Value The Person Quotes Mga Nobela at Kwento

She was under the impression that this would be simple and she’s damn wrong. Tumawa ang lalaki saka ngumisi. “I'm not something you can afford, Miss Villar, despite the fact that you have a lot of resources. I'm just too valuable to be worth anything.” Nagtagis ang bagang niya. “I am too priceless,” sarkastiko niyang sabi. Walang ibig sabihin ang pera kay Esteban dahil marami siya noon. Napamaang siya sa lalaki. Tumaas ang kilay niya. She try to calm herself. She'll try her very best.

Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan. Sa Q&A round, tinanong siya: "Ano ang pinakamahalagang natutunan mo sa iyong buhay?" Sumagot siya nang may kumpiyansa: "Ang pinakamahalagang natutunan ko ay ang hindi paglalagay ng halaga ng sarili sa opinyon ng iba. Ang tunay na halaga ng tao ay hindi nakasalalay sa kanyang panlabas na anyo, kundi sa kanyang puso at pananaw sa buhay."

sabi ko nung makabalik siya sa tabi ko. "I had a good teacher," sagot niya. "Sabi mo noon, ang tunay na halaga ng tao ay wala sa bank account, kundi sa kung paano siya nakikitungo sa mga taong walang maibibigay sa kanya." "Naalala mo pa pala 'yun," sabi ko, medyo nagulat. "Lahat ng sinabi mo, Celeste, naalala ko. Kahit 'yung mga panahong hindi ako nakikinig, nakatatak na pala 'yun dito," turo niya sa kanyang dibdib.

Sa palagay ni Xavia, talagang sinwerte si Gerald na nanalo ng thirty thousand dollars mula sa lotto pero wala pa rin siya kumpara sa lahat ng nandito! Si Quinton ay nasiyahan din sa komento ni Xavia at inilagay niya ang kanyang mga kamay sa kanyang bulsa habang tumatawa siya at sinabing, "Kung ibababa niya ang standard, babaan na lang din ang standard dito. Kung tutuusin, hindi lahat ay may mataas na standard pagdating sa elegance at karaniwang pagpapahalaga!” “Hahaha! Ang galing mo talaga si Quinton. Tamang-tama ang sinabi niya! ”

Isang maikling tawa na walang kahit anong saya “Hindi lang kita pinalaki para maging CEO, Lance. Pinalaki kita para maging asset.” That word. Asset. Parang may pumutok sa loob ng dibdib ko. “So iyon lang pala ako sa’yo?” tanong ko, malamig na malamig ang tono. “Isang investment na kailangang ipares sa tamang partner para mas tumaas ang value?” “Don’t twist my words,” sagot niya agad. “This is how the real world works.”

“Mas nag-aalala ka pa r’yan sa walang kwenta mong sasakyan kaysa sa akin na muntik mo nang masagasaan? Anong akala mo sa buhay ko, patapon?” “Walang kwenta?” Natatawa nitong sinuklay ang kanyang buhok. “Look, lady. This car costs more than your very life. I don't care if you end up in the hospital bed or dead. My car is valuable and your life is worthless.” “Tarantado ka, ah! Anong karapatan mong sabihin na walang kwenta ang buhay ko? Hoy! Hindi porke’t mayaman ka ay may karapatan ka nang maliitin ang kapuwa mo!”

Panadaliang tumigil ang pag hininga ko. “And I don’t want anyone else to have you.” Nakatitig lang ako sa kanya, hindi pa rin alam kung anong gagawin sa impormasyong unti-unting bumabagsak sa akin. “Five hundred million isn’t enough for you,” dugtong niya, this time softer. “Hindi gano’n ang halaga mo. Mas mahalaga ka pa sa pera.” Bahagya akong napakurap.

"Don't flatter yourself too much. Don't think everything I do revolves around you." Bahagyang natigilan si Amanda. "What do you mean?" Nanatiling seryoso at walang emosyon ang mukha ng CEO. "It’s true that I bailed Marcus out. But it has nothing to do with you. He has value to me, that’s all." Napakurap si Amanda. Value? Anong halaga naman ang makukuha ng isang bilyonaryo sa isang tulad ni Marcus?

“Alam ko ang inyong mga pananaw. Lumaki ako sa pagtuturo na ang yaman, pangalan, at katayuan sa lipunan ang mga pundasyon ng maayos na buhay. Kaya naiintindihan ko kung bakit kayo nag-aalala. Para sa inyo, ang pagpili ko kay Lyka ay tila pagtalikod sa lahat ng itinuro ninyo at sa kinabukasang inihanda ninyo para sa akin.” Tumingin ako sa tabi ko, at nginitian ko si Lyka upang bigyan siya ng lakas bago muling humarap sa lahat. “Ngunit sa paglipas ng panahon, natutunan ko ang isang katotohanang hindi nababasa sa mga aklat o naririnig sa mga usapang pangnegosyo: ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa dami ng salapi sa kanyang bangko, sa laki ng kanyang ari-arian, o sa posisyong

"...who decided that places like this are only for rich people?" Hindi siya agad nakasagot. "Luxury doesn't determine a person's worth." His eyes softened. "Character does." He glanced briefly at the boutique before looking at her once again. "If anyone belongs here today..." A faint smile slowly appeared on his lips, "...it's the woman standing in front of me."