Umiiyak Ang Puso นิยาย & เรื่องราว

A Hindi ko maikakaila na natatakam ako, ngunit may kilig na sabay na umuukit sa aking puso. Ang puso ko ay nag-mamabilis na pagtibok habang nakatingin siya sa akin. Inalis niya ang sunglasses at iniangat ito sa kanyang ilong, at ngumiti. At sa ngiting iyon, nagulat ako. Hindi ko kayang itago ang nararamdaman ko, at sa isang iglap, parang nagbago ang lahat. Hindi ko na kayang magsalita, tanging ang mabilis na tibok ng aking puso ang aking naririnig.

Umiiyak siya habang nakausnod ng tingin dito. NAPASUNTOK ng malakas si Matt sa pader. Naiinis siya sa sarili dahil parang lumalambot ang puso niya kapag nakikita niya si Natalia na umiiyak. Ngunit hindi ba at ito naman ang gusto niya? Ang maramdaman nito ang naramdaman ng Auntie Nena niya? Pag-ibig?

“And next time, huwag kang iinom nang ganito karami.” Tahimik na tumango si Yumi na parang isang bata, at sa pagkakataong iyon ay hindi na siya tumutol. Bagkus ay dahan-dahan niyang ipinatong ang ulo sa dibdib nito. Lihim na pinakikinggan ang tibok ng puso nito saka unti-unting pumikit. ---

"Umuwi ka na. Wala tayong pasok buong maghapon." Tumayo siya at nilagpasan si Heart. Hindi na niya kayang panoorin itong umiiyak at magmamakaawang hindi niya ito layuan. Parang dinudurog ang puso niya. Parang may nakadagan doon at nahihirapan siyang huminga. Daig pa niya ang nakipaghiwalay. "Gusto pa rin kitang maging kaibigan, Angela."

Namaywang siya. "Huh? Over acting mo naman, tiya! Hindi porke't namimiss ay gusto ko na. Hindi ba puwedeng dumaan muna sa infatuation ang puso bago ang love? Kainis!" Umiwas ako at nag-martsa patungo sa sala. Ramdam ko ang pagsunod ni tiya sa akin ngayon, at bumilis lang lalo ang tibok ng puso ko.

Tanong niya habang nakatitig sa mata ko "Pangak0" sagot ko sa kanya At bigla niya nalang inilapat ang labi niya sa nuo ko, tapos sa ilong, tapos sa pisngi. Habang ginagawa niya yun sobrang bilis ang tibok nang puso ko na parang nag kakarerahang mga kabayo. At ang huli niyang hinalikan ay ang labi ko at tinugon ko iyon nang buong puso at walang pag aalinlangan.

“Huwag mong upuan. Mamaya ko pa naman ipapasok.” Agad ko siyang nahampas sa dibdib kasabay ng pamumula ko. Gaaaah! Bibig nito. Natawa siya ulit. Agad niya akong hinigit palapit sa kaniya at niyakap. Dahil sa ginawa niya, nalapat ang pisngi ko sa dibdib niya dahilan para marinig ko ang lakas ng tibok ng puso niya. “You heart. It’s beating fast.”

Not over decorations but so elegant and beautiful. Punong puno ng saya ang puso ko habang naglalakad. Pinapakinggan ang malamyos na boses ng kambal ko at ang second voice nilang si Jakob. Ang ganda ng blended ng boses nila. Nakakataba ng puso, ang galing nila.

Kung sakaling naninigarilyo man ito ay siguradong hindi nito ipapakita sa kanya. At kung mayroon mang natitirang amoy ay tiyak na natabunan na iyon ng mint o kendi. Hindi niya namalayang napangiti siya nang bahagya. Ngayon lamang niya lubos na naunawaan na ang isang halik pala ay maaaring makapagpalito ng isip. Maaaring magpabilis ng tibok ng puso at maaaring magparamdam ng kakaibang saya na hindi maipaliwanag.

Umiyak ako. Umiyak ako hindi dahil mahal ni Leon ang kanyang asawa. Natural iyon. Makatao iyon. Umiyak ako dahil sa isang saglit, naniwala talaga ako na mahal niya ako. Umiyak ako dahil sa isang saglit, naramdaman kong ako ang sentro ng kanyang mundo — pero sa katunayan, sa kaibuturan ng kanyang puso, ako ay anino lamang ng babaeng wala na.