Unapologetic In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

"My peace offering?" Napalunok siya. "How about our babies?" "They are all fine. Alam kong di tama, pero kung 'di ko sasabihin 'yon di ka uuwi. Craig, I'm sorry. Hindi ko sinasadyang masabi ang mga bagay na 'yon. Dala ng insecurities sa katawan kaya ko 'yon nasabi."

Pagtatanong ko pa sa kanya. "Si". Sagot niya tanda ng pagsang-ayon. "In Filipino language what is the word 'Im ugly' ?" Diretso kong tanong sa kanya.. Napansin kong nag aalinlangan na naman siyang sagutin ako pero sa huli ay pinili nya pa ding sumagot. "T-That means 'ANG PANGIT KO' Ma'am..putangina."

100] 【？ ？ ？】 【？ ？ ？】 [Ah no... ganito ka maglaro?] [fanacc_dami: Tulong, inaamin ko na medyo malakas ang boses ko kay Kero_Dixlo kanina, masyado bang huli para mag-apologize ngayon?]

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

utas ko at pinunasan ang basa niyang mukha kahit pa walang silbi ang aking ginagawa dahil sa patuloy na pag ulan. "They are all f*cking innocent, this is all my f-fault," aniya sa garalgal na boses. Ngayon ko lang siya nakitang umiyak ng sobra kaya hindi ko maiwasang sabayan siya sa kanyang pagdadalamhati. Nag iyakan kaming dalawa sa gitna ng malakas na ulan. Wala ka nang maririnig na iba pang tunog bukod sa lagaslas ng ulan at ang hagulgol ng isang lalakeng kinuhanan ng karapatang makasama ang buong pamilya. No matter how hard, strong or intimidating the person is, may hangganan pa rin 'to, may damdamin din sila, hindi sila manhid.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

akin. Napalunok ako. "T-Tay.. nay.. m-magpapaliwanag po ako." Nauutal na sabi ko. *****

"But I apologized already, mom!" "Pero bakit ka sumama sa akin? You can't run away from something unsettled. You have to apologize and mean every single word of it. You just have to open your mind to understand, your heart to accept and your eyes to see that you see him more than as a friend.” “What? Pero five years na kaming hindi magkaibigan!” I exclaimed. "Anong bumabagabag sayo? Yung sinira mo siya at ang friendship niyo or yung katotohanan na nawala mo yung chance na puwede pa kayong maging more than friends?"