Wala Na Kita Novels & Stories

"S-shella... wala na sila. Wala na..." Literal na kumunot ang noo ko at binundol ng matinding kaba ang dibdib kahit na ba wala akong kaide-ideya sa kung anong sinasabi ni Neil. Sino o ano bang tinutukoy niya na wala na sila? "Neil, umayos ka nga. Kagagaling ko lang sa Maynila, ano bang tinutukoy mo sa-" "Wala na ang pamilya mo, Shella! Wala na."

“Thunder,” “Wala ka ng choice, kaya ‘wag ka ng kumontra. Magkakahiyaan pa ba tayo dito? Kabisado ko nga lahat ng nunal mo sa katawan, e. Saka, nakadalawa na nga tayo, kaya, bakit magkakahiyaan pa tayo?”

'mahal na mahal kita voughn huwag mo akong sasaktan' ____________ +Sorry for Grammatical Erros and Typos, Enjoy Reading.

Wala siyang balak sayo. ////////

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

Can we talk? Walang pangalan o ano man pero alam ko na kung sino.

"I will answer your question while we're on our way okay?" I sigh as I nodded my head. Wala naman akong magagawa and beside, kung mag mamatigas ako ng ulo ay wala ding maidudulot na maganda 'yun sa sitwasyon ngayon. Sitwasyon hindi ako aware! OCEAN_TEN

Nakaterno pajama talaga dapat ako, eh. At natulog kami na wala ngang unan ang naghihiwalay sa amin. /W.W/ A/N: Please, vote! vote! vote! If you are enjoying this story! Thank you!😘

“Wala namang malalaking problema. Optimistic si President Shiela tungkol sa collaboration na ito.” Bahagyang napangiti si tita Wena, ngunit may kakaibang alanganin sa kanyang ekspresyon. “Ay, hindi ko naman talaga gustong itanong ang mga bagay na iyan. Ang tito mo kasi…”

AARON Kahit gaano ko man ito ayaw isipin, naniniwala akong may isang tao sa pack na ito ang nagtataksil sa akin. Hindi naman ganoon karaming tao ang nakakaalam tungkol sa amin ni Natalia. Sa katunayan, naniniwala akong wala talagang nakakaalam, o baka naman hindi lang ako naging mapagmatyag. Nagtataka ako kung sino ang may ayaw na maging kami.