Unang Panauhan Halimbawa Mga Nobela at Kwento

EURY POV Pumasok ako sa gate ng bahay namin at halos mapatalon na ako sa sobrang gulat nang makita ko si Mama na nakaabang sa balcony. Mas lalo lamang tuloy akong kinabahan dahil sa uri ng kanyang masamang tingin sa akin. Hindi ko tuloy maiwasang mapalunok nang mariin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na ginabi ako sa aking pag-uwi galing sa school.

Malambot na kobre ng kama ang sumalubong dito. "Hmmmm" Ungol ko. Tumigil ito sa paghalik sa akin at hinubad ang lahat ng saplot niya. Hindi ko alam pero iyon ang unang nakita ng mga mata ko. Napalunok ako at napaiwas ng tingin sa diresksyon nito. Ito na ata ang pinakamalaking k*****a na nakita ko sa buong buhay ko.

Pero. Pero unti-unti, habang tumatagal, habang nakikita niya ang mga bagay na hindi nakikita ng ibang tao... nagbago ang lahat. Nakita niya kung paano ito mag-ingat sa mga aso sa bakuran kapag akala nito walang nakatingin. Nakita niya kung paano ito tumulong sa matandang hardinero na nahihirapan magbuhat, kahit na agad pa itong naglakad palayo pagkatapos para walang makapansin. Nakita niya ang lungkot sa mga mata nito tuwing gabi, habang nakatitig sa kawalan sa balkonahe…lungkot na nagpapakitang hindi lang ito basta mayaman at supladong binata. Tao rin lang din pala.

Ang unang tindahan ay kung saan nakalatag ang mga pagkaing galing dagat, na kung saan dinadagsa ng mga estudyanteng naninirahan sa dagat at mga demi-human na galing na clan ng mga pusa. Ang pangalawang tindahan naman ay kung saan nakalatag ang mga hilaw na karne na galing pa sa mga iba’t ibang karne ng hayop at halimaw na nahuli, na dinadagsa naman ng mga halos demi-human.

May apat na haligi at limang hilera. Nasa unahan ako ng linya, mismo ang unang tao sa unang haligi at hilera. Nagpaikot-ikot ang primera sa nagawa naming porma. Hindi kalana'y nasa harapan na naming lahat siya, nakahalukipkip.

halos mangatal ang buong kalamnan na aniya. Lalong bumilis ang pagbayo nito habang hinihimas ang pang-upo niya, dumapa ito sa likuran niya at hinawakan ang dalawang kamay niyang nakakapit sa mga unan. Tila doon kumukuha ng pwersa sa pagpasok sa kanya. Hinalik-halikan pa nito ang batok niya. "Ahhh…Ahhhh! Ahhh…" ang mga ungol niya habang nakabaon ang mukha sa unan.

Hindi nila alam kung ano ang rason kung bakit sila pinapatawag, “Mabuti naman na nandito na kayong lahat,” panimula ng kanilang Lolo nang maka-upo siya sa kanyang pwesto. Tinignan niya isa-isa ang mga apo niya na kasali sa ginawa niyang paligsahan na kung sino ang unang makakabigay sa kanya ng bagong tagapag mana. “Kumusta ang pinapagawa ko sainyo?” tanong niya.

Gayunpaman, ang kanilang mga pamilya ay mas mababa pa rin sa mga tunay na makapangyarihang pamilya. Halimbawa, kung ang limang taong ito ay nagustuhan si Audrey at sinubukang gamitin ang kanilang mga katayuan at kayamanan para akitin siya, malamang na ituturing sila ni Audrey bilang mga tanga. Itinuro ni Pablo ang mga larawan at sinabing, “Tingnan mo ang babaeng nasa gitna na karga-karga ang kanyang anak. Naka-annotate siya ng limang krus!”

Talagang isang malinaw na halimbawa ng kasiyahang nauuwi sa kapahamakan. Sino ba ang mag-aakalang sa ganitong bagay pa siya mapipilayan? Sa mismong sandaling sinubukan niyang tumayo at maglakad, napilitan siyang umapak nang nakaalalay sa dulo ng paa.

Tinanggap ko ng buong puso ang pana at palaso, ngayon handa muli akong matuto ng panibagong paraan ng pakikipaglaban. Pagtapos naming magkaayos ni Ama ay ginugol namin ang oras namin sa paghahasa ko sa pagasinta gamit ang pana. Mas maaga na akong nagigising at bago pa lamang sumikat ang araw ay nageensayo na ako agad. Ayaw kong sayangin ang kahit na anong oras ko. Sa tuwing hahawakan ko ang pana at ang mga palaso ay napapangiti ako. Hindi ako nahirapang gamitin ang sandatang ito dahil nasa lahi namin ang pagiging magaling sa pag asinta. Sumasabay sa hangin ang aking bawat pagtira ng palaso. Noong una ay sa puno ko pinupukol ang aking mga palaso. Pero para mas lalo akong masanay ay lagi na ri