Why Do You Hate Me Novels & Stories

“Y-You hate him? B-But..why?” “He always makes my Nanay cry. He always makes her feel upset, alone and empty. I hate him because I don’t know who he is. I hate him because he’s not here. Ayaw ko po siya maging Papa kasi niiwan niya naman kami ni Mama ko. Ibig sabihin, hindi niya kami love kung ganoon.” Hindi ko maiwasan na hawakan ang aki’ng dibdib dahil sa mga narinig ko.

I broke down, sobbing, all the pain I’d been holding in crashing over me as I stood there in front of two people who seemed ready to destroy me. “Z-Zach…” hindi ako makahinga habang nagsasalita, nanginginig ako from head to toe. “Bakit… bakit ganun sila? Ano bang mali ko? Bakit ako yung—why do they hate me so much? I didn’t… I didn’t do anything to them…And bakit pati anak natin dinamay nila? Nagmahal lang naman ako. Why?” “Mommy…” dahan-dahan niya akong niyakap, hinagod ang likod ko, pinapakalma ako.

"Don't you get it Adam? I hate you so much, I hate you for existing in my world because I never wanted you to, I wasn't ready for this, I wasn't ready for you yet here you are, wala kang ibang ginawa kundi magpaka-Adam na mokong na kilala ko na kahit nakatayo ka na lang naiinis pa rin ako sa'yo and for that, I really really hate you." "Well don't worry Sanya," humarap na ako sa kanya at hindi ko masyadong maaninag yung mukha niya dahil sa sikat ng araw o dahil sa namamasa yung mata ko, hindi ko na rin alam kung alin sa dalawa pero hindi ko na iniisip pa yun. "The feeling is mutual, I hate you too," lumapit ako at yumakap sa kanya. "I hate you because you are wicked, I hate you because you ar

Ang sama ng tingin ng lahat sa akin at ako ang naging dahilan sa pagbagsak ng buong-buhay na iniingatang karangyaan at reputasyon ng aking mga magulang. Everybody hates me because of him! He planned all of this! Hindi na ako magtataka pa kung bakit hindi niya asawa ang tingin niya sa akin. Kung bakit hindi pinipili na sumama amin ni Zyro sa tuwing niyaya ko siyang lumabas. Kung bakit hindi niya magawang bigyan ng pantay na atensyon ang anak ko tulad ng ginagawa niya kay Oliver. Kung bakit hindi niya ako magawang ipagtanggol at kampihan. Kung bakit ang dali-dali lang para sa kaniya na talikuran kami ni Zy at tingin niya sa amin ay nakikitira ng libre sa puder niya. Kung bakit sa ilang taon na

Sa kalagitnaan ng pag-iinom nila ay may bigla siyang naalala na itanong. "Why do you hate me at first?" Tanong niya dito. "Hate? That's a big word. I don't hate you, I hate how my daughter is all over you na hindi na niya alam kung paano mag-isip ng tama para sa sarili niya and I hate it dahil wala akong magawa para maibsan ang sakit na nararamdaman niya." Malungkot ito pagkatapos ng mahabang sagot.

Bigla akong nag-iwas ng tingin nang maramdaman ko ang biglaang pag-init ng sulok ng mga mata ko. Ayokong sabihin ‘yon sa kaniya pero binigyan niya ‘ko ng dahilan para sabihin ‘yon. Ayoko siyang biglain pero mas ayoko na mag-expect siya ng kahit na ano sa akin kasi hindi ko ‘yon mabibigay sa kaniya at hindi ‘yon mangyayari. “W-Why? What do you mean? Did I do something wrong to make you hate me like that?"

I smiled bitterly, what's not to believe about that, it's the truth anyway. He hated me, my parents hated me. I hate myself, everyone hates me. What else could I expect? No one ever wants to accept me in their lives. It's my destiny to be hated by everyone, that's not new to me. It's always like this, same old shit.

Pero hindi ko alam kung bakit kapag sya ang kaharap ko, para bang nanghihina ang puso't isipan ko. I hate love, and I hate him because I fell in love with him. I never wanted to love him. Kung alam ko lang, sana hindi na ako pumayag na maging kaibigan sya. Pero huli na ang lahat dahil nahulog na ako sa patibong ng tadhana at pag-ibig. "I... I don't like you. Sorry."

"Why you hate me so much?" tanong nito sa akin habang nagmamaneho. Nagtanong pa talaga siya. Hindi ko naman siya hate. Hindi ko lang siya like. Kapag hate na kasi ang usapan masyado nang malalim iyon. "Stop pestering me. I don't know why are you doing this but I want you to stop."

Na ako parin talaga simula noon. "Ssshhh... tama na yan. Hanggang ngayon sobra mo paring iyakin," he whispered, rubbing my head. "Go away! I hate you!" I squirmed, shaking my head off. "The more you hate the more you love." Tingnan niyo? I just went into moping at my own stupidity tapos mang-aasar naman siya? "The more you hate the more you hate," I retorted. "You know what's the exact definition of hate?"