Novel & Cerita Wala Akong Pakialam

Kailangan niya pa ba 'yon sa akin na ipamukha? "Wala akong pakialam kung hindi mo ako mahalin, Wala rin akong pakialam kung layuan mo ako, Pero hanggat hindi natatapos ang lahat ng ito, Hindi ko puputulin ang ugnayan natin.” Sambit ko tsaka bumuntong hininga

"I'm Nikko. don't worry Wala akong gagawin sa 'yo. gusto ko lang makipagkilala. 'yun lang." "makipagkilala? tss, Ang galing naman! sa lahat ng makikipagkilala kakaiba naman itong paraan mo." "Wala, e. nahihiya Kasi ako sa 'yo. Ang sungit mo Kasi. Isa pa, baka Hindi mo ako pansinin. alam mo bang matagal na kitang gusto?"

"Wala ka bang nakita sa sinasabi mong dala kong maleta?" Umiling ang babae. "Wala akong nakita. Mga damit lamang ang naroon. Ang wallet mo ay hindi ko na nakita pa. Siguro ay nahulog iyon sa bangin nang tumilapon ka." Inabot nito sa kanya ang news paper. "Nagpalagay na rin ako rito ng announcement tungkol sayo. May isang babae na tumawag sa akin kanina lang, pupunta raw siya rito."

Ito ay isang pangakong tinutupad araw-araw. WAKAS ❤️

wika nito. "wala lang dumaan lang ako dito, inikot ko lang yong bagong sasakyan na bigay saakin ni Landro." sagot ko dito.

“Huwag kang magpanggap na wala kang pakialam. Naglayag na ang barkong 'yan.” Napaatras si Lia at ibinaba ang kanyang mga kamay, nanginginig ang ibabang labi habang umaatras. Ano ba 'to? Naglalaro ba siya ng isip sa akin? Pinaniwala ako ng babaeng ito na may pakialam siya, pagkatapos ay pinunit ang alpombra sa ilalim ng aking mga paa. At may lakas pa siyang magmukhang nasaktan sa aking kalupitan?

"Wala kang puso! Can you just go to Pluto and never ever comeback! Earth doesn't need you here! I don't need you, feeling prankster! Just get lost!" "Wala kang puso! Can you just go to Pluto and never ever comeback! Earth doesn't need you here! I don't need you, feeling prankster! Just get lost!" Tumigil ka, utak! Ayaw ko nang maalala pa! Ang t*nga ko kasi, immature, at feeling prankster! Nakakahiya ka, Gara! Sobrang nakakahiya ka!

“Omg!” “Hala!” “My gosh!” “Ohhhhh!” “Woahhhh!” “Pasabog!” “Hindi ko kinaya ang malalang announce ni Miss Ralia.” “Sabi na e, si Aleron.” “Sobrang bagay ninyo.” “Kinikilig ako!” Hinarap ko na si Aleron. Sa mismong live ko ngayong gabi ay ibibigay ko na ang matamis kong pagsagot.

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Wala wala man lang akong maalala. "Ako Vexana huwag mong sinasagot ng pabalang ha!!! Hindi porket wala ako dyan ay ga ganyanin mo na ako!!! Baka" hindi pa ito tapos mag salita ay pinatayan ko na siya ng tawag.