Novel & Cerita Valedictory Speech Elementary Tagalog

Kaya sabay na kami ni Mommy umakyat ng stage. Sinabit na ni Mommy ang medal ko. "Congrats, Akira, and to your parents. Mrs. Sandoval congratulations po sa inyo, masuwerte po kayo sa anak niyo," bati ng adviser ko sa 'min at pati na rin ang principal at mga ibang visitors guest na narito ngayon. Maikli lang ang speech ko dahil hindi ako prepared kaya saktong pasasalamat lang mula sa puso ko. Sinalubong agad ako ng mga classmates ko pagkababa at ang pinakahuli ang lalaking mahal ko.

Napalaki ang mga mata nito nang makita ang makapal na pangkendeng ng tig-iisang libong piso. “Saan galing ang napakaraming perang ito, Anak? Binigyan ka ba ng pera ng asawa mo?" "Hindi, dad. Binenta ko 'yung dalawa kong alahas kanina bago ako umuwi," mabilis at natatarantang paliwanag ni Adeline. Hawak niya ang mga braso ng ama, halatang kabado at pabilis nang pabilis ang paghinga.

Saka imposible naman talagang mamatay s'ya du'n, ang babaw lang ng tubig na 'yun! Kumpara sa nilalangoy n'ya noon kaya hindi n'ya ako maloloko! _ _ Hanggang sa unti-unti nang hatakin ang isip niya ng mga alaala patungo sa nakaraan... __ FLASHBACK... "Wow! Ate ang galing galing mo naman talaga..." Wika nito habang hawak sa isang kamay ang mga medalya. "Ikaw din naman magaling ah? Sabi ng Mamang, ang sabi daw ng Adviser n'yo baka ikaw daw ang maging Valedictorian sa school this year. Kaya pareho lang tayong magaling no?"

Napalingon siya ng tawagin ang apelyido niya ng pari Bago lumingon kay Lanche na nagtatakang nakatitig sa kaniya. "I-I Do Father." Sabi niya habang nauutal na yumuko. Sa sobrang pag iisip niya ay hindi niya namalayan na tinatanong na siya ng pari. Patay siya panigurado kay Lanche nito. "Okay May I announce that you are husband and wife.You may kiss the bride" sabi ng father.

Sasabihin lang daw ito sa mismong graduation namin. Mag-isa lang kasi akong nag-martsa sa aking graduation day, my mommy insisted na sumama, pero nakikita ko na hindi pa nito kaya, kagagaling lang kasi nito sa lagnat baka mabinat. May napapansin na ako these past months na parang madalas itong nahihilo pero pag tinatanong ko naman siya ay lagi niya lang akong i-na-assure na okay lang siya. I was giving my Valedictory Speech, ng biglang lumapit ang adviser ko at basta nalang hinawakan ang aking kamay at bahagyang yumuko sa harapan ng maraming tao bilang paghingi ng paumanhin.

utos nito na ipinagtaka niya. Sa halip na magtanong, sinunod na lang niya ng sinabi nito, at natutop niya ang sariling bibig nang mabasa ang nakalagay roon. "Nakapasa ako!" bulalas niya habang pinakatitigan ang pangalan niyang nakasulat sa list ng mga nakapasa Licensure Examination for Teachers para sa taong iyon. "Hindi ako makapaniwala! Thank you, Lord!"

Naeexcite ako isiping malapit na akong magko-kolehiyo. "At dahil first day pa ng pasokan natin ngayon at alam ko namang kilala niyo na ang isa't-isa, I would like to request you all to share your life stories, just a short story of your life being a teenager. Whole morning naman ang oras natin dahil lahat ng subject teachers niyo ay busy pa. So let's start here with you miss lamparero." Sabay turo ni sir Jufiel Kenn sa kaklase kong nakaupo sa first row.

pagpaparinig nito »»» (Umakyat sa stage si andrei para magbigay ng speech sa mga bata at sa iba pang sister's na nandito. "Hello kids kilala niyo naman nako diba" saad nito "Opo kuya Andrei! Sigaw ng mga bata "Alam niyo ba nandito kami para tulungan kayo at para ipaalam sainyo na maraming nagmamahal sainyo,hindi lang kami kundi marami pa" saad nito

sabi naman ni Valeen “Maswerte tayo sa mga asawa natin! Tayo nga ang katapat nila dahil napatino natin sila!” masayang sabi ko sa mga babaing kaharap ko And they all agreed! Kami talaga ang tumapos sa palikerong ugali ng limang batang bilyonaryo ng bansa! And we are proud of that! Nakita ko na naglakad si Xavier sa harap dala ang wineglass niya. Binigyan din siya ng mic ni Josh as he was about to give out his speech.

Sobrang saya ko! Nagbigay na rin ako ng speech. Kinakabahan ako pero mas nagkaroon ako ng lakas ng loob ng makita kong nakatayo sa unahan si Miguel na may hawak ng Boquet of flowers. Nakangiti sya at halatang proud na proud sa akin. “ Good morning everyone! I’m Serenity Dela Vega, and it’s with a heart filled with gratitude that I stand before you today. First and foremost, I want to express my deepest thanks to my alma mater, for providing me with the best possible environment to learn and grow. The faculty and staff have been incredible mentors and supporters, guiding me through the challenges and triumphs of my academic journey.