Vagabond Novels & Stories

Ngunit ang pagbabalik ni Danica sa buhay niya ay parang asin na ibinuhos sa sugat niyang hindi pa naghihilom. Hindi pa siya handang magkaanak noon, pero dahil bunga iyon ng pagmamahalan nila ng kaniyang kasintahan ay malugod niyang tinanggap ang buhay na unti-unting nabuo sa kaniyang sinapupunan. Akala niya ay nagsisimula na siya ng pinakamasayang kabanata ng kaniyang buhay, bagkus simula pala ng pinakamadilim na kabanata na hiniling niyang sana’y isang bangungot lamang. Bigla na lamang siyang iniwan ng kasintahan na hindi man lang nito nalalaman na siya ay nagdadalang-tao. Halos gumuho man ang kaniyang mundo sa pag-iwan sa kaniya ng una at tanging lalaking kaniyang minahal ay pinilit niyang

mariing sabi ko bago bumwelo ng sipa at pagtama ng paa ko sa likod ng ulo niya ay ‘yon ring pagkawala ng malay niya. Pailing iling at nakapamulsa akong naglakad papaalis doon, sa wakas ay naibunton ko rin ang galit na kanina pa gustong kumawala. ‘Predictable? I guess they don’t really know me well, I’m never predictable.’

Ventura- ang taong nagkainterest na ampunin siya. Huminga nang malalim si Lia sabay talon at pagkaraan ay isang matinis na sigaw ang pumunit sa katahimikan ng paligid kasabay ng isang lagabog. Halos mawalan siya ng ulirat dahil sa sakit nang kaniyang pagkakahulog. Muli na namang umiyak ang paslit nang makita ang sugatan niyang mga tuhod at palad. Pinilit niyang tumayo at marahang naglakad at tinunton ang daan pabalik sa bahay ampunan.

Ilang milya mula sa aming pinanggalingan, ito na ang aming siste sa loob ng van. Nagboluntaryo si Brix na siya ang magmaneho habang nasa lupain pa kami ng naturang probinsiya. Hiniling niya na lang kay Kuya Bobby na gabayan siya upang mas mahasa pa ang kanyang kakayahan sa pagmamaneho. Naging maayos naman ang takbo ng aming biyahe habang nasa sunod na hilera ang magkasintahan na si Ian at Marissa. Kami naman ni Pete ay nanatili sa dati pa rin naming mga puwesto. Sa bandang likuran pa rin ang aming third eye man.

HIndi naman ako natatakot sa sarili ko, mas natatakot ako para kay Selena at sa batang kasama namin. " But don't worry, if you are a simple traveler then the Vuldus won't be a problem." Well, yun nga ang problema. Hindi kami simpleng turista lang. Pasahero kami ng bumagsak na eroplano at kami ang hinahanap ng mga bandidong grupong yun. Humugot ako nang malalim na hinga at inilapag ang tasa na wala nang laman. "You still want some?" tanong ni Fabian na anyong magsasalin ulit ng kape.

Kaya hindi ako naniniwalang coincidence lang ito. Marami ring pera ang mga kaibigan ko but hell they are adventurous unlike those wealthy bachelors who probably choose spending time in their business or company rater than go to San Carmen, ride a small boat and arrived at Sugba Lagoon for some fun and adventures. Mukha palang nila, alam ko na agad na hanggang Xander Islands lang ang kaya nilang i tour. At isa pa— Oh whatever! Ano ba Violet? Tumahimik ka nga!

anito pa. Nakangiting tumango si Rogue bago bumaling sa kabaong ni Vivienne. Nakasarado iyon dahil nga nasa decomposition process na ang katawan ni Vivienne. Isang marahas na buntong-hininga ang pinakawalan ni Rogue bago dahan-dahang nilapitan ang kabaong ni Vivienne. “Daddy, can I come with you?” mayamaya pa'y habol ni Leander sa kaniya.

Huminto panandalian si Zette upang makahabol sakan’ya ang kaibigan. Sa loob ng ilang oras nilang pagtakbo at pagtakas ni isang mga kapwa nila tao ay wala na silang nakakasalubong o nakikita. Mistulan na ding ghost town ang buong paligid dahil napakatahimik na nito at parang sila na lang ang tanging buhay. Ang tren na lang ang nag-iisa nilang pag-asa upang makakita ng tao kung sakali man at upang mabuhay.

Ang mensahe mula kagabi ay tumutok sa kanya: "Gusto mo bang burahin ko ito? Magkita tayo sa gala bukas, mag-isa. May lagda na V. Sino ba si V? Isang karibal na curator? Isang selosong dating ng isa sa mga lalaki? Isang taong nang-hack sa seguridad ng gusali? Naligo siya sa mainit na tubig, nagkukuskos hanggang sa mamula ang kanyang balat, ngunit hindi nawala ang mga marka, ni ang sakit sa pagitan ng kanyang mga binti, isang palaging paalala na hindi sinasadyang nag-iipon ang kanyang mga hita.

"Oo, ito ang uri ng kanlungan na nakatuon sa pagtatago ng mga walang tirahan. Mayroong mga kalalakihan at kababaihan sa lahat ng edad doon. Ginugol ni Master Zayn ang karamihan sa kanyang ekstrang kurbatang pag -aalaga sa mga walang tirahan na ito sa kanlungan. Personal niyang magpapadala ng mga pagkain, damit, at iba pa sa kanlungan tuwing araw. Gayundin, ginugol niya ang maraming oras sa pagtulong sa kanila na makahanap ng kanilang mga pamilya. Minsan, susundan pa niya upang makita kung ang mga vagrants ay naalagaan pagkatapos na bumalik sila sa kanilang mga pamilya. Minsan, nakita ko rin siyang personal na nagsasagawa ng bibig-sa-bibig na resuscitation sa isang animnapung taong gulang na