Valedictory Speech Elementary Tagalog Novels & Stories

At saka mga bata pa kami para mag-isip ng ganoon. Graduation day, masaya ako dahil parehong um-attend sina papa at mama sa ceremony. Kaya naman mas inspirado akong i-deliver ang valedictorian speech ko. Ramdam ko ang kasiyahang ibinigay ko sa parents ko, alam kong proud na proud sila sa akin.

Ito ang unang beses na nagsalita ako na wala akong nakinig na kahit ano. Tama pala talaga ang sinasabi ng iba. Masarap mag-open up sa taong hindi mo kilala dahil hindi ka nila huhusgahan. At gusto kong ilabas lahat ng hinanakit ko, kahit ngayon lang. "Naalala ko no'ng elementary ako... Valedictorian ako, top 1 sa buong klase kaso sayang din ang pag-akyat ko kasi wala namang mag-sasabit ng mga medal ko," natawa ako ng mapakla.

May pulitiko, doktor, abogado, mga teachers at hindi ko inaasahan ang pinakahuling binanggit. "Now ladies and gentlemen, the last but not the least is also one of the most important person in our town. Malaki ang utang na loob ng eskwelahan na ito maging ang bayan natin sa kanilang pamilya dahil sa hindi na mabilang na tulong na naibigay nilang lahat sa atin. Please welcome, Mr. Lance Rafael Natividad Dela Vega." Sinundan ito ng palakpakan ng mga kapwa ko estudyante, mga guro, at iba pang mga panauhin.

ikaw ay nag dadalang tao masayang wika neto "Salamat sa magandang balita Mangangamot" wika ni Macario Agad na nilapitan ni Macario si Adelina at kanya itong niyakap at masayang sinabi " Sa wakas Tayo ay Mag kakaanak na Mahal ko" wika niya rito "Salamat kay Bathala at biniyaan tayo ng isang anak" masayang wika neto sa asawa agad silang Pinalalahanan ng Mangangamot na Mag ingat dahil sa Maselan daw ang Pag Bubuntis Neto pinayuhan nila itong Mag alay ng mga Buhay na hayop tulad ng mga Manok at Baka

“Magkakilala kami.” “Sa true?” gulat nitong tanong. Naglagay na rin ako ng blush on sa pisngi at liptint sa labi. “Yup, we’re classmates in High School.” “Damn! You studied at the Eklavu School na pinalilibutan ng mga genius ‘di ba? Ibig sabihin ay matalino siya?” “Yeah, Valedictorian namin siya noon.” Napanganga ito sa sinabi ko. “What an ideal man,” sabi niya na ikinatigil ko.

(1 Peter 3:3-4 NIV) I closed my eyes and took a deep breath. Saka ako naglakad papasok ng school gate. Hindi ko pinansin ang mga taong nakakasalubong ko. May sinasabi sila pero hindi ko 'yon pinakinggan dahil wala na akong pakialam sa kanila. Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad, narating ko na rin ang Class 10-A. Nasa ika-apat na palapag ito ng Junior High School building. Yay! Narating ko na rin sa wakas!

"Trixie wants to talk to you." "Hello?" "Uyyy, Hydra! Nakita ko yung post ng valedictorian nung batch natin noong high school. Meron daw tayong reunion this coming Saturday malapit sa BGC." deretso niyang sabi na halata sa boses ang excitement.

Ayokong maging bastos, kahit pa alam kong hindi ito boto para sa akin. "Hayaan n'yong batiin ko muna ang aking anak na si Lawrence. Happy birthday hijo! You're not getting any younger, kaya mas makabubuting ngayon ko ito sabihin sa inyong lahat, tutal ay nandito na rin lang tayo." He glance back at me and curled his lips upward. My heart throbbing in my chest as a cold night breeze was blowing right through my skin. Pigil ko ang paghinga sa mga susunod pa niyang sasabihin.

medyo may himig tampong sabi niya pa. “Oo eh. iba kasi dito ang curriculum compare sa pinas. Mas advance ang mga subjects dito pero okay naman I can cope. Ikaw kamusta ang graduation mo? Congrats nga pala at ikaw ang class valedictorian.” Inilabas niya ang medalya at ipinakita dito. “tingnan mo oh! Eto ang medal ko.” Pagmamalaki niya pa. “Wow! Pwede ba isanla yan?” natatawang biro nito.

Kaagad naman ng nag-aya sina Vincent paalis at baka mahuli pa raw sila. "Mahal aalis na kami." Akma pa lang hahalik si Rigor ng ako na ang naunang humalik sa kanya. "Good luck!..” Nakangiti kong saad. Kahit na construction lang ang na-applayan nila ay kailangan ko pa rin siyang i-cheer. Hindi naman kasi biro ang pagiging construction. Nakakalungkot man ang sinapit namin, ngunit alam ko na muli kaming makakaahon.