Where Are You Going In Tagalog Novelas e Histórias

Tanong ng dalaga na rinig sa tono nito na natutuwa pa ito sa nangyare. " You're glad, aren't you?" " Yes! We can stay for one more day!" Masayang sigaw ng dalaga. " We have to go back to the Philippines tomorrow. I already booked a flight." Sagot niya dito habang nagsesearch sa phone kung saan may malapit na matutuluyan. " Ah, agad agad. Hindi ba tayo pwedeng mag extend?"

pagkukunwari ng dalaga. “Huwag na po kayo mag-alala, Ma’am. Na-locate na namin ang inyong lokasyon at naibigay alam na namin sa pinakamalapit na ospital at pulisya ang inyong kalagayan at nai-dispatch na rin nila ang kanilang team. Mangyaring maghintay na lamang po kayo at paparating na po sila." "Marami pong salamat.”

“Where are we going to live after we leave here?” Napalingon sa akin si Mayumi. Nasa mga mata niya ang kalituhan sa isasagot. “Your… your father will surprise us,” she smiled to remove her worries at muli akong tiningnan. “Tama ba ako?” alangan na tanong niya sa akin sa Tagalog na salita para hindi maintindihan ng dalawa. “Hindi ko kasi alam kung saan natin sila iuuwi.”

At kung bakit tila nasa likod ko lamang siya ng mga sandaling iyon. Sakay ng private jet nila Yuki ay mabilis kaming nakarating sa Puerto Princesa International Airport. Pagkatapos ay sinundo kami ng private car papunta sa Occidental Mindoro kung saan nakatira ang ate ako. Barangay Bangkawan ang pangalan ng lugar nila. Para maiwasang mapag-tinginan ng mga tao ay nag-arkila na lang kami ng trycicle at pina-stand by na lamang ang driver nila Yuki. May kasabay kami noong babae sa trycicle. Naisipan kong magtanong.

“Where are you going?” “Sa banyo. Isusuot ko ito, ‘di ba?” “Bakit sa banyo pa pwede naman dito. Don’t worry, nakita ko na iyan. Wala ka ng itatago sa akin.” Sabay ngumiti ako.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

Cheese sauce nakikilabutan ako sa ginagawa ko ( I miss you kiddo.) Teka what? Nag buffing yata yung utak ko. Wait wait wait, may nakakamiss kay-- " Miss mo ko?" ( Thank you for sheltering me. But I can't go back in your house anymore.) In our house? DITO? " Dito sa bahay?" may nakapunta na ba dito sa bahay, hindi ko manlang alam? ( What happened lately was just an accidental chance, kung ano mang nangyari nung gabing yon I'm very sorry I promise it will never happen again. I'm so sorry.)

What should I say next? "Why are you here? At this hour?" malamig pa sa yelo ang boses n'ya. Sa mga oras na 'yon, parang gusto ko na lang umatras... but no! Kung mayroon man akong gugustuhin na samahan at mapangasawa, siya na lang. Siya lang. "Anakan mo ako, Chrome."