Without Remorse Novels & Stories

Sadyang ayaw ko lang tapusin nila ang laban na dapat ako ang tumatapos. “I need to punish them slowly—letting them regret everything that they did. ‘Yong mga illegal transaction na mayroon sila na kung saan ay maraming inosenteng tao na nadadamay, at gustong kumapit sa patalim, hindi dapat nila ‘yon nararanasan. I want them to feel the pain. To wake them up, even if it’s too late. The reason I built this brotherhood is because I want justice, but at the same time, I want revenge.”

Rev. "I know! Sa oras na 'to unti-unti ng nawawala ang lahat ng meron sila. Gab Forgiveness, save her family business." Pagkasabi ni Rem lumabas siya ng room. "Saan pupunta 'yon?" Kumot-noong tanong ni Red. "I smell trouble guys!" Sabi ni Rex at sumunod kay Rem.

Hindi niya alam kung ano yung gagawin niya sa namumuong pagnanasa niya sa dating kaibigan. Aiesha knew that it was wrong to even have the slightest thought of lust and desire over the person who she grown up with. Ngunit makakaya ba nito na tigilan ang kanyang nararamdaman? She was already fed up by the things that had happened this week. Hindi niya na kakayanin kung muling bumalik ang kanyang nararamdaman para rito dahil sa mga pinanggagawa nito sa kanya.

“I… I understand. Thank you, Mother.” Ngumiti ng bahagya ang kaniyang ina, inayos ang magulong hibla ng buhok niya. “And remember,” dagdag nito,“whatever happens at Ravenhart Group, don’t let them see the pain, the fear, or the past. Show them the woman you want to become.” Amariz held her mother’s gaze, feeling a mix of gratitude, determination, and a flicker of fear. “I’ll do my best.”

At hindi man lang niya ito nakausap at nayakap sa huling pagkakataon, nag-self regret tuloy siya sa oras na iyon. She regretted it so much. Marami siyang pinagsisisihan sa sarili niya. Kinakain siya ng pride sa mga panahong 'yon. She's so hurt and so broken, walang nakakaintindi sa nararamdaman niya ngayon, wala. Nagsisisi siya dahil kung hindi dahil sa pangyayari, hindi sana naungkat ang lahat tungkol sa pagkatao niya. Hindi sana nagkandaleche leche ang lahat, lalo pa at dalawang asosasyon ang nagbabanggaan dahil sa kanilang dalawa. Wala siyang kaalam-alam na hindi iyon ang tunay na nangyayari. Walang alam si Romary na ang likod nito ay ang kasalanang hindi naman niya ginawa. Isang kasalan

I felt sorry dahil sa katotohanan na kapag namatay siya ay mamamatay din ako and that's all! "Your kind doesn't feel any remorse! Stop with the act!" mapait nitong sabi habang hindi nawawala ang kaniyang ngisi. I praise him for that attitude, napakalakas ng loob niya na sumagot pabalik kahit alam niya kung ano lamang ang kaniyang katayuan. He is not like the other vampires that drool over me at hindi ako magawang sagutin nang pabalang. This is the first time that someone did this to me and I am starting to like it but not much baka mapuno na din ang pasensya ko.

Inilapit niya ang katawan rito. Napabuntong-hininga naman ito na animo'y nagpipigil sa sarili. "Stay away from me. I don't want to commit a sin here and I'm so done with it so, excuse me." Hindi niya akalain na iiwan siya nito. Hindi naman iyon nagdulot sa kanya ng pagkadismaya. Sa katunayan, natuwa pa siya sa reaksiyon nito dahil

Patuloy niya itong itinutulak—itulak palayo ang taong may kasalanan—habang si Argus ay patuloy sa paghingi ng tawad. Pero… wala itong silbi. Hindi mabubura ng kahit anong “sorry” ang nangyari. Hindi nito maibabalik ang kahit sino. Matagal ang lumipas bago unti-unting kumalma si Amara. Nasa mga bisig pa rin siya ni Argus nang ipikit niya ang kanyang mga mata at marahang magsalita, “Argus… kung talagang nakakaramdam ka ng guilt…”

At bumuhos na nga ang mga luhang ilang araw ko na ring pinipigilang ilabas. "And the answer is no; it will always be a no," dugtong ko. I answered my own questions. . . at pinunasan ang luha sa aking mga mata. Ngumiti ako. "Hindi ako magiging masaya, at lalong hindi ko kayang idamay ang mga bata sa kasalanan ng mga magulang nila. Hindi ako ganoong klaseng tao, I am hurt and in so much pain but I will never be happy in the idea of revenge." At napahinga na ako ng maluwag dahil nailabas ko na rin ang mga gusto kong sabihin all this time pero wala akong mapagsabihan dahil ang pinaka-close kong kaibigang si Jasmine ay umuwi sa kanilang probinsya to take care of her sick mother. Ayaw ko naman siy

Hate is suddenly shown in her eyes. “Bakit parang kasalanan ko pang nakunan ako kahit wala akong ideya na may nabuo mula sa kalupitan mo sa akin?” dagdag niya pa na puno ng hinanakit. Hindi siya nakapag-salita, pero alam ni Hannah na guilty rin si Cedric na siya na ang nakabuntis, siya rin ang may gawa bakit nawala… and it’s not her fault anymore, at kahit simula pa lang naman wala siyang naging kasalanan dito.