Voyage Tagalog Novels & Stories

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Isang malaking kasinungalingan, mali man ngunit kailangan kong gawin iyon. Nasa dugo ang pagiging isang manggagaway at hinding hindi ito basta dumarating sa isang tao. Isa itong sumpa, isang sumpa ng mga bituin, at ang tanging nagkakaroon lamang nito ay ang nag-iisang tribo sa isang isla kung saan pinaniniwalaang lumitaw pagkatapos ng isang malakas na lindol. Ang islang ipinangalan ng mga Kastila na "Isla del Fuego" o Umaapoy na Isla sa kadahilanang pagkarating nila roon ay napapalibutan ng apoy ang buong isla ngunit hindi lamang ito isang karaniwang pagpapaapoy lamang kundi ang mga nakita ng mga Kastila noon ay isang pamamaraang ritwal ng mga manggagaway.

Pagkababa pa ni Lex at Maximino mula sa sasakyan ay kaagad silang sinalubong ng dalawang tauhan ni Señor Maximo at iginiya sila patungo sa sala kung saan naghihintay ang matandang Salvador. Nang nasa harap na sila ni Señor Maximo ay kaagad na yumuko si Lex upang magbigay-galang saka nagsalita. "Good evening, Señor. Just as what you asked me, I brought Maximi---" ngunit hindi na natuloy pa ni Lex ang sinasabi nang biglang magsalita si Maximino na bahagya niyang ikinagulat. "What is it this time, old man?"

Kalaunan ay nagkasundo silang magdiwang sa pinakabagong bar sa bayan, ang 'Farouz' .pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho, nagpasya si Daylan na mamasyal, lumabas siya sa kanyang gusali pagkatapos magtrabaho ng maraming oras, gabi na. Nagpatuloy siya sa paglalakad sa kahabaan ng kalye na hindi nagpupunta sa kung saan partikular, naglalakad lamang na hinahangaan ang paligid nang may matingkad na berdeng liwanag ang kanyang mata. .naglakad siya palapit at nakita niyang isa itong bar na may pangalan na "FAROUZ?....Hmm, kakaibang pangalan" sabi niya sabay lakad papunta dito para tingnan ito.

From Anthony: Baby, nandoon na 'yung mga tauhan ko. Remember sa Imus, San Fermin muna kayo pupunta. Huwag kang magmadali sa pagpunta rito. Enjoy the rides there. Wala ka nang poproblemahin sa bayad sa rides, I already paid it, nakapangalan sa'yo. I miss you. See you later :) Mabilis naman akong napangiti nang mabasa ang mensahe ni Anthony.

Hindi ito sumagot bagkus ay nanghahaba ang nguso. “Smile ka na. Try lang natin,” pang-uuto niya pa. Tumango naman ang bata kaya hawak-kamay silang naglakad palabas. Dadaong ang Cruise Ship sa Palawan. Tutuloy sila sa branch ng Casa Amara roon. Awtomatiko ang pag-iba niya ng daan nang makita si Vioxx na kausap ang ama nito. “Why didn’t we say hi and good morning to Dada?”

pikon kong wika at padabog na tumayo. "Saan ka pupunta?" natatawang tanong ni Kuya. "Kahit saan, basta wala ka " pikon kong wika. Sumakay lang ako sa motor at nakasunod naman ang ilang tauhan ko. Kalahating oras lang akong nagdrive at napadpad ako sa La Union. Maganda na rin naman to dahil bihira lang ako makapunta ng dagat. Habang binabaybay ko ang daan, ilang putok ng baril ang narinig ko.

Kasama niya kagabi si Callie. Madalas niya namang napapanaginipan si Callie subalit ang napanaginipan niya kagabi ay sadyang kakaiba. Kung noon ay madalas niya lamang itong nakikita sa malayo at tanging ang mga katagang I missed you lamang ang sinasabi nito, kagabi ay parang buhay na buhay talaga ito at mas mahaba pa silang nakapag-usap.

HALOS tatlong araw ang itinagal ng biyahe ni Kiah bago siya makarating sa pier ng Maynila. Sa isang transportasyon na kung tawagin ay roro siya sumakay na kung saan, ang bus na sinakyan niya paalis sa kanilang probinsya ay isinasakay sa isang barko. Noong una kasi siyang umuwi sa probinsya, ay sa eroplano siya pinasakay ni Akihiro kung kaya't halos isang oras lang ang itinagal noon.

babala ni Mateo habang habol-habol siya sakay ng kabayo. Sa hanganan ng malawak na lugar na iyon ay isang napakataas na bangin, at sa ibaba nito ay ang mabatong parte ng Isla Oriente. Kaharap na nito ang silangang karagatan ng Pilipinas. Nang mapansin ni Vahlia ang matarik an bangin ay biglaan itong napatigil sa pagtakbo. Mukhang wala na nga siyang kawala, mahuhuli at mahuhuli siya ng lalaking nakasakay sa kabayo.