Winced Mga Nobela at Kwento

Hindi pa rin gumalaw. Niyakap ko siya nang wala akong matanggap na sagot. He didn't flench or just move. Lalo akong binaha ng takot at pag-aalala. Muli akong naging emosyonal at hindi napigilang iyakan ang nakikita kong kalagayan niya. He's wounded. Putok ang labi, duguan ang ilong at noo. May malaking benda ang braso niya.

Isang bitak ng kanyang kaliwang tenga ang nawala. “Aaaaaaah!” Ang gulat ay nagpatigil kay Ken, pero ng maintindihan niya, naramdaman na niya ang sakit at nagsimulang sumigaw sa takot. Ang kanyang injured na mukha ay nawalan ng kulay. Malamig na pawis ang bumalot sa kanyang buong katawan at meron siyang nakabusangot na ekspresyon na katulad ng isang baliw.

Darling Natasha winced in too much pain. Hindi maipinta ang buong mukha niya dahil sa sakit na kanyang naramdaman ng pumasok na ito sa kanya. Hinahabol niya ang kanyang hininga at mariin rin siyang napapapikit habang nakabaon ang kanyang mga kuko sa magkabilang nalikat nito.

Pero mas masakit pa ang naranasan niya kaysa kung hinubaran siya. “Get out,” malamig na utos ni Wren. Pilit siyang tumayo pero bago pa siya tuluyang makatayo, bumalik ang hilo. Mas malakas. Mas mabigat. Sumakit ang likod ng ulo niya—ang tama noong na-drug siya. Umikot ang paningin niya. “Damn it…” bulong niya.

But as his hands touched my skin, I couldn't suppress a sharp intake of breath, pain coursing through me like a searing flame, causing me to bite down on my lower lip. "Fuck, sweetheart!" His exclamation was filled with shock and concern as his gaze shifted to something behind me. Slowly, I attempted to stand, my limbs trembling with the effort, but the pain was relentless, threatening to overwhelm me. Tears welled up in my eyes as I fought against the agony, my vision blurring with each passing moment.

Kabanata 22 Masyadong biglaan ang pagkakahuli ni Wade sa kaniya. Pakiramdam ni Athena, hanggang tenga ang init ng mukha niya. Wala na ring sense magsinungaling pa. Mahina siyang napabuntong-hininga bago tuluyang umamin. “I’m scared… really, really scared.” Dinoble pa niya talaga ang “really.” Bahagyang gumalaw ang tingin ni Wade papunta kay Ace na nakaupo pa rin sa hindi kalayuan habang excited na excited na kumakawag ang buntot.

“Isipin mo yun on Saturday.” Naghiwa-hiwalay yung face niya. Hindi yung careful sorrow na dala niya pataas. Yung real one, underneath. “Horrible yung sinabi mo.” “Oo, pero totoo. Yun ang part na masakit.” Umiiyak na siya, mascara going, at two weeks ago, yun ang mag-crack sa’kin nang malinis, magpapasabot na abutin siya on pure reflex. Wala. Walang pull, walang guilt, walang big-sister wiring na nagtatrigger in the dark. Quiet lang, all the way down to the floor of me.

Tinabig niya ang kamay ko. "Don't m-mind me. I was just---tired." Wika niya bago gumapang sa kama at ipinikit ang mga mata. Sinundan ko siya at umupo sa tabi niya. I cupped her forehead, hindi naman mainit. "I don't need your care, Dragunovv..." she whispered while wincing. Her chest looks like it was really hurting. Ano bang nangyayari sa kaniya?

he winked before he went back to his lane, nag-ayos na ulit siya ng baril doon. I pouted my lips at napatingin na lang sa suot kong crocs. Ayos naman 'to ah, cute naman, e. I heard Dame groaned again kaya napaangat ang tingin ko sa kanya. He's now placing his hands on his waist. I can see his irritated look. Bakit ba napakasungit niya ngayon?

gigil niyang sabi sa loob-loob niya. Napairap pa siya bago marahang bumangon sa kama habang nakaalalay ang isang kamay niya sa kanyang neck brace. Tinanggal na niya ang kumot niya at agad niyang nasilayan ang paa niyang nakabenda. She tried moving it a little bit only to wince after when pain registered from it.