Victorian Chambermaid Novels & Stories

nag-aalala kong tanong. "Let them think whatever they want. You are no longer serving me as a maid starting today," seryosong utos niya bago tumayo at lumabas ng kwarto para magbihis sa kanyang walk-in closet. Naiwan akong nakatayo sa tabi ng kama, hinahabol ang aking hininga. Ang mabilis na pagbabago ng aking status sa mansyong ito ay nakalilito. Mula sa isang katulong na tinat***n-t***n lang ng alak at sinisigawan, ngayon ay nakatayo na ako sa tabi ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bahay na ito.

Kaya naman, tahimik na ring siyang nagpakalat ng sarili niyang mga tauhan sa loob ng hall na nakahalo sa crowd nang hindi nahahalata. Habang iginagala ni Leon ang mga mata ay nahagip ng kanyang paningin ang isang pamilya na mukha sa isang bahagi ng bulwagan., at yun ay si Victoria. Naka-gown ito at tila pinaghandaan talaga ang kanyang pagdating mula sa makeup, sa ayos ng buhok hanggang sa suot na gown at sapatos.

Soon, the Velvet Chamber was empty, except for me and the silence. I was given a bucket of water and a silk cloth. They didn’t even give me proper cleaning tools. I was expected to scrub the oak floor on my hands and knees, wearing my white silk training dress. This was the humiliation they wanted. They wanted to remind me that even if I could look Julian in the eye, I was still just a servant in his house. I started scrubbing. The rhythmic motion of my arms against the wood was hypnotic. I worked my way toward the corner of the room, near the heavy velvet drapes that covered the walls.

Out of curiosity ay naisipan ko siyang sundan at ilang minuto ay pumasok siya sa isang Victorian style mansion. Dito pala siya nakatira kung ganoon .Magagalit ba ang mga nasa loob kapag nakita nilang hinatid ko siya ? Nakabukas pa ang gate kaya natanaw ko siyang pumasok at may kumausap sa kaniyang isang babae ,mukhang ka-edad lang namin pero kita ang galit sa mukha nito .

At this rate, I was going to die before reaching forty. "Sir Winston." I opened my eyes when one of the household staff approached me. "May dumating po." "Who?" "Matandang babae po. Sabi niya, pinapunta raw po siya ni Madam." My brows furrowed. My mother. Of course. "Let her in." A few minutes later, an elderly woman entered the room. She appeared to be somewhere in her late sixties, perhaps older. Her silver-gray hair was neatly tied at the back of her head, and she wore a simple dark dress without any visible brand or expensive accessory. An old measuring tape hung loosely around her neck.

Ngumiti naman ako dahil ayaw ko rin maging bastos. "Manang, what are you waiting for?" Tanong ng masungit na lalaki habang nakatingin sa akin. "Yes po senyorito Kallix. May kailangan po ba kayo?" Tanong ni nanay Vida. "I'm not referring to you manang. It's her the new maid," saad niya sabay turo sa akin.

Ibig sabihin pala ay plano niya nang pahiyain ako una palang. Hindi nalang ako kumibo at itinuon ang pansin ko sa mga tao na nasa paligid. Sabagay nga naman ay anong ginagawa ng isang kasambahay sa marangyang okasiyon. Halos lahat ng nandito ay mga may high profile at sumisigaw ang yaman nila. “Hi! I heard you're the maid of Mr. Silveria. Pero parang hindi.” Napatingin ako sa babaeng lumapit sa akin. Subrang ganda niya.

Ayun. Nakita ko siya. Si Calista. Nakatayo sa hallway, mukhang kararating lang mula sa banyo. Basang-basa pa ang buhok niya. Naka-oversized na T-shirt, at oo—suot pa rin niya ‘yung kwentas. Goddamn. I didn’t know whether to feel proud, guilty, or both. Pero isang bagay lang ang sigurado ako—this woman, who barged into our lives like a storm, was slowly becoming a constant in my mind.

I am not ready yet but because I’m the queen of show business, I can still manage even if I am not feeling well. “Iya, are you okay?” Eliz asked while preparing her things. I just ignored her and tried to sleep when the door slammed suddenly which is the reason why my rest was interrupted. I took a deep breath before I slowly opened my eyes. Who the hell is that person? She's so brave to ruin my rest! I slowly turn around and give death glares to that person. “I-I’m sorry, Miss Victoria,” a woman said stammering while in a state of shock.

Naisip niya lang kasi na kung sa iba, matatakot sila na tulungan siya lalo na at obvious naman pinagbabaril ang sasakyang kinalululanan nila ni Alberto. Bahagya namang ngumiti ang babae kay Seven bago nagwika, "Ako si Imelda at siya ang aking asawang si Philip. Isa kami sa mga nanggagamot dito sa amin sa kabundukan, iho. Bilang mga manggagamot kahit hindi maituturing na tunay na mga doktor, hindi namin maaatim na hindi tulungan ang taong nangangailangan kahit pa mapanganib katulad ng iniisip mo." Napamaang si Seven. "K-kabundukan?"