Umiiyak Ang Puso Mga Nobela at Kwento

Umiiyak. Halos madurog ang puso ko habang nakatingin sa kaniya. Pumasok ako at sinubukan siyang yakapin, pero pinigilan niya ako ng mga kamay niya. "Bitiwan mo ako! Pagod na pagod na ako sa inyo! Pare-pareho lang kayong lahat! Magsama kayo!" "Yuji, I'm sorry. I'm sorry." "Bitiwan mo ako!" Malakas siyang humagulhol sa mga bisig ko.

Amoy mint iyon. Naramdaman ko ang marahan niyang paghaplos sa baba ko gamit ang kanyang hinlalaki. Mas lalo pang bumilis ang kabog ng puso ko. Pakiramdam ko ay hindi ako makahinga lalo na at malapit ang mukha namin sa isa’t isa. Nang makakuha ako ng lakas ng loob ay marahan ko siyang itinulak papalayo sa akin at mukhang hindi niya iyon nagustuhan dahil bumukol ang kanyang pisngi. “P-Pasensya na Sir—”

Umiiyak na ako. Hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko at niyakap siya ng mahigpit. Hindi ko na rin maiintindihan ang aking sarili, sobrang lakas na ng tibok ng puso ko na parang bang sabik na sabik akong maramdaman ulit ang mga bisig niya. "N-namimiss kita." Ang mga katagang iyon ang tanging lumabas sa aking bibig.

Mesaiyah's Point of View "Bakit ka umiiyak?" tanong niya habang nakangiti sakin. Nakangiti din ako na sumagot sa kanya habang tumutulo ang luha ko. "Bakit ako umiiyak? Kasi...kasi..iniwan mo akong mag-isa." halos hindi na maintindihan ang sinasabi ko dahil sa pag-iyak ko. "Sabi ng puso ko balikan kita. Sabi naman ng isip ko, hindi kita kayang iwan. Sinunod ko ang sinasabi ng isip at puso ko dahil 'yun ang totoo."

"Secretary Romero, huwag mong labis-labisang tantyahin ang awa ng isang lalaki." Paano ba magkakaroon ng konsensya kung pera at pekeng emosyon ang kapalit? Lalo na ang isang lalaki na parang lobo at may pusong bato, hindi kailanman makakaramdam ng sakit dahil sa mga bagay na walang halaga. Parang hinihiwa-hiwa ang puso ni Mayumi gamit ang mapurol na kutsilyo.

umiiyak kong sabe habang nakaturo sa puso kong durog na durog na. "A-ang s-sakit sakit Kairus k-kase y-yong t-taong b-binuo k-ko ay h-hindi k-ko a-akalain na s-siya din pala a-ang w-wawasak sa akin. Yong taong binuo ko ay hindi ko akalain siya din pala ang dudurog sa akin.... Binuo kita, binuo ko ung puso mo pero hindi ko lang inaasahan, na ikaw din pala ang dudurog sa akin ng ganito...." umiiyak kong sabe.

damn it, this is so frustrating. Marahas nagtataas baba ang dibdib ko. Hindi ko na makontrol ang lakas ng paghuhuramintado ng puso ko. Ramdam ko ang labis na takot na lumulukob na sa kaibuturan ko. Umigting ang panga ko at napakuyom ng kamao.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Umiyak ako ng umiyak. Nag-angat ako ng ulo at ibinaling ko sa kan'ya ang akng paningin. "Matagal ko ng gustong sabihin sa iyo na hindi ikaw ang gusto ko, hindi tumitibok ang puso ko para sa'yo at hinding-hindi magiging iyo ang puso ko dahil may ibang sinisinta ang aking puso," umiiyak kong sagot sa kan'ya.

" Ikaw talaga Oscar. Ikaw na ikaw talaga yan ei nu." " Gusto lang kitang pangitiin kahit konti. Hmmmm.. awang awa kasi ako sayo ei. Ang sakit sakit.. parang ako nasasaktan din bakla ka!! Kaya ayoko mainlove ng ganyan ei kasi I know masakit yan, nakakabaliw at nakakasira ng ulo pati na ng puso. Ganito ang gagawin niyan sa puso mo.. Hmmm ikacrumple." iginesture pa sa kanyang kamay ang crumple na sinasabi niya.