipe my tears away pero hindi ‘yon nauubos sa tindi ng sakit na nararamdaman ko. My heart’s badly broken… at unti-unti na itong sumusuko.
“So, is there anything na kakaibang pakiramdam? Just let me know para maagapan natin.”
“Medyo makirot pa rin ang ibabang bahagi ng katawan ko but I don’mind it. Ang mas ramdam ko ‘yong sarap ng pakiramdam na nanay na ako ngayon, Raquel. Ganito pala talaga. Iba ang saya na nararamdaman ko. I'm so proud!"
umiiyak kong paglalahad sa kanila.
"Anak, ano ba ang sinasabi ng puso mo?" tanong ni Mama.
"Sinasabi ng puso ko na maniwala at patawarin siya. Sinasabi ng puso ko na huwag siyang hayaang lumayo. Pero sinasabi ng isip ko na huwag akong maniwala sa kaniya. Siguro ito na rin ang mas makakabuti sa amin," sagot ko. Naramdaman ko ang pagyakap nila sa akin.
patuloy niyang mas lalo pang umiyak.
Pakiramdam ni Tori ay tinutusok ng napakaraming karayom ang puso niya. Ang sakit-sakit ng puso niya. Nanginginig din ang buo niyang katawan at nanlalamig pati ang kanyang mga kamay. Gusto niyang hukayin ang libingan ni Wanji. Gusto niyang yakapin ang lalaki kahit sa huling sandali. Gusto niyang mahawakan ang kamay nito kahit saglit lang.