Walking On Eggshells Mga Nobela at Kwento

Para akong matandang pasyente na kailangan alalayan sa bawat paglakad. I’m so insecure about the patients I’m with. Iyong ibang kasabayan ko, nauuna na silang maka-alis dahil mas nauna sila sa akin, samantalang ako parang walang pagbabago. I’m too in hurry to walk straight again kaya kapag hindi ko iyon magawa, sisisihin ko ang sarili ko at iiyak. “If you need something or if anything happens, don’t hesitate to call me, okay?” Abuela said on the other line after she ended the call.”

he kneels down to check my foot. "Was it obvious?" I snapped. "Girl, chill out. Breath. I know that this is very hard, but you don't have to lash out." I rested my back against the backrest of the chair and sighed. "I'm sorry, but this thing is stressing me out. If it weren't because of the dean's list I wouldn't even think of joining. I hate this! And I will always hate this!" I never thought walking on those heels will be this hard. "I'm telling you, I won't make it." Tumayo si Cooper at umupo sa tabi ko.

Her inside were shaking, and her knees were trembling. <<<---->>>> "Are you okey?" Agad siya nitong sinalubong ng makitang naglalakad siya sa may pasilyo galing sa comfort room. She was walking weakly, hindi dahil nakainom siya kundi dahil hindi pa siya tuluyang naka get over sa kanyang nalaman. "Kanina ka pa sa loob. Alam mo bang papasukin na sana kita doon kung hindi ka pa lumabas?"

He was infuriatingly… necessary. I forced myself to stand. My legs trembled, but I willed them to hold me upright. Slowly, deliberately, I walked to the small table by the wall and touched the edge of the rough wood. Solid. Real. I could feel it beneath my fingers. A reminder that despite the chaos, I was real too.

Nakangiting aniya, mukha naman siyang beterano pag-dating sa ganito. Sinimulan ko na ang paglakad at muling tumingin sa kaniya pagkatapos, nakita ko siyang umiiling-iling habang nakatititg sa mga paa ko. “I think, kulang ka sa confidence," Tumango ako, “kapag naglalakad ka keep in mind na ikaw lang ang nakakikita sa sarili mo, wag mong pansinin ang mga nasa paligid mo kasi kung gano'n ang gagawin mo ay madidistract ka at ang katambal no'n ay ang pagpapanic na nagreresulta ng pagka-tapilok, just focus on your walk." Itinuro niya sa akin kung paanong maglakad ng naka-diretso ang katawan. Para siyang isang modelo, bagay sa kaniya ‘yung suot-suot niyang heels na kung susukatin ay aabot sa mga na

Grabe ang laki naman ng bahay ni Shane. Ayun! Hagdan. Ingat na ingat ang bawat paghakbang ko, carpeted naman ang floor at naka-paa lang ako. Kahit nga siguro tumakbo ako ay hindi maririnig. Ngunit sa kagustuhan kong makaalis na rito ay kailangan kong mag doble ingat para hindi nila ako makita. Malay ko ba kung gaano karami sila ang nandito.

Sa pagbubuntis ko nagkaroon ng kahit kaunting laman ang dibdib ko may laman naman pero mas halata ngayon at madali itong mag bounce na nakaka ilang para sa akin. Nasanay kasi ako na hindi ito nangyayari kapag naglalakad ako. Tumigil na ako at bumiling tumalikod at bumalik. Nag palakpakan ang mga tao. “Oh my god! That was awesome! Ang dulas ng floor but you still manage to walk on it..” wika ni Miss Cheryl. Kinuha ko ang Microphone pero hindi na nila binalik ang flowers pa sa akin. “Well that’s my job.. walk in a high heels in different floors.” Simpleng sagot ko na kina ngiti ng dalawang host.

Hindi ko akalain na aabot sa puntong kahit ang simpleng paglakad ay magiging parang isang malaking challenge, dahil sa limang buwan kong pagbubuntis ay pakiramdam ko hindi lang basta lumaki ang tiyan ko kundi parang may sariling gravity na ito na hinihila ako pababa, kaya bawat hakbang ko ay mabagal, maingat, at may kasamang reklamo na kahit ako ay napapagod na rin pakinggan ang sarili ko. “Dera, dahan-dahan!” agad na sabi ni Lora habang hawak ang braso ko, para bang anytime ay babagsak ako kahit naka-straight lang naman ako sa sidewalk. “I’m walking!” sagot ko, medyo naiirita pero hingal na rin, “this is my walk now, okay? Adjust ka na.” Napailing siya. “Hindi ka naglalakad, beh, parang kan

He questioned coldly. Pinalis ko ang mga sariling luha. Kinalas ko ang seatbelts at mabilis na lumabas ng sasakyan. I slammed his car door before walking away. Rinig ko ang pagsunod niya. Masiyadong malawak ang kalsada at hindi ko matanaw ang dulo pero patuloy ako sa paglakad. My feet began to hurt due to my high heels. Huminto ako para tanggalin iyon. I was down on my knees when Zephaniah blocked my way.

saad ko at walang lingon likod na nagsimula nang ayusin ang mga gamit ko. Mabilis ko itong isinilid sa bag ko at dali-dali nang nagsimula maglakad. Angel can't really be nice to Shella. Pwes, sisimulan ko na din na maging ganoon sa kanya. She's not respecting Shella so hindi ko na din siya rerespetuhin. She just can't have what she didn't know how to give to others. And that is a simple respect. Bahala kana sa buhay mo.