Winced Novels & Stories

Hindi pa rin gumalaw. Niyakap ko siya nang wala akong matanggap na sagot. He didn't flench or just move. Lalo akong binaha ng takot at pag-aalala. Muli akong naging emosyonal at hindi napigilang iyakan ang nakikita kong kalagayan niya. He's wounded. Putok ang labi, duguan ang ilong at noo. May malaking benda ang braso niya.

I saw the shift in her expression, the sudden tightening of her features. A sharp, guttural cry tore from her throat. Her body tensed, arching away from me. Her hands flew to my shoulders, gripping me with desperate strength. Her eyes, wide and glistening, stared at me, filled with a raw, agonizing pain. A tear, hot and swift, tracked a path down her temple. I felt the resistance, the barrier, the sudden, undeniable tearing sensation. Her whole body convulsed. "It hurts,"she choked out, the words ripped from her, her voice thin and reedy, a sound I had never heard from her before. "It burns."

Isang bitak ng kanyang kaliwang tenga ang nawala. “Aaaaaaah!” Ang gulat ay nagpatigil kay Ken, pero ng maintindihan niya, naramdaman na niya ang sakit at nagsimulang sumigaw sa takot. Ang kanyang injured na mukha ay nawalan ng kulay. Malamig na pawis ang bumalot sa kanyang buong katawan at meron siyang nakabusangot na ekspresyon na katulad ng isang baliw.

Darling Natasha winced in too much pain. Hindi maipinta ang buong mukha niya dahil sa sakit na kanyang naramdaman ng pumasok na ito sa kanya. Hinahabol niya ang kanyang hininga at mariin rin siyang napapapikit habang nakabaon ang kanyang mga kuko sa magkabilang nalikat nito.

Pero mas masakit pa ang naranasan niya kaysa kung hinubaran siya. “Get out,” malamig na utos ni Wren. Pilit siyang tumayo pero bago pa siya tuluyang makatayo, bumalik ang hilo. Mas malakas. Mas mabigat. Sumakit ang likod ng ulo niya—ang tama noong na-drug siya. Umikot ang paningin niya. “Damn it…” bulong niya.

But as his hands touched my skin, I couldn't suppress a sharp intake of breath, pain coursing through me like a searing flame, causing me to bite down on my lower lip. "Fuck, sweetheart!" His exclamation was filled with shock and concern as his gaze shifted to something behind me. Slowly, I attempted to stand, my limbs trembling with the effort, but the pain was relentless, threatening to overwhelm me. Tears welled up in my eyes as I fought against the agony, my vision blurring with each passing moment.

Kabanata 22 Masyadong biglaan ang pagkakahuli ni Wade sa kaniya. Pakiramdam ni Athena, hanggang tenga ang init ng mukha niya. Wala na ring sense magsinungaling pa. Mahina siyang napabuntong-hininga bago tuluyang umamin. “I’m scared… really, really scared.” Dinoble pa niya talaga ang “really.” Bahagyang gumalaw ang tingin ni Wade papunta kay Ace na nakaupo pa rin sa hindi kalayuan habang excited na excited na kumakawag ang buntot.

Sambit ulit ni Fawn kaya tumango siya “It's just a small wound, don't worry.” Sagot niya tsaka ngumiti Hindi kasi kagaya ni north si Fawn kaya naman magaan ang loob niya dito. “Tsk, it's just a small wound don't worry. As if someone care.” Bulong ni North kaya hinampas ito ni Fawn sa braso tsaka sinamaan ng tingin kaya napairap nalang ito tsaka sisipol sipol na pinag-krus ang mga braso

sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg. Malakas naman kaming tumawa sa kanya. Sa tagal namin kanina mukhang magkaka stiff-necked pa ito. Ngumingiwi pa ito habang ginagalaw ang ulo niya. Sumakit yata ang leeg. Nang makarating sa parking ay kanya kanya na kaming punta ng sasakyan. " Paano ba yan, mauna na kami. May kailangan pa kaming gawin " paalam ni Lewan ganun din ang mga lalaki.

It took me a couple of seconds to respond, kaya huli na para harangan ko ang atake niya. Natamaan ako sa tiyan at tumilapon. Napangiwi ako sa sobrang sakit. I held the part where it hurts and felt the warm, viscous liquid flowing. I jumped backwards, trying to get an enough distance. I need to heal myself! If this situation continues, there will be no doubt that I will be defeated.