Wala Akong Pakialam 소설 & 이야기

Sia's Wala akong nagawa kundi pumayag. Pinilit kasi ako ng pinilit ni Cleo. Kesyo sayang raw. Syempre nagpaalam ako sa mga demonyo. Baka mamaya bumisita sila sa condo, kung ano na naman ang isipin nila. Baka ipahaluglog ang buong Pilipinas kapag nataon. Nagulat ako ng malamang sa isang araw na ang flight namin! Expected ko, sa isang bwan pa after ng graduation.

"Wala kang pakialam." Bahagya akong pilit na napatawa at napailing sa sinabi n'ya. Huminga ako ng malalim upang kalmahin ang sarili. "Ikaw... kung ako sa'yo, umamin ka na lang. Kahit hindi ngayon, malalaman at malalaman ko rin ang dahilan." mahinahong saad ko na tinanguhan nito. "Magaling ka 'diba? Hulaan mo." pilosopong saad nito sa akin kaya lumunok ako para pigilan ang inis.

Pangalawa ay parang nagmumukha akong uhaw sa lalaki. Sa totoo lang ay hindi naman ako malakas uminom dahil ang isang kalis ng alak ay hindi ko nauubos at nagkukunwari lamang akong umiinom dahil kailangan iyon kapag may mga panauhin sa malasyo sa tuwing may pagdiriwang. Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa at agad na kinuha ang alak na nasa lamesa at binuksan ito. Kailangan ko pa ba sabihin na maghinay-hinay siya dahil baka hindi siya sanay sa alak ng aming mundo?

Pwes wala akong pakialam! Hindi nila alam kung gaano kasakit 'yon, tinago nila sa akin ng ilang taon, pinagmukha nila akong tanga. Ako naman 'tong si tanga asang-asa naman, umaasa pala ako sa wala. Asang-asa na makikita ko pa ang pamilya ko.

Dasha's Point Of View. Wala kaming ginawa ni Angela kundi ang mag-iyakan, wala akong pakialam kung may nakakarinig man sa amin ngayon, gustong-gusto ko ng ilabas ang bigat ng nararamdaman ko ngayon. "P-Pakiramdam ko... hindi ko na kaya, tapos si Elias pa ang Lawyer ko," naiiyak kong saad.

“Wala akong kabit. ‘Wag kayong nag-aakusa nang basta-basta.” “Totoo po bang kayo ay dumadalaw rito para makasama ang babae habang wala ang asawa ninyo sa Pilipinas?” “Wala nga akong kabit!” bulyaw ni Elias. “Sino ba ang nagpapakalat ng kasinungalingang ‘yan? Wala akong kabit. Uulitin ko—wala." Tumingin siya sa camera. Wala na siyang pakialam kung siya ang magiging laman ng news outlet. "At kung sino ka man, tandaan mo ‘to—hindi ako natatakot. Hahanapin kita kahit saan ka pa magtago.”

natatawa pa nitong wika. Hindi ko naman ito masisisi kung ayaw niyang maniwala Sakin dahil kahit ako ay Hindi rin ako makapaniwala na namomoblema na ako ngayon sa isang babae, and worst students na naging fake wife ko pa. Agad ko namang kinuha Ang alak at nag salin na ulit sa baso ko, nang malagyan ko Naman ito ay agad ko naman itong ininom.

“Wala akong pakialam sa nakita mo.” “May pakialam ako.” Napangiti ako nang mapait. “Since when?” Lumapit siya. Isang hakbang lang. Sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya. “Since hindi ko kayang balewalain ang mga taong gustong saktan ka.” Natawa ako, maikli. “Huwag mo akong gawing proyekto ng konsensya mo.”

Makaiyak kasi, wagas, akala mo nagluluksa eh. "Wala kang pakialam! Sobrang nag-aalala lang kasi ako sa kanya. Kung wala kang care sa kaibigan ko, I don't care. Basta ako, may care ako sa kanya dahil magkaibigan kami sa hirap at ginhawa. Hindi mo alam ang pakiramdam na nakikitang ganito ang sinapit niya. Sobrang nasasaktan ako sa kalagayan niya!" atungal nito.

"…S-Saint, please stop it. T-This is not a good joke... please, baby...” WALA ni isa ang kumakausap sa akin. Wala akong alam kung saan kami papunta. Wala akong alam kung saan nila ako dadalhin. Ang tanging alam ko lang ay nanginginig pa rin ako. My tears won't stop falling until now. Para bang malaya ko itong pinaunlakan na tumulo lang nang tumulo. "Sanpin, kumain ka na ba? May gusto ka bang kaini—"