What's Wrong With Me Novels & Stories

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Nagtungo naman ako sa taniman namin at pinagmamasdan ko lang ang mga ito. Hindi ko tuloy mapigilang mapatulala nang maisip kung ano nga ba ang nararamdaman ko kanina. “Nothing is wrong with me, right? It’s just that I hate Ana Marie, there’s nothing wrong with what I feel,” hindi ko mapigilang sambitin sa sarili. Kung ano man ang naiisip ko, siguradong mali ako doon. Napa-buntonghininga na lang ako dahil dito at mas lalo pang tumagal ang titig sa kawalan.

Isa 'yun sa problema. Parang kahit ano pa ang sabihin ko, mali o bawal, Kahit anong gawin ko, mali. Kahit trabaho ko, mali. Unti-unti kong naramdaman ang bigat sa aking dibdib. Not from work. Not from stress. From my own twin. From the person who’s supposed to understand me the most. I sighed and took another sip. After a few minutes, medyo nag-i-stabilize na ‘yung breathing ko.

Masyado ba niyang inisip na ayos lang lahat, pero hindi pala? Si Maya, na laging matatag at puno ng lakas, ay nawalan ng kakayahang magpatawad sa sarili. Hindi niya alam kung paano magsisimula muli. “Did I do something wrong? Was I not enough?” tanong ni Maya sa sarili habang tinitingnan ang mga larawang magkasama silang masaya. Gusto niyang mapagtanto na hindi siya ang dahilan, pero mahirap. Mahirap tanggapin na isang tao na mahal mo at ipinaglalaban mo ay biglang umiwas.

Kaya kahit sobra ang galit ko ngayon, pipiliin ko na lang kontrolin ito. Gusto ko man na saktan ang sarili ko at pilitin na tumigil sa pag iyak pero hindi ko kaya. Sobrang sakit. Hindi ko na nga alam kung ano’ng uunahin ko isipin, ang problema ba ng pamilya ko o problema ko kay Callum. “I do really born for this shit,” I whispered to myself. Nag vibrate ang phone ko kaya dinampot ko ’yon. Akala ko ay isang text message na naman galing kay Callum pero hindi.

“So dahil hindi ko binigay ang katawan ko, kumuha ka ng ibang magbibigay?” Mahina, pero diretso. Napapikit siya, parang tinamaan. “It wasn’t like that.” “It was exactly like that.” Humigpit ang dibdib ko. Alam kong mali yung pagdududa sa sarili, pero hindi ko mapigilan. Ako ba ang problema? Ako ba ang kulang? Ako ba ang dahilan bakit lagi akong iniiwan? Umiling ako, forcing myself to breathe.

"But.... what's the problem with me, bakit ganu'n?" Nag isip ang doktor. "Hindi kaya, psychological? Na-trauma ka ba sa s*x?....... Sabi ko naman sayo hinay-hinay ka lang e, hindi yung para kang mauubusan. Pero teka, hindi kaya.... May kumulam sayo?"

Alam ko namang sobrang mayaman na siya pero this one is so unreal. “What’s wrong? Iyan lamang ang hinihingi kong kapalit sa paggamit mo sa akin diba? I mean, you dragging me in your problems. What do you think of me?” Halos hindi na maipinta sa mukha ko ang gulat at dismaya sa narinig. Gusto kong maiyak pero hindi ko magawa. Wala talaga siyang pinagbago. Hindi talaga siya basta magpapagamit lang. Ano ba itong pinasok ko?

Kahit humupa na kahit papaano ang tensiyon sa pagitan namin kumpara kanina, ramdam ko pa rin na parang may mali. So for the second time I asked, "May... problema ba?"

Habang kumakain ay panay ang lihim niyang pagsulyap dito. "Hindi man lang nagdamit ang lalaking ito! Inilalantad talaga ang abs niya, akala yata'y mahuhumaling ako, tss. May pabukol pa ng muscle, duh!" Ngumiwi siya sa salitang lumabas sa isipan. "Something wrong?"