Wedding Passageway Novels & Stories

"I am not comfortable if I live together with your mom." "Mas lalo naman ako kung sa inyo ako titira kasama ang mga magulang mo." "I am living alone in my condo unit." "Ah, okay." "Are we done here?" "Yes. Nakausap na natin ang wedding planner, ang owner at ang designer. They show and mentioned to us their whole plan for our beach wedding." "Then, can we go now?" Napatingin ako rito. "May lakad ka ba, kayo ni Kath?" When I realized my question ay napailing ako. "Oh, tama kailangan na nating umuwi dahil may pupuntahan at aasikasuhin pa ako."

I DO" Here's a poem inspired by the wedding scene: Sunlight streams through stained glass bright, A symphony of colors, pure delight. Two hearts entwined, a love so true, A promise whispered, "I do, I do." The church doors open, a radiant pair, Bride in white, groom with love to share. A sea of faces, joy in their eyes, As cheers erupt, reaching for the skies. "Congratulations!" the voices resound, As they walk hand in hand, love profound.

Si Mayor Nikkolai naman ay dumiretso sa isang mini stage kung nasaan ang diretsong nakatayo ang groom. Hindi rin nagtagal ay iniluwa na ng pinto ang bride na suot-suot na ang kaniyang puting gown na pinapalibutan ng mga kumikintab na diyamante. Mabagal ang lakad niya patungo doon habang tumutugtog ang wedding song hanggang sa salubungin na siya ng kaniyang groom.

Sumakay na si Natalie at Sebastian sa Bridal Car, nagsunudan na din namang magsi-pagsakayan sa kanya-kanyang sasakyan ang mga bisita at mga pamilya nila upang magtungo na sa reception area. INSIDE MANILA PENINSULA HOTEL Nagsipagdatingan na ang mga guest at in-assist na ang mga ito ng mga waiter na nag-aabang sa kanila. Habang si Natalie at Sebastian ay nagpalit muna ng kanilang pang-party clothes sa kanilang suites room!. Nakakabighani ang naging ayos ng kanilang reception area. Pagkapasok pa lang sa lobby ay may red carpet ng dadaanan ang mga guest habang may nagpapatugtog ng piano at violin sa galid nito. Puno din ng white roses with touch of pink and violet flowers ang buong gilid ng dada

Umihip ang malamig na hangin dahilan para bahagyang gumalaw ang belo niya kasabay ng mabilis na tibok ng puso niya. Pagkabukas ng malaking pintuan ng simbahan— agad bumungad sa kaniya ang maliwanag na aisle na napapalibutan ng puting bulaklak at mamahaling dekorasyon. Sabay-sabay na tumayo ang lahat ng bisita habang tumutugtog ang mahinhin na wedding march. Napahigpit ang hawak niya sa bouquet. Pakiramdam niya ay biglang bumigat ang buong katawan niya.

“Distinguished guests, thank you all for taking time out of your busy schedules to attend the wedding of Mr. Raven and Ms. Zenaida. I now declare the wedding ceremony officially begun. Let us welcome the bride and groom.” Mabilis na dumilim ang mga ilaw. Umalingawngaw sa buong bulwagan ang marahang tugtog ng wedding march. Sa ilalim ng malamyos na ilaw, hawak ni Zenaida ang matatag na braso ni Raven. Dahan-dahan silang naglakad sa pulang carpet, ang mga hakbang na tila bawat isa ay patalim na bumabaon sa puso ni Jessica.

Sa pagtugtong ng wedding march song ay dahan-dahang bumukas ang dalawang mataas na pinto ng simbahan. Kanya-kanyang flash na nagmumula sa iba't ibang camera ang naririnig niya habang marahan siyang naglalakad. Ang lahat ay sa kanya nakatuon habang nilalakad niya nag mahabang aisle ng simbahan. Sa gitna ay sinalubong siya ng kanyang mga magulang at inatid kay Craig na hindi mapigilan ang luha habang hinihintay siyang makalapit.

bungad sa akin ni Kyle at nakipag kamay ito ganun din si Warren. “Napupuno na ang venue kaya mag handa kana ikaw na ang unang papasok. Mga ilang minuto asawa mo na ang papasok..” paalala ni Warren sakin. Tumango ako. “Naiintindihan ko.” Sagot ko dito. Nag tungo na kami sa mismong Venue ng mapuno na ito. Nasa likod ako ng mga best man and bridesmaid, unang pumasok ang mga best man at ang bridesmaid.

Tanging ang mahihinang emergency lights ang nagbibigay ng kaunting liwanag. “Keep moving,” bulong ni Nathan. Mabilis ngunit maingat ang kanilang lakad. Ang corridor ay masikip, puno ng pipes at cables sa kisame. Hindi ito ginawa para sa escape. Ginawa ito para sa maintenance. Sa likod nila, may mahinang ingay ng mga yabag. “They found the room,” sabi ni Marco. “Of course they did,” sagot ni Nathan. “Question is—did they find this passage?”

Sana nga, presentable siya. “By the way, ‘yang ID card mo, siya na ring magsisilbing electronic gate pass mo.” Umagapay siya sa mabilis na paglalakad ni Marie hanggang sa makapasok sila sa revolving door. Kung maganda sa labas ag gusali, mas lalo pa sa loob. May malawak itong waiting area sa lobby. Sa isang bahagi niyon, may isang miniature design ng isang barko na naka-lock sa isang eskaparate. Napahinto siya sa paglalakad at napatitig doon na para bang wala na siyang ibang nakikita. Kasabay niyon ay ang tila pagbabago sa ritmo ng pintig ng puso niya. Bigla na lang sumigid ang kaba. That miniature ship reminded her of something…of someone in her past.