Unrequited Love Romane & Geschichten

ไลลา : คนหนึ่งเขาชั่งดีกับฉันจะทิ้งลงยังไง คนหนึ่งเคยทิ้งไปแต่รักไม่เคยจางหาย มิโน่ : คุณเคยทำลูกโป่งหลุดมือไหม ตอนนั้นคุณ โทษอะไร โทษสายลมที่พัดแรงไป หรือ โทษมือเราที่จับมันไม่แน่น พอ เฌอรีน : สิ่งที่ฉันอยากได้ไม่ใช่แค่ตัวนายแต่ฉันอยากได้ใจของนายด้วย ไลลา เฌอรีน มิโน่ ทั้งสามเป็นเพื่อนรักกัน และมันควรจะแบบนั้น ถ้าหากคนใดคนหนึ่งไม่เกิดคิดเกินคำว่าเพื่อน พวกเขาทั้งสามจะสามารถรักษาความเป็นเพื่อนไว้ได้รึเปล่า....

หลังจากประสบอุบัติเหตุ ลมหนาวมักจะฝันถึงใครคนหนึ่งตลอด แต่เขากับจำผู้ชายในฝันคนนั้นไม่ได้ จนได้มารู้ความจริงจากเพื่อนว่าเขาลืมคนที่ตัวเองแอบชอบไป แต่พยายามนึกเท่าไหร่ ลมหนาวก็ไม่มีความทรงจำนั้นอยู่เลย เมื่อเวลาผ่านไปลมหนาวมีใครอีกคนเข้ามา แต่นั่นก็เป็นเวลาที่ลมหนาวจดจำคนที่ตัวเองลืมไปแล้วได้

....เธอจำเขาได้ในขณะที่เขาไม่อยากจดจำเธอเลยซักนิด My name : Nick (นิค ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษ) สถานะ : โสด นิสัย : พูดน้อยต่อยหนัก โมโหง่าย ขี้รำคาญ ไม่ชอบคนจุ้นจ้าน ไม่ชอบผูกมิตรกับใคร! My name : Ida (ไอด้า) สถานะ : โสด นิสัย : ร่างเริง อัธยาศัยดี อยากผูกมิตรกับทุกคนบนโลก แต่ดูเหมือนว่าใครบางคนจะไม่อยากเป็นมิตรกับเธอเท่าไหร่

เหตุการณ์ไม่คาดคิดในคืนฝนตกหนักทำให้นรินได้เจอเขา ผู้ชายร้ายๆที่ก้าวเข้ามาในชีวิตพร้อมกับรักร้อนๆของเขา #นิยายรักผู้ใหญ่ #เน้นอีโรติก

“ลี่ไม่อยากให้เฮียเจ็บปวดเพราะเธอเลย” “…ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยฉันสิ” “………” “ทำให้ฉันลืมความเจ็บปวด แล้วสนใจแค่เธอ” เขา…คือคมมีด ที่กรีดลงผิวกายและฝากร่องรอยบาดแผลเอาไว้บนตัวของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เคยใยดี ——————— 'ผู้หญิงคนนั้น' คือคนที่เขารัก ‘ส่วนเธอ’ คือคนที่เขาโหยหาและขาดไม่ได้ จนกลายเป็น ความลับในเงามืดของความสัมพันธ์ ยิ่งพยายามตัดใจเท่าไหร่…หัวใจก็ยิ่งเรียกหามากขึ้น

ความบาดหมางของคนรุ่นพ่อได้รับการสะสางในรุ่นลูก แล้วคนที่ได้รับกรรมคือ กชมน เสนานุรักษ์ สาวน้อยแสนอาภัพผู้น่าสงสาร และสิ่งที่ อนรรฆวี ฮาร์วี่ กระทำต่อเธอ กลับเป็นการสร้างตราบาปให้กับตัวเองและคนที่เขารักมากที่สุด “คุณจับตัวฉันมาทำไม” “ที่ทำ ๆ อยู่นี่ยังไม่ชัดเจนพอรึ” เขาตอบเสียงเรียบ ๆ พลางยกมือหนาขึ้นแตะหน้าผากร้อนผ่าวเพื่อวัดอุณหภูมิของคนป่วย กชมนแก้มร้อนหน้าแดงกับทั้งคำและท่าทีของเขา แต่ก็เบี่ยงหน้าหลบมือร้ายกาจที่มันสร้างความเจ็บปวดให้เธอไปทั้งตัว “พ่อ พ่อของฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงมาทำกับฉันแบบนี้” “อย่าถามมากเลย อีกหน่อยเธอคงรู้เอง” คนตอบยักไหล่ ก่อนหยิบถุงยาหลากหลายชนิดบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู “คุณจะเรียกค่าไถ่ฉันเหรอ” อนรรฆวีเงยหน้าขึ้นมามองหน้าหวานที่ฉายแววเศ้ราเหลือคณนา

"อ๊า พะ...พี่ฉลามเบาหน่อย" หญิงสาวใต้ร่างส่งเสียงครวญครางอย่างซ่านเสียว มือเล็กยันหน้าท้องแกร่งเอาไว้ เมื่อเขากระแทกกระทั้นเธออย่างรุนแรง "หึ! พี่เหรอ? กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าพี่ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์" เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกเขาว่าพี่ ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกเขาแบบนี้ด้วยซ้ำ เธอกล้านอกใจเขาไปเอาผู้ชายคนอื่น มีความสุขไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เธอต้องเป็นคนแบบไหนกันถึงกล้าบากหน้ามาขอเงิน ทั้งที่ทำให้เขาเอาไว้อย่างเจ็บแสบ "พะ...พี่ฉลาม

"ในเมื่อฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้ ฉันก็ต้องทำให้เขารักจนหัวปักหัวปำ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสีย…นอกจากเสียตัวให้เขา"

ไลโอเนลกลับมาที่เมืองบ้านเกิดหลังจากไปนานเกือบสิบปี เขาได้พบกับเรื่องราวปริศนามากมายของโอ๊คเฮเว่นที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน และได้พบกับรักแรกของเขา อัลแตร์

"จะพูดว่าคบกับฉันน่ะ...ผู้ชายในสต็อกโละหมดหรือยังล่ะ" "แล้วไง? ก็ถ้าฉันอยากจะโยนนายเข้าไปไว้ในสต็อกอีกคนมันจะมีปัญหาอะไรหรือไงล่ะ?" "ชอบฉัน?" เขาเลิ่กคิ้วถามพลางผลักไหล่ฉันจนฉันเซถอยหลังไปชนกับกำแพง ก่อนจะยกแขนขึ้นมาเท้ากับกำแพงเพื่อกักฉันไว้ ฉันเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทาย "ที่อยากจะได้ฉันไว้ในสต็อกเนี่ย เกิดชอบฉันขึ้นมาแล้วหรือไง?" "แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?" ตะวันกระตุกยิ้มมุมปากเหมือนที่ฉันทำก่อนจะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน "ชอบฉันจริงเหรอ?" เขาถามขึ้นอีกครั้ง ฉันมองตาเขาก่อนจะกลั้นใจตอบออกไป "อืม...ชอบ" สิ้นสุดประโยคจากปากฉันเขาก็ตามมาทาบทับริมฝีปากลงบนปากฉันและถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ขัดขืนหรือผลักเขาออกเหมือนทุกทีแต่ฉันก็แอบตกใจอยู่ลึกๆ ตะวันแค่สัมผัสริมฝีปากลงบนปากฉันกดมันลงมา