Wedding Passageway Novels & Stories

para saan pa ang kasal, kung maghihiwalay lang din naman ang dalawang tao na pinagbuklod ng maykapal. "At hayaang sumaya ka sa piling niya? Kakayanin kayang ika'y may iba" aanhin pa ang wedding vows, kung isang pagkakamali lang sira na lahat ng pangakong binitawan sa harap ng altar. "At ang mahal mo'y kaming dalawa, akin na lang bang tatanggapin?" kaya pala required na may bridesmaid sa kasal, para may katulong sa pag-aalaga sa asawa hanggang sa maagaw na nila.

'Marriage' SNOW POV Mahigpit ang hawak ko sa aking bouquet habang nakangiti at naiiyak na dahan-dahang naglalakad sa gitna ng aisle na nalalatagan ng matingkad na kulay pulang mat dito sa loob ng Manila cathedral. Each sides of the aisle is filled with beautiful fresh flowers.

“Distinguished guests, thank you all for taking time out of your busy schedules to attend the wedding of Mr. Raven and Ms. Zenaida. I now declare the wedding ceremony officially begun. Let us welcome the bride and groom.” Mabilis na dumilim ang mga ilaw. Umalingawngaw sa buong bulwagan ang marahang tugtog ng wedding march. Sa ilalim ng malamyos na ilaw, hawak ni Zenaida ang matatag na braso ni Raven. Dahan-dahan silang naglakad sa pulang carpet, ang mga hakbang na tila bawat isa ay patalim na bumabaon sa puso ni Jessica.

Sa pagtugtong ng wedding march song ay dahan-dahang bumukas ang dalawang mataas na pinto ng simbahan. Kanya-kanyang flash na nagmumula sa iba't ibang camera ang naririnig niya habang marahan siyang naglalakad. Ang lahat ay sa kanya nakatuon habang nilalakad niya nag mahabang aisle ng simbahan. Sa gitna ay sinalubong siya ng kanyang mga magulang at inatid kay Craig na hindi mapigilan ang luha habang hinihintay siyang makalapit.

bungad sa akin ni Kyle at nakipag kamay ito ganun din si Warren. “Napupuno na ang venue kaya mag handa kana ikaw na ang unang papasok. Mga ilang minuto asawa mo na ang papasok..” paalala ni Warren sakin. Tumango ako. “Naiintindihan ko.” Sagot ko dito. Nag tungo na kami sa mismong Venue ng mapuno na ito. Nasa likod ako ng mga best man and bridesmaid, unang pumasok ang mga best man at ang bridesmaid.

Tanging ang mahihinang emergency lights ang nagbibigay ng kaunting liwanag. “Keep moving,” bulong ni Nathan. Mabilis ngunit maingat ang kanilang lakad. Ang corridor ay masikip, puno ng pipes at cables sa kisame. Hindi ito ginawa para sa escape. Ginawa ito para sa maintenance. Sa likod nila, may mahinang ingay ng mga yabag. “They found the room,” sabi ni Marco. “Of course they did,” sagot ni Nathan. “Question is—did they find this passage?”

Sana nga, presentable siya. “By the way, ‘yang ID card mo, siya na ring magsisilbing electronic gate pass mo.” Umagapay siya sa mabilis na paglalakad ni Marie hanggang sa makapasok sila sa revolving door. Kung maganda sa labas ag gusali, mas lalo pa sa loob. May malawak itong waiting area sa lobby. Sa isang bahagi niyon, may isang miniature design ng isang barko na naka-lock sa isang eskaparate. Napahinto siya sa paglalakad at napatitig doon na para bang wala na siyang ibang nakikita. Kasabay niyon ay ang tila pagbabago sa ritmo ng pintig ng puso niya. Bigla na lang sumigid ang kaba. That miniature ship reminded her of something…of someone in her past.

Sa dalampasigan gaganapin ang kasal nila pero mula sa kinatatayuan n'ya patungo sa arko na nakalagay sa dalampasigan at ang magsisilbing altar kung saan sila ikakasal ay puno ng mga nakahilerang bulaklak na may ibat-ibang kulay at klase. May mga nagkalat ding mga maliliit na bombilya sa buong lugar na kung titingnan mo ay parang mga bituin sa kalangitan. "Let's go!" si Phoenix sa kan'ya at nagsimula na silang maglakad patungo sa dalampasigan. Nauna nang maglakad ang mga abay at ang iba pang kasali sa entourage. Ng s'ya na lang ang natira sa red carpet na nilagay sa buhangin para lalakaran n'ya, nagsimula na din s'yang maglakad patungo sa kinaroroonan ng asawa.

Huminga nang malalim si Cassandra, inayos ang veil sa ulo at ang hawak na bouquet, saka muling humarap sa aisle. At sa sandaling iyon— marahang tumugtog ang wedding march sa loob ng simbahan. Una, mahina lang. Parang alon na unti-unting lumalakas habang dumadampi sa bawat sulok ng lugar. Humakbang si Cassandra. Dahan-dahan. Kasabay ng bawat tugtog. Tahimik ang paligid, pero ramdam ang emosyon—ang ilang ngiti, mga nakamasid na mata, at ang mabigat na excitement sa hangin.