Unsent Messages Project 소설 & 이야기

Binuksan ang laptop na kay tagal din hindi nagamit at sunod-sunod na pag-pop ang mensahe ang dumating pag-open niya sa internet connection. Binuksan niya ang mga mahahalagang mensahe para sa kanya. Mabilisan niya binasa ang mga ‘yon. Sa bawat letra, salita at pangungusap ay ang pagkawala ng emosyon sa kanyang mga mata. Matapos mabasa ay kaagad siya nag-type ng reply sa isa sa mga e-mail. “Let’s continue the plan.” Then Cassandra hit the send button.

Ano bang maganda- Ikinagulat ko nang may sumaling sa siko ko, at saktong ‘yon pa naman ‘yong kamay kong may hawak ng phone ko. Agad kong napindot ang screen ng phone ko, and there I saw I sent my reply already. Kaso ang ikinapangit ng app na ito, walang unsent messages! Maui: No worries. Hindi ko naman ugali mag-end ng convo. Take your time. Pagbalik mo, nandito pa rin ako 😘

Lumalabas na ang pink na gummy niya dahil sa sobrang lawak ng ngiti niya. Napangiti ako roon at napabuntong hininga nang lumitaw ang pangalan ni Blake sa notification. 625 missed calls from Blake. 311 unread messages from Blake. Sobrang dami! Hindi ba siya busy? Umupo ako sa gilid ng kama at imbes na mag-reply ay binuksan ko na lang ang g***l para tignan ang laman no'n. There is a reply from Blake for my Resignation Letter.

Mukhang nagsusungit ang panahon ngayong araw. As soon as my phone turned on, I swiped it to unlock and went through my messages. Hindi ko maiwasang umismid nang makita ko kung sino ang mga nagmi-message sa 'kin sa dalawang araw na nagdaan. Gio flooded my messages. He even reached me on my I*******m account. Binuksan ko ang messages nito at ang huling mensaheng kanyang pinadala ay kahapon. Nagngitngit ang aking dibdib sa pait at galit habang binabasa ang kanyang mensahe.

Agad na niya itong pinasadahan ng tingin at sinimulan ng basahin. "{Hi! Kumusta na?}" "[Marahil nagtataka ka kung sino ako? Huwag mo na lang akong kilalanin. Dahil matagal naman nang walang nakakakilala sa'kin, matagal na rin kasi akong kinalimutan.]" Napuno ng pagtataka si Joseph sa unang dalawang mensahe. Hindi naka-online ang sender pero ang dami nitong message. Hindi niya sana gustong pansinin ang mga ganitong unknown messages. Ngunit bigla siyang na-curious na patuloy pa itong basahin..

“Don’t be late tomorrow. You wouldn’t want to miss the show.” Tumunog muli ang click ng linya—tapos na ang tawag. Naiwan akong nakatulala, hawak pa rin ang telepono. Unti-unting nag-vibrate ulit ito, senyales na may bagong message. Isang file. Walang pangalan. Walang subject. Pero mula sa sender: J. Jimenez.

DALA PA RIN ng panic ay binura niya bigla ang message lalo at nakita niya pang kay Warren niya pala iyon naipadala. Nakasanayan na niya kasing mag-send ng message dito kapag may ganitong mga pagkakataon at problema siyang kinakaharap. Siya lang ang madalas niyang takbuhan kung kaya naman nakasanayan na iyon ng kamay. Ito lang ang nagiging comfort niya. Sa ibang pagkakataon, kung normal na araw lang iyon gaya ng dati at wala silang samaan ng loob malamang ay tatawag na ang lalaki oras na mabasa niya ang message upang pakalmahin lang siya. Iyon ang kailangan niya ng mga sandaling iyon. Ngunit sa hindi malamang dahilan, minabuti niyang i-unsent iyon habang hindi pa ito nagagawang i-seen ng lala

Pagkatapos, inayos niya ang sarili niya at nagsend siya ng message kay Luna. Isang espesyal na text messaging function sa phone ni Joshua ang paglalaho ng mga mensahe. Automatic na mabubura ang mga mensahe pagkatapos itong mabasa ng pinagsendan niya, at ginagamit lang ito ni Joshua kapag gusto niyang kumausap ng palihim. Sa ganito, hindi siya mahuhuli, at walang makakakuha ng mga sikreto ng kumpanya kahit na makuha nila ang phone niya. Ang phone ni Joshua ang tanging phone na may messaging function na ganito.

Bukas ang email tab, may isang unsent draft na ilang araw nang nakatambay doon. Subject: Re: Cesca’s Emergency Meeting Message: “Good luck. You deserve everything you’re working for.” Pero hindi niya pinindot ang send. Imbes, tumingin siya sa side table kung saan may listahan siya ng mga pinadala niyang libro. Lahat iyon, personal na pinili. Lahat may footnotes.

Kung hindi, edi sana more than twenty ang inalokan ko. Chineck ko rin 'yung direct messages ko sa app, wala namang mensahe. Dahil sinabi ko na sa kanila na mas mabuti lapitan ako sa discord app kapag may ipapabasa sa email kung sakali mang makaligtaan ko. Nang masigurong wala nang ibang mensahe ay nag iwan ako ng isang mensahe sa general chat. "Ayoo~ It's nice to see you all having fun~ Sunday is fam day so if you need me, I'll be checking dms at my phone. Have a blessed day!"