Unique Motto In Life As A Student Novels & Stories

Ilang lakad pa ay may nakita na akong isang estudyante sa 'di kalayuan at nakatayo s'ya sa gitna ng field. Habang papalapit ay doon ko lang napansin na may nakasabit sa leeg nya na piraso ng sign board na nakasabit sa leeg n'ya. "SPADE'S PROPERTY." Ohhh. Diko alam ang sasabihin ko o magiging reaction ko. I've never been in university before. I have no idea kung normal lang ba ang gan'tong mga bagay sa mga university. 'But, is it normal to tagged someone as a their property?'

Nakatingin ang ibang estudyante sa amin pero wala akong pakialam. Iba ang buhay namin sa eskwelahan na 'to. Mag kaiba ang imahe namin dalawa ni Dwight. Tinagurian akong rebelde at maangas dito pero I can ace the exam kahit na hindi ako nakikinig. Habang si Dwight he is a book worm, madalas siyang napag didiskitahan ng mga estudyante. At ayon ang kiniinisan ko sa lahat, marunong siyang lumaban pero bakit hindi niya magawa. Kaunti lang ang nakakaalam na mag kapatid kami kaya ang lalakas ng loob!

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

Noong una nangangapa pa s'ya at medyo may takot pero ngayon bihasa na s'ya at memoryado n'ya na ang mga taong nakakasalamuha sa araw-araw. Ang kan'yang bestfriend na si Michelle ay may sariling raket din at hindi n'ya na tinatanong kung ano. Bahala na din s'ya sa buhay n'ya na rumaket para may pangtustos sa pang tuition nila. Kung tutuusin kaya n'ya namang mabuhay kahit hindi s'ya rumaket. Malaki ang perang ipon n'ya ngunit ayaw n'ya itong galawin ng galawin. Mas kakailanganin n'ya ito kapag nag-aral na s'ya para maging doctor.

Way back 2017 Pauwi na sila ng mga classmates niya sana galing school ng mapag desisyunan nilang magpunta ng Mall kaya nagpahatid sila sa driver niya since siya ay hatid at sundo pa rin sa edad na 17 years old. Ang natatandaan niya fourth years highschool siya noon. At doon niya unang nakitang may kasamang iba ang daddy niya gusto sana niyang lumapit kaso naisip niya malalaman ng mga friends niya kaya mabilis niyang iniwas ang mga ito roon. Kaya bilib siya sa tatag ng mommy niya kaso ngayon parang hindi na tama at nakakagago na ang ginagawa ng dad niya dito. Isa yan sa dahilan kung bakit ayaw niyang makasal. Bull shit ang married life hindi mo magagawa ang gusto mo dahil kasal ka. Hindi katu

At mukhang hina-hunting sila ng mga loyal fans nila kaya ang tatlo laging nagtatago sa tuwing mayroong mga group ng babae ang gumagala-gala sa campus. Ang hirap din pala maging sikat at gwapo? Thankful din talaga ako dahil simpleng student lang ako na nagnanais lang makapagtapos at hindi ko nararanasan ang ganoong klase ng harrasment. Yeah? For me it's harrasment. Bakit mo ba bubulabugin ang buhay ng isang tao dahil lang iniidolo mo ito? I don't get it.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

ngumiti naman ako sa Host. “If you will given a chance to changed one thing in your life what is it and how will used it to educate your fellow Vernomians?” Ngumiti naman ako at kinuha ang mikropono. “If I will be given a chance to changed one thing in my life— I won't change anything because everything happens for a reason and even if it's hurting me it makes me who I am today and I become Stronger and bolder. By this, I can educate my fellow Vernomians on how to embrace their pains, on how to embrace the life they have and remember... always look out for a better tomorrow. Thank you”

Muntik na akong matawa noong sinabi niya na maglalagay ng life machine. Sobrang LT no’n kasi talagang sa sobrang daming babasahin, quizzes, at recitation tapos dagdagan pa ng Professor niyo na parang anytime ida-drop ka, maglalagay ka talaga ng life machine kasi hindi mo alam kung end na ba ng buhay mo sa law school o hindi. “I really missed you guys. Kapagka naalala ko ‘yong high school days natin palagi na lang akong natatawa.” Kaila uttered and pouted.

I am always busy with School stuffs pero magagawan ko ng oras ang bagay na'to kung gugustuhin ko. Para makasiguro na wala na siyang iba pang maidadahilan dinagdagan ko pa ulit 'yon. "Tsaka isa pa.No one will believe in me.Who would listen to a student?"facts Ansel.Listen to this facts. "Everyone will question me"mababang pahayag ko.