Walking On Eggshells Novels & Stories

At higit sa lahat—curious. Napataas-kilay lang si Maxine habang naglalakad, designer heels clicking against the marble floor like a warning bell. Huh. Fake news. Kagaya ng mga pagmumukha nila. Gusto sana niyang sumigaw ng, Touch some grass, people! pero of course she won’t do that. Hindi siya sanay na ipagtanggol ang sarili. Hinahayaan niya ang mga inggitera na mas lalong mainggit sa kanya.

Para akong matandang pasyente na kailangan alalayan sa bawat paglakad. I’m so insecure about the patients I’m with. Iyong ibang kasabayan ko, nauuna na silang maka-alis dahil mas nauna sila sa akin, samantalang ako parang walang pagbabago. I’m too in hurry to walk straight again kaya kapag hindi ko iyon magawa, sisisihin ko ang sarili ko at iiyak. “If you need something or if anything happens, don’t hesitate to call me, okay?” Abuela said on the other line after she ended the call.”

Hindi ko pa nailalapag ang mga paa ko sa disyerto kaya I'm really looking forward for their quest. I hope this one can make me serious or nervous. We arrived at the dessert and we continued walking. Unlike in real world, the dessert here has a sun nga but it's not hot here.We're not burning hot here in the game'e dessert. While walking hindi maiwasang mabaon ang aking paa sa buhangin kaya nahihirapan akong maglakad. I got irritated out of nowhere. Since the difficulty in walking and those four didn't even look back at me or even check on me. How irresponsible.

He went to the bathroom as I laughed my heart out on his actions. Days have passed and things are going well, except for one thing. "Woah!" Nasalo agad ako ni Zach nung nawalan ako ng balance. Tinulongan ako ni Zach na tumayo ng maayos at di muna lumayo para masalo niya ulit ako kung matumba man ako ulit. I was practicing to walk on a 5 inch heels habang nag pre-prepare ako para sa academic contest for the upcoming intramurals. "Walk like a feather! Not an earth giant in frozen!" I exhaled sharply. Nauubos na yung pasensya ko dito sa letcheng heels na to.

Nakangiting aniya, mukha naman siyang beterano pag-dating sa ganito. Sinimulan ko na ang paglakad at muling tumingin sa kaniya pagkatapos, nakita ko siyang umiiling-iling habang nakatititg sa mga paa ko. “I think, kulang ka sa confidence," Tumango ako, “kapag naglalakad ka keep in mind na ikaw lang ang nakakikita sa sarili mo, wag mong pansinin ang mga nasa paligid mo kasi kung gano'n ang gagawin mo ay madidistract ka at ang katambal no'n ay ang pagpapanic na nagreresulta ng pagka-tapilok, just focus on your walk." Itinuro niya sa akin kung paanong maglakad ng naka-diretso ang katawan. Para siyang isang modelo, bagay sa kaniya ‘yung suot-suot niyang heels na kung susukatin ay aabot sa mga na

Grabe ang laki naman ng bahay ni Shane. Ayun! Hagdan. Ingat na ingat ang bawat paghakbang ko, carpeted naman ang floor at naka-paa lang ako. Kahit nga siguro tumakbo ako ay hindi maririnig. Ngunit sa kagustuhan kong makaalis na rito ay kailangan kong mag doble ingat para hindi nila ako makita. Malay ko ba kung gaano karami sila ang nandito.

Sa pagbubuntis ko nagkaroon ng kahit kaunting laman ang dibdib ko may laman naman pero mas halata ngayon at madali itong mag bounce na nakaka ilang para sa akin. Nasanay kasi ako na hindi ito nangyayari kapag naglalakad ako. Tumigil na ako at bumiling tumalikod at bumalik. Nag palakpakan ang mga tao. “Oh my god! That was awesome! Ang dulas ng floor but you still manage to walk on it..” wika ni Miss Cheryl. Kinuha ko ang Microphone pero hindi na nila binalik ang flowers pa sa akin. “Well that’s my job.. walk in a high heels in different floors.” Simpleng sagot ko na kina ngiti ng dalawang host.

Hindi ko akalain na aabot sa puntong kahit ang simpleng paglakad ay magiging parang isang malaking challenge, dahil sa limang buwan kong pagbubuntis ay pakiramdam ko hindi lang basta lumaki ang tiyan ko kundi parang may sariling gravity na ito na hinihila ako pababa, kaya bawat hakbang ko ay mabagal, maingat, at may kasamang reklamo na kahit ako ay napapagod na rin pakinggan ang sarili ko. “Dera, dahan-dahan!” agad na sabi ni Lora habang hawak ang braso ko, para bang anytime ay babagsak ako kahit naka-straight lang naman ako sa sidewalk. “I’m walking!” sagot ko, medyo naiirita pero hingal na rin, “this is my walk now, okay? Adjust ka na.” Napailing siya. “Hindi ka naglalakad, beh, parang kan

He questioned coldly. Pinalis ko ang mga sariling luha. Kinalas ko ang seatbelts at mabilis na lumabas ng sasakyan. I slammed his car door before walking away. Rinig ko ang pagsunod niya. Masiyadong malawak ang kalsada at hindi ko matanaw ang dulo pero patuloy ako sa paglakad. My feet began to hurt due to my high heels. Huminto ako para tanggalin iyon. I was down on my knees when Zephaniah blocked my way.

saad ko at walang lingon likod na nagsimula nang ayusin ang mga gamit ko. Mabilis ko itong isinilid sa bag ko at dali-dali nang nagsimula maglakad. Angel can't really be nice to Shella. Pwes, sisimulan ko na din na maging ganoon sa kanya. She's not respecting Shella so hindi ko na din siya rerespetuhin. She just can't have what she didn't know how to give to others. And that is a simple respect. Bahala kana sa buhay mo.