What's Wrong With Me の小説・ストーリー

it "Everything that happened today, forget Muli akong napatingin sa kanya. What is he trying to say? Tumikhim ako at hindi pinarısın ang sinabi niya. I know there's something wrong with him, or is it just me? These past few days, he's been making me upset. "Are you okay?" "Mmm." Huminga ako ng malalim para muling pumihit. "If there's something wrong, don't hesitate to tell me. I'm still your doctor after all," sabi ko. Nanatili ang tingin niya sa daan. "There's something wrong," he said. "I could solve it myself." "Ganun ba?" Unti-unti akong tumango at muling huminga nang malalim. "Kung masama ang pakiramdam mo, magsabi ka lang sa akin."

What if nagkamali lang sila Mama? Oh gosh! Kung namali ako... I'm doom! Pinasok ko ang sarili ko sa isang gulo na wala namang patutunguhan at sinayang ko rin ang oras ko. Mariin akong napa-pikit. Sumakit bigla ang batok ko dahil sa pag o-overthink ko ngayon. "What's wrong? Ayaw mo ba ng pagkain?"

Buong mag hapon akong paroo't parito lang sa bahay at hindi alam kung ano ang gagawin. Alam kong hindi naman ako dapat nag kakaganto pero hindi ko talaga maiwasang isipin si seb. It's killing me! Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin. "Lalim ng buntong hininga mo ah... May problema ba?"

Kaya kung may ililihim ka man sa taong to, trust me, hindi yan aabot ng isang oras. "What can I even do? Things are all a mess, and I already attempted to fix one problem, and this another problem just show up like a freaking ghost. And to tell you the truth this is stressing me out," napahilamos ako ng mukha para ikalma ang sarili. Ilang araw na din kasi akong walang maayos na tulog, my thoughts are not on my side right now. They ain't letting me be in peace even just for a day, idagdag mo pa na may mga kailangan akong gawin sa school mas lalo lang hindi gumanda ang sistema ko.

Minsan— Gusto ko lang matulog buong araw. Isang gabi— Nakatayo ako sa banyo. Nakatitig sa salamin. Maputla. May eyebags. Tahimik. Pagod. At sa loob ng ulo ko— May isang tanong na paulit-ulit bumabalik. Stress lang ba talaga ‘to? Pagod lang ba ‘to? Normal lang ba ‘to? Hindi ko sinasabi kahit kanino. Hindi kay Evan.

"So bakit ka nagagalit? Yun nga ei ang dami natin ginawa, pinuntahan kasi sinadya ko talaga yun baka sakaling bumalik ung excitement mo. Pero I failed so tell me what is wrong? Anong pwede kong gawin para maging okay ka ulit. May naging mali ba ako? May hindi ba ako nagawa? May nasabi ba si Alex na nakasakit sa damdamin mo? Sabihin mo sakin, Klio kasi nahihirapan din ako.

sigaw ko namang patanong sa kaniya, At dahan-dahan siyang tumingin sa akin, “Wala akong ginawang masama, I’m just stating kung ano ang nasa isip ko at alam kong tama, what’s wrong with that huh?” tanong naman niya sa akin,

Mahigpit at hindi komportable ang katahimikan, at sinigurado kong hindi ko siya nakipag-eye contact sa buong pangyayari. Ako ay lubos na napahiya. ganap na! Ito ay isa pang bagay upang idagdag sa aking listahan sa mga pagkakamali, at sigurado ako na bukas, madadagdag ko rin ang aking trabaho dito. Ano ang mali sa akin? Bakit hindi ako maging isang gumaganang fucking adult? Sa lahat ng lalaki sa mundo, kailangan kong makaramdam ng ganito sa amo ko.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

E bakit alipin agad? Sinubukan kong gumalaw pero mas humigpit lang ang gapos ko. Hindi ako makapaniwalang nangyayari ‘to. May sakit ba ako? Lagnat? Deliryo? O baka trip lang ‘to ng subconscious ko? Pero ‘yung sakit ng lubid sa pulso ko, at ‘yung amoy ng mga taong mukhang isang taon nang di naliligo? Too real to be a dream.