Romans & histoires Veronica Open The Door

Gayunpaman, ang isang pakiramdam ng kagandahang-asal at paggalang sa kanyang privacy ay nagpapanatili sa akin na nakaugat sa labas ng banyo, isang nag-aalangan na hadlang sa pagitan namin. Ang aking isipan ay tumatakbo, nag-iisip ng matingkad na mga larawan ng pinakamasamang sitwasyon na pilit kong sinusubukang iwaksi. Ipinaalala ko sa sarili ko ang kanyang lakas at katatagan, na handang maniwala na magiging okay siya at magiging handa na muli sa mga kasiyahan sa gabi. Sa wakas, bumukas ang pinto, at bumilis ang tibok ng puso ko. Lumabas si Veronica, bahagyang nakayuko ang kanyang postura, may halong pagod at determinasyon ang mukha.

narinig niya ang boses ni Veronica mula sa intercom. Nagmumura siyang pinindot ang button. Dahan-dahang bumukas ang pinto. Pumasok si Veronica na nakasuot ng eleganteng itim na gown na ipinares sa pulang high heels. Nakasabit sa braso ang Louis Vuitton handbag habang perpektong nagtutugma ang mga alahas na sosyal at kapansin-pansin. “Good morning, little brother,” she said, walking deeper into the house.

VERONICA pushed the door aggressively. Thankfully, it wasn’t even locked, so she was able to open it right away. Adela had been complacent, thinking nobody would come into her room. Pagpasok ni Veronica sa kwarto, bumungad sa kanya ang gulat na mukha ni Adela, na ngayon ay nakapatong sa hubad na katawan ni Hugo—tanging boxer na lang ang suot nito. Walang salita ang lumabas sa bibig ni Veronica at agad na nilapitan si Adela. At marahas na hinila ang buhok nito pababa ng kama.

"Lyca, buksan mo ang pintuan." At walang nagsasalita mula sa labas. "Lyca, tigilan mo nga ang pagiging isip bata mo. Buksan mo ang pintuan!" At kahit anong sigaw ni Veronica wala pa ring sumasagot sa labas. Naisip ni Veronica na nilock siya nito at sinadyang buksan ang aircon para mamatay siya sa lamig. Nababaliw na yata talaga ito.

pabulong niyang tawag, hindi sigurado kung naririnig siya. At bago pa niya ibaba ang kamay sa door handle— kumaluskos. Isang mabagal, desperadong hinga. At isang bulong na halos hindi niya narinig: “Veronica… open the door.” Hindi siya agad kumilos. Ayaw niyang mali ang akala. Ayaw niyang magpadalos-dalos. Ayaw niyang— Pero gusto niya rin.

Parang iyong mga mansions lang sa N*****x series na pinapanood namin ng best friend kong si Selene habang kumakain ng instant noodles. Pero iba pala kapag nasa harap mo na. Napalingon ako sa napakalaking portrait sa taas ng staircase. A beautiful, elegant woman. But there was something haunting about her eyes. Parang malungkot siya kahit nakangiti. “Valentina Montemayor.” Napalingon agad ako sa nagsalita. My eyes widened. Napatingala ako sa tangkad ng lalake, the mysterious man. Parang mabibilaukan ako sa sarili kong laway. Ba’t ba pasulpot-sulpot siya kung saan-saan?

Hindi rin si Veronica. Kundi isa sa mga tauhan ni Don Zetro Santiago. Ibinaba nito ang telepono sa kanyang tainga matapos ang maikling tawag. "Boss..." "Target confirmed." "Ms. Althea Monteverde is inside the mansion." Sa kabilang linya, nanatiling tahimik si Don Zetro. Pagkaraan ng ilang segundo ay malamig niyang iniutos, "Do not approach her."

Sa isang iglap, wala syang pasabing lumabas ng bahay at padabog na isinara ang pinto, iniwang halos nakatulala ang dalaga. [Sa Ospital] Dahan-dahang lumapit si Lance at saka nito masuyong hinaplos ang bandang likuran ni Veron. Siguro, sapat na kung ano man ang ekspresyong kasalukuyang pinahahayag ng dalaga para malamang hindi sya masaya.

“And the louder he gets, the easier he is to expose.” Tumayo siya, walang ibang sinabi, at tuluy-tuloy na lumabas ng kwarto. Dala-dala niya ang phone niya. Nakabukas pa rin ang screen, nasa mismong huling mensahe ni Veronica. Hindi niya pa nasasagot. ——— Sa dorm ni Veronica, madaling-araw na. Gising pa rin siya. Hindi makatulog.