Novel & Cerita Without Any Further Ado

tanong ni Adrian, mahina. “Wala,” sagot ni Calestine. “Masarap lang yung ganito.” “Ganito paano?” “Yung walang kailangang patunayan,” sagot niya. “Walang ingay. Walang pressure.” Tumango si Adrian. “Gusto ko ’yan.” “Alin?” “Yung version mo na ganito,” sagot niya. “Relax. Walang iniisip na ibang tao.”

🗿 Ang Lihim ng Estatwa at si Adai **“Oo. Natagpuan ko si Adai sa estatwang ito. Nang pumasok ako rito, natagpuan ko siyang natutulog. Sinubukan kong angkinin ang katawan niya, pero may napakakakaibang kapangyarihan ang katawan niya. Ginamit ko halos lahat ng Nascent Energy ko para subukan siyang sakupin— pero nakatakas lang ako. At dahil doon, nagising si Adai at nagkaroon siya ng pakiramdam na konektado ang buhay namin.”** “Mula noon, alam kong wala na akong pag-asang makaalis hanggang sa sinabi niya sa akin ang tungkol sa’yo.” Sa sandaling iyon, may kumikislap na pag-asa sa mga mata ni Wu Yu.

Pagkatapos, bahagyang umatras si Althea. May halong kaba at ngiti sa mukha niya. “Hindi pa rin ako handa,” sabi niya. Ngumiti si Adrian. “Pero hindi ka na tumatakbo.” Tumango siya. “Hindi na.” Saglit silang nagkatitigan. At sa unang pagkakataon— Walang takot. Walang kondisyon. Walang kasunduan. Kundi isang bagay na mas simple…

"We need to get back in the FVC dahil sa Anniversary, celebration. Expected lahat ng miyembro ang dadalo maliban nalang kung nagkasakit ka ng Aids. Banned na talaga kayo," "Okay. I'll go." Pero hindi pa ito tapos. "Bring Lexi with you. Our co-members wanted to meet her, too."

Si Ramil sabay sulyap sa d****b nito. Iniwasan ko na matuksong tumingin sa nakalantad nitong d****b kaya nasa mukha niya ang buong atensyon ko. At tulad ng parati kung nakikita sa mukha niya, blanko 'yon. Walang bakas ng hiya o disgusto. Tila sanay na siyang lantaran na binabastos o kaya naman wala talagang pakialam. Either way, I can't help but shivered from disgust.

Pagkatapos, bahagyang umatras si Althea. May halong kaba at ngiti sa mukha niya. “Hindi pa rin ako handa,” sabi niya. Ngumiti si Adrian. “Pero hindi ka na tumatakbo.” Tumango siya. “Hindi na.” Saglit silang nagkatitigan. At sa unang pagkakataon— Walang takot. Walang kondisyon. Walang kasunduan. Kundi isang bagay na mas simple…

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"