Welcome To Kindergarten Novels & Stories

CHAPTER 114 "Gusto mo bang mag-kindergarten, Ben?" Hinalikan niya ang kanyang pamangkin at inasar siya "No." Gusto ng maliit na bata na dumikit sa kanyang ina sa edad niya. Ngumiti si Lucky at sinabi sa kanyang kapatid. "Napagdesisyunan mo na ba kung saang kindergarten mo ipapadala si Ben? Kung napagdesisyunan mo na, dalhin mo si Ben sa kindergarten na iyon para maglaro kada linggo at para maging kabisado niya na ang paligid. Kung masaya siya, hindi na siya mag-aatubiling pumasok sa kindergarten."

Tumango siya sa tanong nito. Hinanap niya ang message buttom at agad nagtype ng message roon. ROYAL PRE-SCHOOL: Hello, Ma'am yes we are accepting 3 to 5 years old, would you like to proceed? Agad siyang nag reply at ibinigay ang information ng kambal agad rin siyang nagbayad online. ROYAL PRE-SCHOOL: They have class next day Ma'am, and yes we have Taekwondo,judo and karate class.

Chloe’s POV Ang Bright Beginnings Kindergarten ay hindi lang basta pre-school — it’s a chaotic masterpiece. Isipin mo ang silid na puno ng amoy ng krayola, tugtog ng mga nursery rhymes na minsan ay wala sa tono, at mga batang tila walang katapusan ang lakas. Honestly, sanay na sanay na ako rito. Sa bawat pagtawag ng “Teacher Chloe!” sa pandinig ko, ramdam ko ang buhay sa loob ng silid-aralan.

“Ah!” “Winnie, Winnie!” “Hindi puwede, hindi puwedeng iwan mo si Mommy. Hindi, hindi… huhu…” Bigla na lang may histerikong boses na dumating mula sa kabilang banda. Napatingin silang dalawa sa gilid nila. Nanggaling ang boses sa kabilang kalsada. May kinder na ang pangalan ay Caring Kindergarten. Isang dilaw na school bus ang huminto sa harap ng kindergarten at ang boses ay nanggaling sa loob ng school bus.

"Erom," malambing na paggising ko sa 'king anak. Isang ungot ang kanyang pinakawalan saka mabagal na nagmulat ang kanyang munting mata. I automatically greeted him with a smile. "Bangon na, anak. Magre-ready na tayo for school," saad ko habang hinahaplos ang kanyang buhok. Limang taon na si Erom kaya naman kasalukuyan na siyang pumapasok sa Kindergarten.

Since kailangan na rin namin makapamili ng mga gamit nya sa school, sinamantala ko na rin para maipasyal siya. "Alright, alright." Nasa byahe pa lang ay masyado na siyang excited. He even told me what he wants to do and what are the things that he wants to buy since he's going to be a kindergarten student in this coming school year. I enrolled him in a prestigious school since the agents insisted on it. Being a kinder in that school is almost like being in grade one since they have high standards when it comes to intelligence. They are prioritizing those students who already have the ability to read and write at the age of six.

Inis na inis si Arianne sa kanya at napasigaw, “Mark, nakakainis naman ang anak mo! May gagawin ka ba tungkol dito? Maliit lang siya, gusto niyang pumasok sa paaralan. Joke ba ito?” Katatapos lang magshower ni Mark. Pinunasan niya ang kanyang buhok habang pababa ng hagdan at sinabing, “Kung gusto niyang pumunta, hayaan mo na siya. Ang ilang mga bata na mas bata pa sa kanya ay nagsimula nang pumasok sa kindergarten. Dalhin natin siya sa isang lugar na katulad ng isang nursery; dapat may maituturo sila sa kanya doon.”

Mabilis nitong ipinagtanggol ang sarili. “Nagki-kindergarten na ako. Sabi ng principal namin hindi raw nakakapasok sa kindergarten ang bad people.” Pero nang marinig ni Trisha ang word na kindergarten, lalo itong napakunot-noo. “No like kindergarten. No go.” Hanggang ngayon, matindi pa rin ang resistance ni Trisha sa pagpasok sa school. At sobrang spoiled ito ni Gerald. Kapag umiyak lang nang kaunti ang bata, agad sumusuko ang lahat ng prinsipyo nito.

Namataan niya si Cathy sa kama habang nagsusuklay. Nilapitan niya ito at umupo sa tabi nito. “Tomorrow's a big day for our triplets,” aniya. Bukas ay ang first day of school ng mga anak nila bilang kindergarten. Ngumiti si Cathy. “Kaya nga, eh. Na-e-excite ako para sa kanila. Sana ay ma-enjoy nila ang pag-aaral.”

Hindi kita pipilitin na pumasok sa kinder. Naalala pa niya na tumanggi si Elijah noong unang beses niya itong pinapunta sa kindergarten. Siguro simula noon, napagtanto niya na iba siya sa ibang mga bata. "Thank you, Mommy. I get it. Don't worry. Wala naman akong ginawang masama." Nakasuot ng mapang-asar na mukha, tila naghihintay si Elijah ng papuri sa kanya, ngunit ibang boses ang narinig.