What's Wrong With Me の小説・ストーリー

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

Jeez, what is wrong with me? *******

I kinda regret following Felix there. Napasama pa ang imahe ko and instead na mag-heal na ako mula sa trahedya sa buhay may-asawa, mas lalo lang lumalala. I knew there's something on and off in my mind. I feel fine then suddenly there something more—something negative that's why I need to see someone to figure this out.

Diyos ko, ano ba ‘tong nararamdaman ko? Mabilis siyang pumihit patalikod dito saka nagtalukbong ng kumot. What is wrong with me? Ano bang nangyayari sa akin? Bakit ba kung anu-ano ng naiisip ko? Nababaliw na ba ko?

“Don’t read into things when you’re exhausted.” That made something inside me snap a little. “So, it’s my fault?” I almost laughed. “Tine, hindi—” “As usual,” tuloy ko. “Pagod lang ako. Overwhelmed lang ako. Hindi ko alam ginagawa ko. Yun naman lagi ang sinasabi ng lahat, ‘di ba?” He took a step toward me. “What’s really wrong?” “Nothing,” mabilis kong sagot. “And please, don’t—”

Hindi ko alam kung bakit. Pero may mali. If that were true… “Hindi ba dapat matagal nang—” hindi ko tinuloy. Hindi ko alam kung anong sasabihin. Heart condition? Wrong surgery? At bakit… parang may kulang sa medical records? Napapikit ako saglit. Am I overthinking or may tinatago? Hindi ko na naituloy ang tanong. Sakto namang dumating ang butler.

Urg! “Hindi kaya sign na iyan na may PPD or mental problem kaya ang dami mong napapansin sa akin? Pati ang pananamlay ko ay binibigyan mo pa ng kahulugan. Iba ka rin mag-isip, e ’no!”

Mas maaga akong umuwi ngayon kaysa sa normal. Hindi ko alam kung bakit—o mas ayaw ko lang aminin sa sarili ko kung bakit. Buong araw, kahit anong gawin ko, hindi mawala sa dibdib ko yung mabigat. Hindi ko rin masabi kung galit ba iyon, inis, o… oo na, selos. Pero hindi ko iyon aaminin kahit sa sarili ko. Hindi pa.

pag iiba nito ng usapan. Haist! Heto na naman sila.. Lahat na lang sila pino problema ang edad ko. Ano bang masama sa edad ko? Eh sa hindi ko pa nakikita ang Mr. Right ko! Bakit ba masyado silang na pe-pressured sa kaalamang 29 na ako? Nakakairita!

tanong nito sa kanyang sarili. “Lahat na lang ng lalaking minamahal ko nawawala, kung hindi manloloko, hindi na rin malaya. Ang sakit ng nararamdaman ko ngayon, ano ba talaga ang kasalanan ko sa mundo? Para ganituhin ang aking kapalaran. Am I that bad in my past life? “ Nagpatuloy pa rin sa pag-iiyak si MeAnn habang inaalala ang mga katangahan n'ya sa sarili..