Wala Na Kita Novels & Stories

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

"I will answer your question while we're on our way okay?" I sigh as I nodded my head. Wala naman akong magagawa and beside, kung mag mamatigas ako ng ulo ay wala ding maidudulot na maganda 'yun sa sitwasyon ngayon. Sitwasyon hindi ako aware! OCEAN_TEN

Nakaterno pajama talaga dapat ako, eh. At natulog kami na wala ngang unan ang naghihiwalay sa amin. /W.W/ A/N: Please, vote! vote! vote! If you are enjoying this story! Thank you!😘

“Akala namin wala ka na.” Saglit akong natahimik. “Hindi ako basta-basta nawawala,” sagot ko. “At lalong hindi ako mamamatay nang hindi nakakaganti. Confirm sin Belle at Kevin ang may pakana ng lahat. Magbabayad sila!”

Meaning wala kaming connection, kaya pwede ko siyang lagpasan na lang. “By the way, I'm Grethel Cruz. 4th year engineering student. Matagal na kitang gustong makausap at makilala dahil for some reason, sikat ka sa building namin.” hindi na natuloy ang plano kong lagpasan na lang siya nang muli siyang magsalita. Mukhang napansin niya atang kinikilatis ko siya kanina kaya kusa na lamang siyang nagpakilala sa akin.

"S-shella... wala na sila. Wala na..." Literal na kumunot ang noo ko at binundol ng matinding kaba ang dibdib kahit na ba wala akong kaide-ideya sa kung anong sinasabi ni Neil. Sino o ano bang tinutukoy niya na wala na sila? "Neil, umayos ka nga. Kagagaling ko lang sa Maynila, ano bang tinutukoy mo sa-" "Wala na ang pamilya mo, Shella! Wala na."

"…S-Saint, please stop it. T-This is not a good joke... please, baby...” WALA ni isa ang kumakausap sa akin. Wala akong alam kung saan kami papunta. Wala akong alam kung saan nila ako dadalhin. Ang tanging alam ko lang ay nanginginig pa rin ako. My tears won't stop falling until now. Para bang malaya ko itong pinaunlakan na tumulo lang nang tumulo. "Sanpin, kumain ka na ba? May gusto ka bang kaini—"

“Wala” “Wala naman pala eh, tara na” natatawang sambit ko, andami niyang satsat. I lay down on the bed, bagsak na rin ang talukap ng mga mata ko, naramdaman ko na lamang na lumubog ang kama kasabay nito ay ang paghiga niya sa tabi ko, “Leana” He called. “hmm?” “May iba ka pa bang unan dyan?” rinig ko ngang tanong niya sa akin. “Wala na, tatlo lang 'yan. Why?”

🧩 Walang Itinatago si Juan Sa totoo lang, hindi naman nagtago si Juan mula sa tatlo. Sinumang nakakakilala kay Mai Liang noon ay mapapansin agad na may mali. At lalo pa— ang wandering souls ay takot sa kanya. Kahit sinong may utak ay mahuhulaan na may kakaiba. Hindi niya balak patayin ang tatlo. Pero kung hindi sila naging matalino, wala siyang pagpipilian.

"Patawad dahil pinag-alala na naman kita." Soon....