Weird Filipino Names Novels & Stories

Ang makita silang matagumpay sa buhay ay natupad ko na rin ang isa sa mga pinapangarap ko. Ako nga pala ang Ate sa tatlo kong mga kapatid, hindi ko na naitapos ang pag-aaral ko no'ng 3rd year college ako, maaga akong nagtrabaho para may pangtustos sa pang araw-araw. Pero nag-iipon ako ngayon para maipagpatuloy ko ang naudlot kong pag-aaral. Pangalawa si Kate Orteza, pangatlo si Kiko Orteza at pang-apat si Kathy Orteza. Puro kami letter K 'no? Gano'n talaga. Si Papa kasi ang nagbigay ng mga pangalan namin.

Tumigil na ako sa paglalakad at humarap sa kaniya. Ngumiti siya pero hindi ako sinagot. Katulad ng lagi niyang ginagawa kapag umiiwas siya sa usapan. "How about princess?" Sumimangot ako ng mukha. "Baduy." "Hey, anong baduy? It's a cute name. She's will be our princess." "Masyado nang gasgas iyang princess. Ang dami ko nang kilalang princess sa Philippines! Huwag na tayong dumagdag."

Lever "Where's Youna?" Napatigil ako sa pagsusulat ng marinig ko ang pangalan ni Youna. Simula ng umalis s'ya aa unit ko ay noong nakaraang araw ay hindi ko na rin s'ya nakikita pa, maski dito sa school ay hindi ko na rin s'ya makita. "Wag mo ng hanapin ang kapatid ko, dahil even if my parent agree with that stupid idea about arrange marriage, I strongly disagree with that bullshit!" galit na saad ni Youno.

Ang cheap naman pala nito! "I'm Isidro Felipe Salvador IV. Graduating Mechanical engineering student. Aha! Alam kong makaluma ang pangalan ko kaya wag mo akong tatawagin na Isidro o kaya naman Felipe! Call me Sid or Fourth." Nakataas pa ang gilid nang labi niya habang nagpapakilala, samantalang ako ay nagpipigil nang tawa dahil sa bantot ng pangalan niya! I'm a judgemental person! Hindi bagay sa mukha niya ang pangalan niya. Isidro ang potek! Hahahahaha.

Dahil sa pagiging mortal nito'y hindi niya nakayanan ang banal na pakikipag-isa at namatay. Dahil sa pagkawala ng sinta ay nawalan siya ng ganang mabuhay kahit pa nagdadalaang tao na ito sa kanilang anak. Matapos siyang manganak ng isang sanggol na babae sa dalampasigan ay pinangalan niya itong Semiramis. Ngunit sa hindi inaasahan ay winaksan niya ang kayang buhay sapamamagitan ng pagtilapon ng sarili sa dagat.

By the I'm Ayesha Santillan but my friends and officemates called me Yesha, 22 years old, half Filipina and half British kaya nga may pagkaforeignish ang itsura ko, brown ang lampas balikat kong buhok, kulay hazel brown naman ang mga mata ko na may mahahabang pilikmata which people said that's my asset, matangos din ang ilong ko at mapupula ang mga labi ko na hindi na kailangan gamitan nang lipstick, may kataasan din ako, my height is 5'7 at sabi nga nila puwede daw akong maging modelo but that's not how I roll. Don't ask me about my Dad since hindi ko pa siya nakikita sa tanang buhay ko, according to my mom when the bastard got my mom pregnant ay agad itong bumalik sa bansa nito, leaving al

Napailing ako dahil nahihirapan pa siyang bigkasin ang ibang salita niya. “It’s Ate Nica, baby. Not just Nica. You can’t call elders just their names here in the Philippines. You should put “Ate” or “Kuya”, or “Tito” and “Tita” before their names, okay?” “Weild,” she commented. “That’s not weird here, baby. It’s a way of respect here. You should know that, okay?” “Hmmkay,” maarteng aniya na ikinailing ko na lang.

Kahit sumara man sila. “Sean. Ano pala ang mga ipapangalan sa mga baby natin?” “Oh.” ako itong biglang napakamot. “Sitaw , Bataw , Patani. Para unique.” Napangiti na lang ako ng pilit sa joke niyang tanga. Na ewan kung sino ba ang tatawa sa sinabi niya. “At kukunin mo ba ang last name mo bilang Madrid Sean? Or mananatili kang Herald?” Isa din pala yun sa pinag-iisipan ko.

Sinara ko ang bibig niya dahil baka pasukin ng insekto. “Ay wow, yun lang pala yun.” Sabi niya at nagpatuloy sa pag kain. “Tsaka alam mo naman kapag sa Pilipinas ka nakatira, ang mga palayaw karamihan inuulit o di kaya ang layo ng palayaw sa totoong pangalan. Halimbawa na lang sa kapitbahay namin noon, ang ganda ng pangalan niya, Jonalyn. Ang palayaw, tilapya. Yung isa naman, Jovit tapos kapag tinawag nila, betlôg. Asan naman ang hustisya dun?”

Naiisip rin naman kasi niyang sa edad niya ay posibleng normal na lamang ang makaramdam ng ganoon. Ang buhay niya ngayon ay masasabi niyang mas payapa. Malayo sa ingay ng mga taong isinisigaw ang kanyang pangalan. He lived alone in a spacious, elegant home, a reminder of his former stature. His wife, Catalina, had passed many years ago, leaving him to raise their only son, Ismael, alone. Habang si Ismael naman ay matagal na ring umalis ng Pilipinas kasama ang anak nito. Ang kanyang napakagandang apo, si Celeste.