Umiiyak Ang Puso นิยาย & เรื่องราว

Umiinit ang aking pisngi at puso habang tumutugon sa kanyang malamyos na halik. The butterflies in my stomach are hyperventilating just like my heart is right now. Tirik ang araw at alam kong hindi dahil sa araw ang pag-iinit sa aming paligid ngayon. "Evron..." a girly voice from me called him. Bumitaw ako sa halik at kinakapos sa hininga. My chest is going up and down. I leaned against him, still shutting my eyes. Kinakalma ko pa ang sarili sa mapusok at mainit na halikan namin.

Umiiyak akong sinilip ang gate na ngayoy sarado na. Nanghina ako. Gustong gusto kong yakapin ang anak ko. Ang laki na niya. Lumaki ito ng wala ako sa tabi nito. Lumaki ito ng hindi ako kasama, ni hindi ko nasilayan ang paglaki nito. Umiiyak ako habamg bumabalik sa kotse ko. Nanghina ako at parang pinipiga ang puso ko.

Umiiyak na sabi niya rito. Seryoso ang mukha nito na tumitig sa kanya, mayamaya ay ngumiti na ito ng matamis sa kanya at saka siya hinalikan ng mabilis sa labi. Hindi ito sumagot pero tumigil na ito sa paghalik sa leeg niya. Yumakap uli ito ng mahigpit sa kanya. Naiilang man siya dahil hindi nito inalis ang pagkalalakì sa loob niya ay mainam na 'yon kaysa ang galawin na naman siya nito.

Umiiyak nitong hiyaw “Ano ang mayroon siya na wala sayo?! Gusto mo ba talagang malaman?! Pwes sasabihin ko sayo! Ang puso ko Rhea! Nasa kanya ang puso ko at kahit kailan hindi iyon magiging sayo!” Pang iinsulto niya

banggit ni Kech sa akin ngumisi ako sa kanya sumeryoso ang mukha nilang tatlo. "Gagamitin ko siya para masira ko ang babaeng 'yon nanahimik ako tapos, guguluhin niya ako? Kech, kilala mo ako...bonus na lang kapag naging akin ulit si Tyler mahal ko pa siya? No, nabura na like bubble..." kaila ko. "Huwag kang magsalita ng tapos, sis baka buksan ulit ni Tyler ang nakasarado mong puso at mahalin mo siya ulit." tugon ng kapatid ko sa akin.

Celeste’s Point Of View Umiikot ang isip ko habang nakatitig sa screen. Ang imahe ng pulang lingerie ay nakatatak sa aking isipan. Ang walang alintanang kapayapaan ng bakasyon ay biglang naglaho, napalitan ng bumibigat na kaba. “M–Ma, sigurado akong may koneksyon ito…”sabi ko, bahagyang nanginginig ang boses ko. “Pero… bakit ngayon? Bakit may magpapadala nito?”

"Pumayag ka nga pero hindi mo ako binibigyan ng panahon para mapakita ko sayo kung gaano kita kamahal at kung gaano ko kagustong magkaayos tayo. Sana sinabi mo na lang na ayaw mo para hindi na ako mahirapan kakaisip ng ganito!" Malakas na talaga ang loob niya dahil sa alak na nainom. Hindi naman talaga kasi siya umiinom. Mabilis siya nitong naalalayan nang muntikan na siyang matumba. "Ihahatid na kita sa kwarto mo—"

Gumalaw ang kamay nito, nanginginig na inilapat sa tapat ng dibdib niya. “Use this.” Mahina nitong tinutusok-tusok ang dibdib niya. “Minsan, mas nagiging malinaw ang lahat kapag puso kaysa sa utak ang ginamit. When your mind is in doubt, trust me, apo, the heart can never go wrong.”

Fudge. Eto na naman ang puso ko! The closer his face right now, the faster my heartbeat was taking right now! Para akong uminom ng isang galon ng kape, nag-ha-hyperventilate ako! Grabeng puso to, ayaw kumalma! Heart, keep calm! Gwapo lang yan, harot mo masyado! "A-Ah," sa wakas ay nabuka ko na ang bibig. Pero bago pa ako makapag-salita muli ay ang mainit niyang mga labi ang sumakop dito!

Bakit umiiyak sila? "Fin... Ang pinaka last step mo. Pumunta ka sa harap ng babaeng naka tayo sa harap mo at alisin ang maskara niya." Umiiyak na sabi ni Creed. Tumingin ako muli sa babaeng naka talikod sakin. Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Bakit kinakabahan ako? Anong nangyayare sa akin? Dahan dahan akong nag punta sa harap ng babae at nakitang naka maskara siya puti.