Novel & Cerita Watch With Second Hand For Nurses

Pero bigo siyang napabuntonghininga nang wala na silang kasama ro'n na iba pang tao. "Excuse me, Ma'am. 'Yong asawa po ba ninyo ang hanap mo?" Napansin siguro ng nurse ang kaniyang galaw kaya nito iyon naitanong. Hindi siya umimik pero nagpatuloy pa rin ito. "Umalis na po siya. Mga three minutes lang po before po kayo nagkaroon ng malay," imporma nito bago nagpaalam na kailangan na nitong puntahan ang iba pang mga pasyente. Hindi na siya nag-isip pa at agad na tinanggal ang mga nakakabit na aparatos sa kaniyang palapulsuhan.

“River, ligtas ba ang ospital? Ginawa mo ba ’yung hiningi ko?” “Oo, mahal ko, ligtas ang ospital. May malaking team ng mga security doon at may isa pang grupo na magbabantay sa mga baby ng full-time. Hindi dadalhin ang alinman sa mga baby ng mga nurse sa nursery ng walang kasamang guwardiya. Bawat galaw ay monitored. May access na rin sa CCTV.”

agad naman niyang tiningnan ang orasan sa kaniyang wristwatch. "Seven fourty-five na ng umaga." my eyes widened upon hearing her answer. "Kailangan ko ng magtrabaho!" ani ko at nagmamadali akong tumayo at tinulak ang nakakabit na IV Fluid papunta sa banyo upang sana makapaghilamos. I'm sure na may stocks silang mga toothbrush and some personal hygiene dito.

Habang ganoon din ito, halos hindi kumurap sa pagkakatitig sa kaniya. Napugkat lamang ang mga mata nila sa isa't isa nang sumulpot sa likod nito ang private nurse niya at pumasok. "Gising ka na po pala Miss Raven, pasensya na po hindi na ako nakatiis sa gutom kaya bumaba ako," nakangiting sabi ng nurse habang lumalakad palapit sa kinahihigaan niya. Ngumiti lang siya rito. Tiningnan nito ang vital sign niya at ini-record sa clipboard na dinampot nito sa bedside cabinet.

"Ano na naman ’to? Customized?" "Yeah. Since you're carrying my name, I won't have you using cheap equipment," he walked closer, then reached for a small velvet box on the table and opened it, revealing a sleek, expensive-looking smartwatch. "Wear this tomorrow. It has a built-in GPS and a direct line to my security team.” "Ano?! GPS? Oh my god!" "What? You're my wife. I need to know where you are every second. One press of the side button and my men will be there in less than sixty seconds. Don't ever take it off."

"Bibili ako ng almusal. Manatili ka sa ward at huwag kang gagalaw. Sasabihin ko sa nurse na tingnan ka." Nang matapos magsalita si Mike ay lumabas na siya. Maya-maya, pumasok ang nurse para tingnan siya. "Miss Tate, hindi magsisimula sa trabaho ang iyong attending doctor hanggang alas-otso. Pagdating niya rito, papapuntahin ko siya agad." sabi ng nurse. "Sige." "Mas mabuting manatili ka sa kama dahil may pagkakataon pa na baka bigla mong magamit muli ang iyong paningin."

Inilibot n'ya ang tingin sa paligid at ng masiguro na walang ibang tao maliban sa mga nurses ay napanatag ang kan'yang loob. Naglakad s'ya palapit kay Tanya at sinipat ang pulso nito. Sinunod n'ya ang t'yan nito kung saan ay inilagay n'ya ang kan'yang kamay para pakiramdaman ang dalawang bata sa loob.

“Boss, ang pocket watch na nawala niyo sa Cebu noon ay nakita na ng pinadala niyong tauhan doon. Napulot ng isang nurse noong nagdo-donate kayo ng dugo sa ospital.” Umangat ang mukha ni Fredrick mula sa pagkakatingin sa laruan na bigay niya kay Chantrea at tiningnan si Nolan. Ang pocket watch na ito ay may larawan nilang tatlong mag-iina. Pareho silang mayroon ni Chantrea nito kaya naman mahalaga ito kay Fredrick at bitbit niya kahit saan siya pumunta.

Tiningnan niya ang oras, lampas na ng hatinggabi. Kailangan pa niyang magpa-IV, at hindi pa tuluyang bumababa ang kanyang lagnat. Magdamag siyang magpapalipas ng gabi sa ospital. "Dinala niyo ba ang cellphone ko?" "Opo." The general manager quickly took out Sevv's cell phone and handed it to him. "It's late. You guys go back and rest. I'll watch the medicine myself. When it's finished, I'll ring the bell for the nurse to change the medicine. How many bottles of medicine do I need to receive?"

Sabi ng nurse normal daw dahil sa tubes na naghanda sa baga niya. The whole day parang pattern ng gising-tulog, struggle-progress. Short visits ang pamilya, mabilis lang pasok-labas para hindi siya ma-overwhelm. Ako? Hindi ako umalis kahit saglit. Kahit gutom. Kahit pagod. Kahit masakit ang likod. Sa six pm, nakaya niyang manatiling gising for almost an hour. Nakakasunod ng mata sa galaw ko. Kumakapit sa boses ko.